Ολιγαρκής…

Μαθαίνοντας στα λίγα…Αυτός θα πρέπει να είναι ο φόβος σου. Ο ένας, ο μοναδικός, ο κυρίαρχος φόβος σου. Αυτό που οφείλεις να ξορκίζεις κάθε μέρα από την σκέψη σου…

Πρέπει να τρέμεις μήπως κάποιο πρωί ξυπνήσεις και έχεις συνηθίσει να αρκείσαι σε αυτά μονάχα που σου δίνουν…Σε αυτά που σε έχουν πείσει πως είναι αρκετά…Στα «ξεθυμασμένα» φιλιά, στις τυπικές χαιρετούρες, στα ξενύχτια χωρίς γέλια, στα ποτά σε επαγγελματικά τραπέζια, στο «με φιλικούς χαιρετισμούς» πριν από την υπογραφή του mail.

Πρέπει να φοβάσαι τις μέρες χωρίς σκοπό, τις νύχτες χωρίς δύναμη, τους ανθρώπους που δεν θα σε ένοιαζε αν πέρναγαν μήνες χωρίς να τους ξαναδείς…

Πρέπει να τρομάζεις όταν βλέπεις τα φτερά σου διπλωμένα μέσα στο κουτί...

Υγ. Δώσε στο ποστάκι  λίγο χρόνο και θα το καταλάβεις…

Δρόμοι…

Το αεροπλάνο πετάει πάνω από την Κοπενχάγη। Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και βλέπω ένα τεράστιο αιολικό πάρκο, με τις ανεμογεννήτριες του ναξεπετάγονται μέσα από την θάλασσα. Χαζεύω την γέφυρα που συνδέει την Δανία με την Σουηδία. Πριν από λίγες ημέρες την διέσχισα κι εγώ…

Το αεροπλάνο είναι άδειο. Έχω ακουμπήσει το καφέ μου στο τραπεζάκι του καθίσματος μου ενώ το βιβλίο και το σημειωματάριο μου «ξεκουράζονται» στο δίπλα –ελεύθερο- κάθισμα.

Στο σημειωματάριο είναι γραμμένες κάποιες λέξεις. Δεν θυμάμαι πότε τις έγραψα. Δεν έχω ιδέα γιατί τις μουτζούρωσα. Δεν μπορώ να σκεφτώ πως τις σκέφτηκα…

«Κοίταξα πίσω μου και δενυπήρχε τίποτα…Μόνο κάτι φτερά, παλιά, λερωμένα, βρώμικα…Κι εσύ…Ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι…Λίγο πριν κοιμηθείς αλλά έτοιμη για καβγά। Μετά ο χρόνος μας τελείωσε και τα πουλιά γλίστραγαν γεμάτα απόγνωση στα χιόνια…»

Τα διαβάζω και μου έρχονται σκόρπιες εικόνες στο μυαλό। Λόγια μελαγχολίας και –ίσως και- παραίτησης, που "φτύνουν" τελευταία οι πάντες."Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα"। Η κρίση, η δουλειά, φιλιά σε σκοτεινά δωμάτια και ανοιχτά μπαρ, διαλυμένοι γάμοι, ημιθανείς φιλοδοξίες και άγχη για μλλοντικούς γάμους και απογόνους μπερδεύονται μεταξύ τους και δημιουργούν μια ομίχλη.Μια ομίχλη που απλώνεται πάνω από την γέφυρα, κρύβει την θάλασσα, θολώνει το βλέμμα.

Και τότε ακούω τον εαυτό μου «Εγώ δεν σκέφτομαι έτσι. Δεν μπορώ να δημιουργώ δυσκολίες. Μπορώ να τις λύνω μόνο…». Τέσσερις διαφορετικές φορές ακούστηκαν αυτά τα λόγια τους τελευταίους δυο μήνες…

Για να δούμε…Θα φάμε τα μούτρα μάς ή όντως κάτι γεννιέται, όπως νιώθω κάπου μέσα μου;

Η γέφυρα μοιάζει τώρα με έναν τεράστιο δρόμο για κάτι πιο όμορφο..

Αν και για την ώρα έχει οδηγήσει μόνο σε ένα μάλλον βαρετό post…

Bροχές…

Καμιά φορά σκέφτομαι αν με διαβάζεις…αν μπαίνεις ακόμη στο blog με την «ελπίδα» πως έχω ανεβάσει καινούργιο post, πως γράφω κάτι για σένα, πως σου έχω αφήσει κάτι…

Και μετά προσπαθώ να θυμηθώ πως είσαι, πως μοιάζεις, πως σε γνώρισα, πότε σε έχασα..

