Τρίτη, Μαρτίου 21, 2006

...διψάμε για ουρανό


Ένα τεράστιο καρβέλι,
μια πελώρια φρατζόλα ζεστό ψωμί
είχε πέσει από τον ουρανό

ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι
και με μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω

όμως και μια μικρή,
ένας μικρός άσπρος άγγελος κι αυτή
μ’ ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε
κομμάτια γνήσιο ουρανό

και όλοι τώρα τρέχαν σ’αυτή,
λίγοι πήγαιναν στο ψωμί
όλοι τρέχανε στον μικρό άγγελο που μοίραζε
ουρανό

Ας μην το κρύβουμε
διψάμε για ουρανό!


Μίλτος Σαχτούρης-Το ψωμί (από την συλλογή «Τα φάσματα ή Η χαρά στον άλλο δρόμο»)


Υγ. 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

4 σχόλια:

λαθρεπιβάτης είπε...

Φίλε Βροχοποιέ, ο Σαχτούρης δεν είναι από τους αγαπημένους μου ποιητές.
Αλλά όπου βρίσκω μπλογκ με ποίηση στέκομαι πάντα με εκτίμηση.
Φρονώ ότι σε συγκινεί ο Σαχτούρης, και γι'αυτό ανέσυρα από την " Καταβύθιση " το ακόλουθο :

ΑΣΤΡΑΠΗ

Θριαμβικοί θάνατοι επέρχονται
ραγδαίως
και μες'στον μαύρο ουρανό
ανάμεσα σε πυραύλους μέσου βεληνεκούς
η λαμπερή αστραπή
θά'ναι η ψυχή μου.

ΥΓ
Το διάβασα πριν χρόνια. Το συγκράτησα ως ένα από τα πιο συγκλονιστικά που έχω διαβάσει.
Ελπίζω να το βρεις ενδιαφέρον.

VROXOPOIOS είπε...

Όντως πολύ ενδιαφέρον.
Ευχαριστώ.

βροχούλα είπε...

το λατρεύω αυτό το ποιήμα!!!

VROXOPOIOS είπε...

Και καλά κάνεις...