Δευτέρα, Μαΐου 10, 2010

Fall apart…

Νιώθω πως διαλύομαι, πως κοίταξα πολύ έντονα τον κόσμο και αυτό πόνεσε. Όπως όταν κοιτάς τον ήλιο και ζαλίζεσαι. Ή όπως όταν περπατάς μέσα στην βροχή νομίζοντας πως είσαι «άτρωτος» αλλά τελικά καταλήγεις με πνευμονία. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω;


Μετράω τους ανθρώπους που έχασα, αυτούς που άφησα πίσω, εκείνους που με ξέχασαν. Τα χαμόγελα και τα νευριασμένα βλέμματα που ακόμη δεν έχουμε ξεκαθαρίσει τι σημαίνουν. Νιώθω πως γίνομαι χειρότερος. Με παρακολουθείς;


Διαγράφω τις μέρες μου, πετάω τις ώρες μου, κυνηγάω ευλαβικά τα λεπτά μου. Μετά ταξιδεύω με το νου μου ενώ το λεωφορείο έχει φρακάρει στην Κηφισίας και το Μετρό μου επιβάλλει να περιμένω για να έρθει. Ξεκουμπώνω τότε τα φτερά μου και τα βάζω στην τσάντα του laptop.


Με συγχωρείς, έτσι δεν είναι;

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

αυθεντικό της απώλειας παιδί...
ελπίζω αυτή να είναι μόνο μία από τις όψεις σου γιατί είμαι σίγουρη πως υπάρχουν κι άλλες..
κι όταν κοιτάς τον ήλιο κατάματα ίσως να μη σου δίνει πάντα φωτιά (όπως λέει ο αλκίνοος) αλλά και κάτι από τη λάμψη του.
από εσένα εξαρτάται νομίζω τι θα πάρεις,τι θα δεις.
τι θα θελήσεις να πάρεις, τι θα θελήσεις να δεις!

να κοιμάσαι καλά!!
εγώ

VROXOPOIOS είπε...

I used to think that the day would never come
I'd see delight in the shade of the morning sun
My morning sun is the drug that brings me near
To the childhood I lost, replaced by fear
I used to think that the day would never come
That my life would depend on the morning sun...

Ανώνυμος είπε...

Τα φτερά, όσο και να προσπαθήσεις, δε θα χωρέσουν ποτέ στην τσάντα του laptop... ΑΥΤΟ δε σου το συγχωρώ.

Σε νιώθω όμως και σε συμπονώ... όχι πως έχει καμία σημασία...

VROXOPOIOS είπε...

η συμπόνοια μου φαινόταν πάντα το αρχικό στάδιο της λύπησης...και τα φτερά μου είναι ακόμη σε καλή κατάσταση...νομίζω δηλαδή...

Ανώνυμος είπε...

Δε λυπάμαι κανέναν, γιατί ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του.
Θα λυπόμουν εμένα, αν δεν συμπονούσα τον Άνθρωπο...
Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω;

Κάθε φορά που θα κοιτάς την τσάντα του laptop, ας θυμάσαι τα φτερά σου.
Με παρακολουθείς;

Με συγχωρείς (αν σε τάραξα), έτσι δεν είναι;

VROXOPOIOS είπε...

δεν χρειαζόταν καν να ρωτήσεις...

Λαβωμένο Ξωτικό. είπε...

"Μετράω τους ανθρώπους που έχασα, αυτούς που άφησα πίσω, εκείνους που με ξέχασαν. Τα χαμόγελα και τα νευριασμένα βλέμματα που ακόμη δεν έχουμε ξεκαθαρίσει τι σημαίνουν. Νιώθω πως γίνομαι χειρότερος. Με παρακολουθείς;" μια στιγμή νόμιζα πως με περιγράφεις. :)

Λαβωμένο Ξωτικό. είπε...

"Μετράω τους ανθρώπους που έχασα, αυτούς που άφησα πίσω, εκείνους που με ξέχασαν. Τα χαμόγελα και τα νευριασμένα βλέμματα που ακόμη δεν έχουμε ξεκαθαρίσει τι σημαίνουν. Νιώθω πως γίνομαι χειρότερος. Με παρακολουθείς;" μια στιγμή νόμιζα πως με περιγράφεις. :)