Και γιατί κανείς δεν με πιστεύει όταν λέω πως δεν υπάρχεις….

fascination ends...

Κανείς…

Είναι μια από εκείνες τις φορές. Από εκείνες τις στιγμές, που δεν έχουμε αποφασίσει ακόμη τον λόγο ύπαρξης τους, την πηγή της γέννησης τους. Κάποιοι θα πουν πως είναι υπερεκτίμηση δυνατοτήτων, άλλοι θα αποφανθούν μεγαλόφωνα πως πρόκειται περί βλακώδους επιπολαιότητας, κάποιοι τρίτοι θα κάνουν λόγο για «κακή στιγμή».

Κάνεις δεν θα έχει πέσει μέσα, κανείς δεν θα έχει υποψιαστεί την ανάγκη σου να νιώσεις αδύναμος, γυμνός, χτυπημένος

Στις τουαλέτες κάποιου μπαρ

Σε ένα κλειστό δωμάτιο

Σε ένα καυγά μεταξύ φίλων

Στα posts του παρατημένου αυτού blog…

Σταθερές εμμονές…

Ο Οzzy στην σκηνή, ο Lemmy και ο Αγγελάκας στο πανί. Μου φαίνεται πως τώρα τελευταία αφιερώνω όλο και περισσότερο από τον –μειούμενο- ελεύθερο χρόνο μου σε εικόνες από το παρελθόν. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό, ίσως, κάποιος, να μπορεί να το εξηγήσει με όρους κοινωνιολογίας ή ψυχολογίας. Με όρους σαν αυτούς που χρησιμοποιεί ο τύπος που έχω μπροστά μου και μου λέει πως έχει master στο αντάρτικο πόλεων, δουλεύει σε πολυεθνική διαφημιστική και έχει φύγει από το σπίτι των αστών γονιών του στην Αγία Παρασκευή για να συζήσει με την μέλλουσα σύζυγο του στην Φιλοθέη. Μετά σε μια απροσδόκητη τροπή αρχίζει να μου μιλάει για την «καρριέρα» του σαν επιλοχίας στο στρατό και το πώς «έτρεχε» τους νιούφηδες…

Έχουν αρχίζει να με κουράζουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι με τα πολλά πρόσωπα, τις μπερδεμένες ταυτότητες, τις διασκορπισμένες απολαύσεις. Ίσως γιατί είμαι ένας από αυτούς και επειδή μάλλονγια αυτό γυρίζω στους «κολλημένους». Ψάχνω τις σταθερές μου στις εμμονές των άλλων. Στην τρέλα του Ozzy, του Lemmy, του Αγγελάκα…Εμμονές διαχρονικές αν της παρατηρήσεις…ακόμη κι αν έχουν στον πυρήνα τους την αναζήτηση…την αέναη κίνηση…

Ο «καμένος» Ozzy, ο «γραφικός» Lemmy, o «περίεργος» Aγγελάκας. Στην τηλεόραση ο Sakis διαφημίζει την κολεξιόν που υπογράφει για την Sprider Stores, τα τραίλερ αφορούν μόνο ρεάλιτι, η Ρεαλ αποχωρεί από το γήπεδο νικήτρια।

Μόλις διάβασες περίπου 250 λέξεις που είχαν στόνο να κρύψουν από την μια τις εμμονές μου και από την άλλη τον διασκορπισμό μου

Τα κατάφερα;

The Mob goes wild…

Περασμένες εννέα. Το γραφείο του πρώτου ορόφου έχει αδειάσει. Μόνο εγώ κοπαναώ ακόμη τα πλήκτρα του υπολογιστή. Και κάποιοι ακόμη στο υπόγειο. Ίσως να είμαι σε καλύτερη μοίρα από ότι νομίζω…

Και όντως είμαι.. Έχω ένα σωρό πράγματα για να το αποδεικνύουν. SMS για βόλτες στα Εξάρχεια, τηλεφωνήματα από καφετέριες στην Μαβίλη, e-mail από νησιά στην άκρη της Ευρώπης. Φιλικές «προσκλήσεις» για το Arc Festival, για τον Ozzy, για τις Νύχτες Πρεμιέρας. Ποτά με ανθρώπους που έχω χρόνια να δω, γεύματα με φίλους που μου έχουν λείψει.

