Νεκροί ήρωες

“My heroes are dead, they died in my head”. Λίγοι είναι οι στίχοι τραγουδιών, που μου έχουν κάνει μεγάλη εντύπωση. Ο συγκεκριμένος είναι ένας από αυτούς. Κρυβόταν μέσα σε έναν ωκεανό θορύβου επενδυμένος με σκληρές κιθάρες, παρανοϊκές λούπες και παραμορφωμένα φωνητικά. Τρελαμένα τύμπανα προσπαθούσαν να τον καλύψουν και ένα περίεργο μπάσο έκανε ότι μπορούσε για να μην ακουστεί. Slipknot γαρ.

Κατάφερε, όμως, να αποδράσει κάποια στιγμή. Πήδηξε έξω από μια TDK κασέτα και καρφώθηκε στην μακρόχρονη μνήμη μου. «Οι ήρωες μου είναι νεκροί, πέθαναν μες στο μυαλό μου». Εγώ τους δημιούργησα, εγώ τους έπλασα, εγώ –τελικά- τους σκότωσα. Κυρίαρχος σ’ένα παιχνίδι που με αναγκάζει κάπου-κάπου να πονάω.

Το τραγούδι έχω πάνω από τρία χρόνια να το ακούσω. Δεν θυμάμαι κανέναν άλλο από τους στίχους. Κάθε τόσο, όμως, συναντάω κάποιον νεκρό ήρωα μέσα στις σκέψεις μου. Κι είναι πάντα δικός μου.

i don't like Wednesdays

Τις βαριέμαι τις Τετάρτες. Δεν σου δίνουν την δυνατότητα να γκρινιάξεις επειδή άρχισε η εβδομάδα, δεν σε αφήνουν να χαρείς επειδή τελειώνει. Ούτε καν να ξενυχτήσεις δεν σου επιτρέπουν. Αύριο δουλεύεις.

Δεν παλεύονται οι Τετάρτες. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός πως το κοριτσάκι από την Οικογένεια Adams λέγεται Wednesday. Τις Τετάρτες, βλέπεις, δεν γίνονται συναυλίες, δεν διοργανώνονται party φίλων. Δεν μπορείς να φύγεις για εκδρομή, ούτε σε παίρνει να μεθύσεις. Οι επιλογές σου είναι από λίγες ως ελάχιστες. Τα Φεστιβάλ δεν τις προτιμούν και ο φετινός Παναθηναϊκός παίζει μόνο Πέμπτες.

Τις βαριέμαι τις Τετάρτες. Αν άξιζαν καθόλου θα μιλάγαμε για τους Happy Wednesdays και όχι για τους Happy Mondays. Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω πως θα ήμουν πολύ πιο επιεικής μαζί τους αν ήσουν κι εσύ εδώ…

Υγ. Μιλάμε πάντα για κανονικές συνθήκες (υψηλής) πίεσης και (χαμηλής) θερμοκρασίας.

Hand/Hook

«Συνήθως φοράω τον γάντζο. Βέβαια προκαλεί περισσότερο τον φόβο παρά την συμπάθεια όταν περπατάω στον δρόμο. Μερικά παιδιά τρέμουν. Οι φίλοι μου, όμως, το έχουν αποδεχτεί. Η Rebekah, που δέχτηκε να με παντρευτεί, βρήκε την επιλογή θρασεία αλλά και κάπως σέξι. Μου έδωσε συμβουλές σχετικά με το ποια ρούχα ταιριάζουν. Το μαύρο ήταν σχεδόν αυτονόητο».


Ο αμερικανός δημοσιογράφος Michael Weisskopf έχασε το δεξί του χέρι στις 10 Δεκεμβρίου 2003 στην Βαγδάτη. Πλέον φοράει ένα τεχνητό πρόσθετο εξάρτημα, που καταλήγει σε έναν γάντζο. Στην φωτογραφία κρατάει με αυτόν το σημειωματάριο με τις τελευταίες λέξεις, που έγραψε ποτέ.

