Σάββατο, Φεβρουαρίου 13, 2010

Go with the flow...



Ήλιος. Ξύπνησα επιτέλους χωρίς ξυπνητήρι και χωρίς hangover. 0/2. Δεν ξέρω πότε ήταν η τελευταία φορά που το κατάφερα αυτό. Μέχρι τις 21:00 δεν έχω καμία υποχρέωση, καμία δέσμευση, καμία προγραμματισμένη ασχολία. «Ελεύθερος χρόνος» που λέγαμε και στον στρατό (το λέγαμε όντως;)

Μπορώ να κάνω οτιδήποτε. Ακόμη και την μεγαλύτερη μαλακία που έχω σκεφτεί ποτέ. Αλλά δεν έχω όρεξη για πρωτοβουλίες, για τις «τρέλες» που το προφίλ μου, θα «επέβαλλε» να κάνω, για νοερά ταξίδια σε κόσμους που δεν υπήρξαν ποτέ.

Ι will go with the flow...

Αφήνομαι στα χέρια των άλλων…

Μάλλον το έχω ανάγκη…

Πέμπτη, Ιανουαρίου 14, 2010

Πως να είσαι σοβαρός...


«Ο Λάρι Γκρόπνικ είναι ένας καλός άνθρωπος. Είναι ένας στοργικός σύζυγος, ένας αφοσιωμένος πατέρας κι ένας αξιόλογος καθηγητής που πάντα επιλέγει τον σωστό δρόμο όταν έρχεται αντιμέτωπος με διάφορους πειρασμούς. Μια μέρα όμως όλα αρχίζουν να πηγαίνουν στραβά για τον Λάρι. Τι συμβαίνει όταν ο κόσμος χωρίζεται σε άσπρο ή μαύρο και παύει να υπάρχει το γκρι;»

Είναι σε λίγες γραμμές η ιστορία της ταινίας «Ένας σοβαρός άνθρωπος», του νέου κινηματογραφικού πονήματος των αδελφών Κοέν. Μάλλον δεν πρόκειται για την πιο δυνατή στιγμή τους, αλλά κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει πως πρόκειται για μια ταινία, που σε κάνει να σκέφτεσαι. Διάφορα…

Ο Λάρι είναι ένας τύπος, που νομίζει πως τα κάνει όλα καλά, όλα σωστά, όλα σύμφωνα με τον τρόπο, που τον έχουν μάθει να τα κάνει. Ώσπου ξαφνικά η μονιμοποίηση του στο κολέγιο, όπου διδάσκει, τίθεται εν αμφιβόλω, ο γάμος του διαλύεται, ο έφηβος γιός του περνάει μια περίεργη φάση, η κόρη του μια ακόμη δυσκολότερη περίοδο κι ο αδερφός του έχει μπλεξίματα με τον νόμο. Ο Λάρι πιστεύει, λοιπόν, πως ο Θεός τους εγκατέλειψε, ψάχνει να βρει την μεταφυσική αιτία για όλα αυτά. Απευθύνεται στους ραβίνους της εβραϊκής κοινότητας ζητώντας απαντήσεις. Πιστεύει πως μόνο αυτοί μπορούν να του δώσουν την λύση στα προβλήματα του, την διέξοδο από την άβυσσο στην οποία –ξαφνικά και ερήμην του- βρέθηκε.

Για ούτε μια στιγμή δεν περνά από το μυαλό του η σκέψη πως πρέπει να δραστηριοποιηθεί, πως πρέπει κάτι να αλλάξει, πως οι παλιοί τρόποι δεν έχουν πλέον εφαρμογή. Σύμφωνα με την κοσμοθεωρία του Λάρι όλες οι δυσκολίες δημιουργούνται εξωγενώς και για αυτό δεν μπορείς να τις αντιμετωπίσεις αλλά μόνο να τις υποστείς. Ο Λάρι δεν παλεύει, δεν διεκδικεί, δεν ελίσσεται δεν προσαρμόζεται. Ο Λάρι μόνο ζει τις δυσκολίες και αναρωτιέται γιατί συμβαίνουν σε αυτόν. Δεν μαθαίνει καν από αυτές.