Κι αν δεν φτάνουν αυτά, υπάρχει ένα ακόμη προνόμιο:

Ακούω Clutch τέρμα στο άδειο γραφείο!

Not the same…

Σε φαντάζομαι…ιδρωμένη, να χαμογελάς…έχεις χορέψει,εχεις τραγουδήσει…έχεις αγκαλιάσει όλους όσους είναι δίπλα σου…

Σε θυμάμαι…να μου μιλάς για αυτή την συναυλία, να με «κράζεις» για το σνομπισμό μου…για τις θεωρίες μου για τις ορδές των άσχετων που θα κατακλύσουν το στάδιο ..για τις βλακείες μου σχετικά με τις «φλωρικες» μουσικές των ιρλανδών..

Σε ξεχνάω…κάθε μέρα και πιο πολύ…παρά τις εκλάμψεις…παρά τα ξεσπάσματα….

Έτσι έχω μάθει…

Γράμμα…

">Η Αθήνα από ψηλά. Ζέστη και υγρασία. Δωρεάν ποτά κι ένα κοριτσάκι 20 χρονών που λέει πως δεν ξέρει που είναι η πλατεία Καρύτση. Βαριέμαι. Δεν ξέρω, όμως, τι ακριβώς. Την εταιρική εκδήλωση, τους τύπους με τα κουστούμια ή τις αμπελοφιλοσοφίες περί διακοπών, που ακούω; Δεν έχω καταλήξει. Μάλλον όλα τα παραπάνω. Όσο στρυφνό κι αν ακούγεται…

Φεύγω και γυρίζω στο «βομβαρδισμένο» σπίτι. Ενδιάμεση στάση πλατεία Μαβίλη. Κι εδώ όμως κάτι λείπει. Πίσω ξανά στην σπηλιά, μήπως και το βρω στον ύπνο. Πάλι καταλήγω, όμως, να γράφω «γράμματα», χωρίς να ξέρω τον λόγο. Χωρίς να έχω αποφασίσει τον παραλήπτη, χωρίς να έχω κάτι να πω. Με εκνευρίζω. Θα μου περάσει όμως, Με έχω συνηθίσει. Όσο δύσκολο κι αν φαίνεται…

Χθες στο λεωφορείο προς το Ejekt μια παρέα από 15χρόνα ρώτησαν γεμάτα έκπληξη την Α. αν κι αυτή πάει να ακούσει τους Bad Religion. «Κι εσείς εκεί πηγαίνετε, κυρία;» ήταν τα ακριβή τους λόγια...

Θα ήθελα κι εγώ να είμαι 15 χρονών

Κι όταν είμαι ευγενικός με κάποιον πραγματικά να το εννοώ…

Υγ. «When a mistake is made, a lesson is learned»…Ναι, καλά….

Invisible hands…

Καλοκαίρι, (σχεδόν) γυμνές πλάτες κοριτσιών κατακλύζουν τους δρόμους, τα aircondition δουλεύουν υπερωρίες, τα παράθυρα παρακαλάνε για να μένουν διάπλατα ανοιχτά. Μουντιάλ, γκόλ, κάθετες μπαλιές και σέντρες-ξυράφι, το σπίτι γεμίζει, οι μπύρες αδειάζουν.

Συναυλίες, δωρεάν ή με σημαντικό αντίτιμο, μουσικές από τα ηχεία του laptop, δρόμοι που ανοίγονται ως τα πέρατα του κόσμου, συζητήσεις για τον Αύγουστο, αμέτρητα σημαδάκια πάνω σε χάρτες.

Λέξεις, σημειώσεις, επαγγελματικά e-mail, φιλικές συζητήσεις στο chat, τηλέφωνα που έχουν ξεχάσει πως είναι να μην χτυπούν. Όλα καλά, όλα υλοποιήσιμα, στόχοι, όνειρα, φιλιά. Μια αίσθηση ασφάλειας, ελευθερίας και δύναμης. Περίεργο κοκτέιλ με τελευταία τζούρα έναν άνθρωπο που (μάλλον) έχασες για πάντα.

Επιλογή σου.


Στήριξε την.

A smile that explodes….

Έξω βρέχει…Ακούω τις σταγόνες να σκάνε πάνω σε αυτό που έχω το θράσος να αποκαλώ «μπαλκόνι» μου…Λίγες ώρες πριν από τις ίδιες χαραμάδες πέρναγε ο ήχος της πόλης, η βοή της πορείας που ανέβαινε στην ισραηλινή πρεσβεία…

Μέσα έχω τα φώτα κλειστά…Από τα ηχεία ακούγεται ο Joseph Arthur… Το «Black Lexus» παίζει όσο πια δυνατά μπορεί…Το δωμάτιο γεμίζει με φωνές που επαναλαμβάνουν πως «στον καθρέφτη τα βλέπεις όλα αντεστραμμένα». ..