Lemmy

O Lemmy είναι περίεργος τύπος. Roadie του Hendrix, πρώην μέλος των Hawkwind, ιδρυτής και ηγέτης των Motorhead. Είναι συλλέκτης αντικειμένων των Ναζί αλλά δηλώνει αναρχικός. «I'm a romantic adventure, and I'm a reptile too» όπως τραγουδάει κι ο ίδιος στο Killed by Death.

Η φωνή του δεν είναι μελωδική, η μάπα του δεν είναι όμορφη. Παίζει το μπάσο του σαν δεύτερη κιθάρα και ο ενισχυτής του είναι πάντα στα κόκκινα. Η κηδεία του θέλει να έχει μουσική υπόκρουση το θέμα από το «Χοντρός και Λιγνός».

Η ζωή του είναι sex, drugs and rock and roll ως εκεί που δεν παίρνει. Αμφεταμίνες, γυναίκες («Περίπου 1,200 ή κάτι τέτοιο. Ασχολούμαι μαζί τους εδώ και πολύ καιρό και δεν υπήρξα ποτέ παντρεμένος. Δεν έκανα, δηλαδή, ποτέ διάλειμμα») και τραγούδια σαν το Ace of Spades και το Bomber. «We shoot to kill and you know we always will».

Στο καινούργιο δίσκο της μπάντας σε κάποιο σημείο τραγουδάει, για πρώτη, νομίζω, φορά, κάτι που μοιάζει με ακουστική μπαλάντα. Μόνο που κρατάει 36 δευτερόλεπτα και είναι η αρχή ενός τραγουδιού που ονομάζεται «God was never on your side».

Γούστα

Φαίνεται γύρω στα 18. Τρίτη Λυκείου μάλλον. Ίσως και φοιτήτρια στο πρώτο έτος. Μυρίζει gothίλα από χιλιόμετρο. Μαύρα μαλλιά με μοβ ανταύγειες, μαύρα ρούχα, μαύρα all-stars. Ίσως να είναι και emo. Δεν έχω καταλάβει ακόμη την διαφορά. Κάθεται στην άκρη του βαγονιού, στην μεριά που δεν ανοίγει η πόρτα. Ακούει μουσική κι έχει σκυμμένο το κεφάλι.

Ξαφνικά εμφανίζεται ένας συνομήλικος της. Σκουλαρίκια, indie χτένισμα, σχισμένο jean. Κρατάει στα χέρια του ένα Pop & Rock. Αν δεν ήταν 9:00 το πρωί θα έβαζες στοίχημα πως ετοιμαζόταν να πάει Decadance. Την κοιτάζει. Τίποτα. Επιμένει. Όλο το βαγόνι έχει καταλάβει πως την κοιτάζει. Τίποτα. Εκείνη παραμένει με το κεφάλι σκυμμένο να κοιτάζει το πάτωμα του βαγονιού.

Στην επόμενη στάση μπαίνει μέσα ο ορισμός του trendy. Ο τύπος φαίνεται να έχει βγει από τιμοκατάλογο του Glou. Το gothακι τον βλέπει και αμέσως γυρίζει προς το τζάμι και φτιάχνει τα μαλλιά του. Σηκώνει για πρώτη φορά το κεφάλι της.

To whom it may concern…

We're gonna make it through

We're gonna make it through now

we're gonna make it through

Kasabian- British Legion

Για όποιον έχει ανάγκη να το ακούσει από κάποιον.
«Θα τα καταφέρουμε. Θα τα καταφέρουμε τώρα».
Έτσι απλά….

Δεύτερη ζωή

Στο Second Life μπορείς να ξεκινήσεις μια καινούργια (ψηφιακή) ζωή από την αρχή. Σου δίνει την δυνατότητα να αποκτήσεις καινούργιο όνομα, να ασχοληθείς με καινούργια πράγματα, να ζήσεις διαφορετικά απ’ότι στον offline κόσμο. Αφήνεις τον παλιό σου εαυτό στην άκρη και αρχίζεις από το μηδέν. Μπορείς να κάνεις οτιδήποτε. Μέχρι και να αποκτήσεις φτερά και να πετάξεις.