Ο Λάρι βιώνει μια κρίση και δεν κάνει τίποτα για να αλλάξει την μοίρα

Και τα χειρότερα έρχονται…

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 30, 2009

Φτερά…

Όλοι ψάχνουν έναν τρόπο να πετάξουν, ένα κόλπο για να αποκτήσουν φτερά. Το τραγούδι λέει, όμως, πως «όλους αυτούς που τους έσπρωξε ένα χέρι… αναγκάστηκαν να βγάλουνε φτερά». Κι έχει δίκιο… Γιατί τα όνειρα είναι (πολύ) καλά. Αλλά οι ανάγκες είναι αυτές που πραγματοποιούνται… Πάντοτε…

Οι ανάγκες είναι αυτές που πρέπει να εκπληρωθούν, εκείνες που αν δεν γίνουν πραγματικότητα θα μετατραπούν σε προβλήματα…

Τρίτη, Δεκεμβρίου 29, 2009

Θλιμμένοι στην γιορτή μας…


Εξάρχεια. Τραπεζάκια έξω. Ο κόσμος πίνει ούζα,ψημένες ρακές και ρακόμελα, φορώντας κοντομάνικά. Το ημερολόγιο δείχνει 27 Δεκεμβρίου. Όλα ανάποδα, όλα διαφορετικά. Κι εγώ διαφορετικός, γελάω, περνάω καλά, κοιτάζω τους φίλους μου στα μάτια. Τέλος οι θλιμμένοι, τέλος τα νεύρα, τέλος τα αδιέξοδα…

Έχω αλλάξει ζωή και τα βαρίδια πρέπει να φύγουν…

Μικρά βήματα προς την ελευθερία…

«Χαζά» posts που δεν ενδιαφέρουν κανέναν…

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 28, 2009

Tο manual...




Έχω χάσει τις οδηγίες χρήσης εδώ και καιρό. Ένα ακόμη "μηχανικό ζώο" που περιφέρεται εδώ κι εκεί, χωρίς συναίσθηση του φόβου, χωρίς την αγωνία του πάθους. Μόνο με το φόβο του λάθους. Του ακαθόριστου, μη εξηγήσιμου λάθους.

Με την ανασφάλεια του μικρού παιδιού που έχει μάθει να παίζει τον βασιλιά...

Εκεί που τον παίρνει...

Δευτέρα, Νοεμβρίου 23, 2009

Empty Spaces


Οι τοίχοι είναι άσπροι, φρεσκοβαμμένοι, σημάδια από μπογιές παντού. Δεν υπάρχει τίποτα στο σπίτι, μόνο κάτι σχέδια έχουν προλάβει να δηλώσουν παρόν και κόβουν βόλτες ανάμεσα στους τοίχους.

Μερικά από αυτά τα έχω ξαναδεί. Ένα βράδυ στην Αμοργό, ξημερώματα, μισομεθυσμένοι κοιτάζοντας την ανατολή. Αλλά και πιο παλιά. Στην Πλατεία Μαβίλη, με μια μπύρα στο χέρι και με ένα χαμόγελο γεμάτο αμηχανία στο πρόσωπο.

Είμαι διαφορετικός πια. Μπορεί να είμαι χειρότερος. Τα σπίτια που ήθελα τότε να ζήσω είναι διπλαμπαρωμένα, ερημωμένα, κλειστά. Δεν μένει κανείς πια εκεί. Οι ένοικοι έχουν φύγει για νέα, περίεργα μέρη και κάτι μέσα μου με κάνει να σκέφτομαι πως βρήκαν επιτέλους τον δρόμο για τα «εξωτικά νησιά». Έστω και χωρίς εμένα…

Δεν έχει πια σημασία, δεν έχει πια νόημα. Το τηλέφωνο χτυπάει για ακόμη μια φορά κι εγώ απλά θέλω να κοιμηθώ δίπλα σου.

Όλα δείχνουν καλά….


Κυριακή, Ιουλίου 12, 2009

Τώρα δεν φοβάμαι τίποτα...


Κάποτε είχε νόημα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά είχε. Κι ας με διάβαζες, μονάχα εσύ. Κι ας με πίστευες μόνο εσύ. Τότε μου άρεσε. Περίπου….