Ακόμη πιο μέσα, ένα χαμόγελο έτοιμο να εκραγεί…και μια επιθυμία να γράψεις χωρίς να ξέρεις τι…να γράψεις αυτό που φωλιάζει στις άκρες των δαχτύλων σου, που κρύβεται κάτω από την γλώσσα σου…

Να γράψεις για εκείνο το χαμόγελο που κάποια μέρα θα εκραγεί…

Berlin

Fall apart…

Νιώθω πως διαλύομαι, πως κοίταξα πολύ έντονα τον κόσμο και αυτό πόνεσε. Όπως όταν κοιτάς τον ήλιο και ζαλίζεσαι. Ή όπως όταν περπατάς μέσα στην βροχή νομίζοντας πως είσαι «άτρωτος» αλλά τελικά καταλήγεις με πνευμονία. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω;


Μετράω τους ανθρώπους που έχασα, αυτούς που άφησα πίσω, εκείνους που με ξέχασαν. Τα χαμόγελα και τα νευριασμένα βλέμματα που ακόμη δεν έχουμε ξεκαθαρίσει τι σημαίνουν. Νιώθω πως γίνομαι χειρότερος. Με παρακολουθείς;


Διαγράφω τις μέρες μου, πετάω τις ώρες μου, κυνηγάω ευλαβικά τα λεπτά μου. Μετά ταξιδεύω με το νου μου ενώ το λεωφορείο έχει φρακάρει στην Κηφισίας και το Μετρό μου επιβάλλει να περιμένω για να έρθει. Ξεκουμπώνω τότε τα φτερά μου και τα βάζω στην τσάντα του laptop.


Με συγχωρείς, έτσι δεν είναι;

A change of scenery…

Στους James έχει κόσμο. Πολύ κόσμο. Τραγουδάνε. Γκαρίζουν. Χορεύουν. Λιποθυμούν. Τουλάχιστον 4 κοπέλες στην ευρύτερη ακτίνα μου έχουν βρεθεί κάτω. Κακός εξαερισμός υποθέτω, δεν μπορώ να φανταστώ πως υπάρχει κάποιο Beatles Effect.

Στο Say Something όλο το στάδιο τραγουδάει. Όλοι μοιάζουν να έχουν κάποιον από τον οποίο περιμένουν κάτι να τους πει. Όλοι μοιάζουν σε κάποια στιγμή της ζωής τους να έχουν κρεμαστεί από τα χείλη κάποιου.

Όλοι το νιώθουν. Πληγωμένοι έρωτες, τσακισμένες φιλίες, εκκωφαντικές σιωπές φιλτράρονται στις φωνές τους καθώς τραγουδούν. Εγώ όμως έχω μείνει πέντε στίχους πίσω. Επαναλαμβάνω το «more than a drug is what I need…need a change of scenery…need a new life…»

Ο μπροστινός μου με κοιτάει περίεργα.

Μια ακόμη επίδειξη του εγωισμού μου, ένα ακόμη περιστατικό ασυμβατότητας με το περιβάλλον.

Τι να κάνεις; Συμβαίνουν κι αυτά…

Out to get you…

Είμαι αυτός, που γράφει αυτές τις λέξεις; Ή πρόκειται για κάποιο άλλο άτομο; Μήπως μιλάμε απλά για μια κατασκευή, μια φαντασίωση, μια εξιδανικευμένη εικόνα;

Έχουν νόημα οι λέξεις που κυκλοφορούν σε αυτό το blog; Κρύβουν αίμα μέσα τους; Έχουν «σωματική» υπόσταση; Συναισθηματική αντιστοιχία;

Τι νιώθεις εσύ που διαβάζεις; Τι πιστεύεις πως έχεις καταλάβει; Πόσο βαθιά κάτω από την επιδερμίδα νομίζεις πως έχει μπει;

Πολλά ερωτήματα κι εγώ δεν έχω μάθει να έχω απαντήσεις.

Το μόνο που ξέρω είναι πως κάποιες φορές μερικά πράγματα μου λείπουν περισσότερο από όσο θα τολμούσα ποτέ να παραδεχθώ…