Όντας κάτι μεταξύ site κοινωνικής δικτύωσης και παιχνιδιού, σου επιτρέπει να φτιάξεις μια νέα ψηφιακή προσωπικότητα, να ζήσεις σε ένα καινούργιο ψηφιακό περιβάλλον, να γνωρίσεις νέους ψηφιακούς «ανθρώπους». Να φτιάξεις, εν ολίγοις, έναν κόσμο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα σου. Το τίμημα, βέβαια, είναι πως όλα είναι ψηφιακά και άυλα. Δεν προσφέρουν καμία ικανοποίηση στο σώμα. Η ψυχή, όμως, φαίνεται να τα βρίσκει εξαιρετικά ευεργετικά. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός πως το Second Life εκτιμάται πως προσελκύει 3.000 νέα μέλη την ημέρα;

Αλλά δεν νομίζω πως μπορείς να γίνεις οτιδήποτε άλλο από αυτό που είσαι. Όσες ζωές κι αν ζήσεις. Και στο κάτω-κάτω το Second Life δεν είναι τίποτε άλλο από μια ψηφιακή αντανάκλαση του υπαρκτού κόσμου. Με τα καλά του και τα κακά του. Μέχρι και την δική του διαφημιστική εταιρεία διαθέτει…

Παράλειψη

7) Οι λέξεις : ζωή, άνθρωπος, καλοσύνη, ελπίδα, πίστη, γυναίκα, παιδί, ελευθερία, καθήκον, χαρά, δάκρυ, τι θέση κατέχουν ;
Σας βρίσκω διαβασμένη! Όλα αυτά που λέτε σκιαγραφούν τον άνθρωπο Ψωμιάδη, περιγράφουν έννοιες και αξίες που βρίσκονται στην κορυφή της ζωής μου.

Την λέξη «γιαούρτι» ξέχασε η σκληρή και αμείλικτη δημοσιογράφος στην πραγματικά δύσκολη αυτή ερώτηση, που έθεσε στον –κατά δήλωση της- «επαναστάτη άνθρωπο που χάραξε πορεία για τον τόπο μας».

Αμυντικό χαφ

Breathe in, breathe out. Άλλη μια εβδομάδα έφτασε στο τέλος της, άλλος ένας μήνας ολοκληρώνεται. Κανείς, όμως, δεν φαίνεται να το συνειδητοποιεί. Το μυστικό μοιάζει να είναι η διαρκής κίνηση. Τρέξιμο σε όλο το μήκος και πλάτος του «γηπέδου». Κάτι σαν αμυντικό χαφ στο ποδόσφαιρο.

«Δευτερόλεπτα πριν, χρόνια μετά» που λέει και το τραγούδι. Ο χρόνος γίνεται κάτι το σχετικό. Η διάρκεια της εβδομάδας μειώνεται, οι μήνες γίνονται λιγότεροι. Πέφτεις για ύπνο την Κυριακή και ξαφνικά ξυπνάς Παρασκευή πρωί. Το μυστικό είναι, όντως, η διαρκής κίνηση. Κάπου-κάπου, όμως, ο ρυθμός πρέπει να παγώνει. Η ομάδα χρειάζεται ανάσες.

Πρέπει να κρατήσεις μπάλα. Κάτι σαν αυτό που κάνουν τα καλά αμυντικά χαφ στο ποδόσφαιρο.


Υγ. Στην φωτογραφία είναι ο Fernando Redondo. Ένα από τα μεγαλύτερα αμυντικά χαφ στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Αν και ο όρος «αμυντικό χαφ» μάλλον τον αδικεί..

Charity work

Δεν συνηθίζω να βλέπω ταινίες, τις οποίες επιλέγουν να δουν και κυρίες, που έχουν προ πολλού καβατζάρει τα 60. Χθες το βράδυ, όμως, το Αττικόν ήταν γεμάτο από τέτοιες. Επίσημα ρούχα, πολλά χρυσαφικά, περπάτημα αγκαζέ. Όλο το πακέτο.

Η προβολή είχε φιλανθρωπικό χαρακτήρα. Ειδάλλως δεν νομίζω πως θα επέλεγαν να δουν μια γερμανική ταινία, που ασχολείται με την (πραγματική) ιστορία της δολοφονίας ενός νεαρού από τρεις φίλους του. Με την δράση να εξελίσσεται σε ένα σκοτεινό, απογυμνωμένο σκηνικό και με, μόλις, δυο ηθοποιούς να παίζουν όλους τους ρόλους. Κι ούτε πιστεύω είχαν δει το American History X και την περίφημη σκηνή με το πεζοδρόμιο, που αναφερόταν συχνά πυκνά στην χθεσινή ταινία.

Μέσα στην αίθουσα αναρωτιόμουνα πώς είναι δυνατόν να ζουν την ζωή τους έτσι. Να πηγαίνουν σε μέρη που δεν τους λένε τίποτα, να παριστάνουν πως νοιάζονται για πράγματα, που τις αφήνουν αδιάφορες, να βρίσκονται σε χώρους, όπου δεν έχουν τίποτα κοινό με τους μισούς και παραπάνω από τους παρευρισκόμενους. Ένιωσα ανακουφισμένος για την δική μου ζωή και την κατά πολύ μικρότερη ηλικία μου.

Αλλά τα πράγματα, τελικά, δεν είναι τόσο απλά. Εσύ που το διαβάζεις τώρα αυτό είσαι σίγουρος πως δεν ζεις κατ’ αυτόν τον τρόπο; Γιατί εγώ δεν βάζω και το χέρι μου στην φωτιά για τον εαυτό μου. Υπάρχουν στιγμές που τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι. Και το κακό είναι πως δεν βοηθάω καν κάποια ευαίσθητη μερίδα του πληθυσμού…

Η ακτή

Το νερό και η απώλεια. Αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές της ταινίας The Shore του Διονύση Ζερβού. Όχι οι ηθοποιοί. Το δήλωσε, άλλωστε, κι ο ίδιος την Παρασκευή το βράδυ στην προβολή του έργου του στις Νύχτες Πρεμιέρας. Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από το νερό. Η θάλασσα, η βροχή, η πισίνα στο μοτέλ, το ενυδρείο στο εστιατόριο. Μέσα όλα τους που χρησιμοποιούνται για να δείξουν την απώλεια και τον πόνο των -αποκομμένων μεταξύ τους- χαρακτήρων. Δυο άνθρωποι πνίγονται στην θάλασσα, ένας τρίτος σώζεται την τελευταία στιγμή. Το νερό μεταμορφώνεται από πηγή ζωής σε ένδειξη-υπενθύμιση της απώλειας.

Η Παρασκευή ήταν, απ’ όσο θυμάμαι, η μόνη μέρα της τελευταίας εβδομάδας, που δεν έβρεξε. Είδα, λοιπόν, μια ταινία για το νερό, σε μια νύχτα χωρίς σταγόνα βροχής. Παρακολούθησα μια ταινία για την απώλεια το ίδιο βράδυ, που συνάντησα φίλους, γιόρτασα μαζί τους, ήπια, γέλασα, ξενύχτησα.

Το ασύμπτωτο της κατάστασης το θεωρώ κάτι παραπάνω από τύχη.

Πολυεργαλείο

Συνήθως λειτουργεί σαν προστατευτικό. Είναι ένα τείχος, που με απομονώνει από τον έξω κόσμο. Κρατάει μακριά τις φωνές των περαστικών και τα κορναρίσματα των ταξιτζήδων, τα στριγκλίσματα από τα φρένα των λεωφορείων. Υπάρχουν και φορές, όμως, που μεταμορφώνεται σε δίχτυ ασφαλείας. Με κρατάει κάθε φορά που πέφτω. Δεν με αφήνει να αγγίξω το έδαφος.

Άλλες φορές γίνεται χαπάκι. Κάθε είδους. Αντικαταθλιπτικό, τονωτικό, αναλγητικό. Ακόμη και Viagra σε μερικές (ελάχιστες) περιπτώσεις. Την μεγαλύτερη, όμως, αποτελεσματικότητα την έχει σαν ενισχυτικό μνήμης. Είναι κάτι σαν συντηρητικό για να διατηρούνται οι αναμνήσεις.

Μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθεί και σαν άκατος, σαν διαβατήριο, σαν πυξίδα, σαν όργανο μέτρησης του χρόνου και της απόστασης. Ίσως και σαν όπλο, αν σκουρύνουν τα πράγματα . Πραγματικό πολυεργαλείο, χρήσιμο σε κάθε εξερευνητή της αστικής ζούγκλας.

Είναι το φορητό μου mp3 player. Κι ας έχει αυτήν την στιγμή μόνο 15 τραγούδια…

Ξανά στην αφετηρία

Η πρώτη υποψία ήρθε το Σάββατο το βράδυ. Κάπου στο τρίγωνο Pop-Kinky- Αλχημιστής. Η πρώτη ψύχρα, η πρώτη φορά, που κάποιος από την παρέα φοράει μπλούζα με μακρύ μανίκι. Φθινόπωρο .

Δεύτερο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου. Η περίοδος των κομματικών φεστιβάλ, των τελευταίων συναυλιών σε ανοιχτούς χώρους, των πρώτων βροχών. Της εξεταστικής, της ολοκληρωτικής επιστροφής στους παλιούς ρυθμούς. Του τέλους των sms τύπου «μακάρι να ήμουν τώρα στην Αμοργό/ στην Σκόπελο/ στην Ίο/ στο μέρος που σε φίλαγα».

Φθινόπωρο. Χθες το βράδυ η πρώτη –σοβαρή- βροχή της σεζόν, σήμερα το πρωί ο πρώτος ζεστός καφές. Παρά τον ήλιο που ξεγελάει. Λείπει το Φεστιβάλ της Βαβέλ και ένα πρόγραμμα εξετάσεων γεμάτο σημαδάκια από στυλό για να συμπληρωθεί το σκηνικό. Είμαστε κι επισήμως ξανά στην αφετηρία.

Ίχνη αλήθειας

Λάτρευε τις ανούσιες κολακείες, τα εμφανώς ψεύτικα κομπλιμέντα. Ζούσε για αυτά. Εκείνος μπορεί να μην τα έλεγε ποτέ αλλά δεν μπορούσε χωρίς να τα ακούει. Οι ψεύτικοι έπαινοι του ήταν απαραίτητοι.

Οι άλλοι δεν τον καταλάβαιναν. Δεν μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί ήταν δυσαρεστημένος όποτε διέκρινε ίχνη αλήθειας στα επαινετικά λόγια για το πρόσωπο του. Δεν ξέρανε, βλέπεις, τον μεγάλο φόβο του. Δεν ξέρανε πως φοβόταν τα «ευχαριστώ» και τα «συγνώμη», πως δεν μπορούσε καν να τα αρθρώσει.

Δεν τα φοβόταν απλώς. Τα έτρεμε. Ειδικά αυτά που απαιτούσαν ίχνη αλήθειας.

Σε τρεις περίπου μήνες

Τρεις περίπου μήνες είναι πολύ μεγάλο διάστημα, αν το σκεφτείς. Προλαβαίνεις να κάνεις πάρα πολλά. Να διαβάσεις τα ξεχασμένα στο ράφι βιβλία, να δεις μερικές καινούργιες ταινίες. Να πανηγυρίσεις νίκες, να στεναχωρηθείς για συντριβές. Προλαβαίνεις να γνωρίσεις καινούργιους ανθρώπους, έχεις όλο τον χρόνο να ξεχάσεις παλιούς γνωστούς.

Μέσα στους επόμενους τρεις μήνες θα «κατεβάσεις» πολλούς ακόμη δίσκους, θα αγοράσεις αρκετά ακόμη περιοδικά. Θα γελάσεις πολύ και θα στεναχωρηθείς όσο χρειάζεται. Θα επανεξετάσεις ελάχιστες αποφάσεις σου και θα κάνεις χιλιάδες λάθη. Ίσως προλάβεις να τελειώσεις και την διπλωματική σου.

Σε τρεις περίπου μήνες θα πάς στους Kaiser Chiefs και τους Tool. Αν δεν έχουν προλάβει να ακυρωθούν.