Μετά ήρθαν τα σχόλια, οι φίλοι, οι
συν-bloggers, οι διάφοροι περίεργοι trolls...Άρχισα να φοβάμαι για αυτά που γράφω, να καταφεύγω σε ωραιοποιήσεις και ψέματα, να σκέφτομαι πάντα τους άλλους, τους τρίτους. Να φοβάμαι πως θα «διαβάσουν» αυτά που θα «γράψω».

Ύστερα, όμως, βαρέθηκα. Έτσι απλά. Βαρέθηκα. Δεν εύρισκα λόγο να γράψω για το αν ήμουν στην Βαρκελώνη ή το Λονδίνο. Για το αν έπινα μπύρες στην Φρανκφούρτη ή έβλεπα τους AC/DC στο OAKA. Οι 10-12 ώρες στην δουλειά, οι καυγάδες, το ειρωνικό ύφος, που απέκτησα, δεν μου φαίνονταν άξια σημασίας. Ίσως, επειδή, ήξερα πως πια τα πράγματα έχουν αλλάξει κι εγώ είμαι ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος ….Ούτε χειρότερος, ούτε καλύτερος… Απλά διαφορετικός…


Το αποψινό, μάλλον, είναι μια παρόρμηση. Μπορεί, πάλι, να είναι μια αρχή, μια επιστροφή στα ανούσια postακια μου.


Πάντως, τώρα δεν φοβάμαι τίποτα…

Σάββατο, Ιανουαρίου 24, 2009

Πέμπτη, Ιανουαρίου 01, 2009

Images & Words




"Είναι αλήθεια πως και φέτος
Το φλουρί θα το βρουν οι άλλοι
Και για σένα θα μείνει μόνο η κραιπάλη

Κι ο ύπνος το πρωί…. "



Ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 24, 2008

Χριστουγεννιάτικη αποκάλυψη..

'Ετσι εξηγούνται όλα...
υ.γ. Απο την "ευτυχισμένη μάνα". Να σου ζήσει το φραντζολάκι!

Τρίτη, Δεκεμβρίου 23, 2008

Σάββατο βράδυ...

"Love is dead in metropolis
All contact through glove or partition..."

Κυριακή, Δεκεμβρίου 14, 2008

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 08, 2008

Μίσος...

Τίποτα άλλο...

Κυριακή, Δεκεμβρίου 07, 2008

Ταξίδια…

Το αεροπλάνο έχει προσγειωθεί, το Μιλάνο είναι ώρες και μίλια μακριά, εγώ κατευθύνομαι προς το σταθμό του Μετρό στο Ελ. Βενιζέλος. Το πρώτο sms επί ελληνικού εδάφους έχει εύκολη απάντηση. «Θα σκάσεις Στέρεο Νόβα;». Δηλώνω πως είμαι κουρασμένος και τυγχάνω της (αναμενόμενης) κατανόησης. Μετά, όμως, ακολουθούν τα δύσκολα. Παίρνω τηλέφωνο για να ρωτήσω τι κάνει η Β. «Τα ίδια» μου λένε. Αυτές οι δυο γαμημένες λεξούλες σημαίνουν πως είναι ακόμη στην εντατική, εγκεφαλικά νεκρή και με καμία επαφή με το περιβάλλον. Πως οι δικοί της άνθρωποι είναι για ακόμη μια μέρα έξω στο κρύο, μπροστά στο κτίριο του νοσοκομείου περιμένοντας ουσιαστικά την κατάληξη, την ανακοίνωση του τέλους. Ανάμεσα τους ένας από τους κοντινότερους μου φίλους.

Μπαίνω στο Μετρό. Κάθομαι στο άδειο βαγόνι και βγάζω από την βαλίτσα μου το βιβλίο, που διαβάζω τις τελευταίες μέρες. Ένα μάθημα πάνω στα απλά πράγματα, σε αυτά που δεν εκτιμάς αν δεν τα στερηθείς. Στις βόλτες στην παραλία, στην γεύση του φαγητού, στα χάδια, στα ταξίδια…Θα μπορούσε να βγάζει φόβο αλλά στην ουσία ξεχειλίζει ελπίδα. Σκέπτομαι πως θα μπορούσα να το είχα πει αυτό στην Γλυκιά «Αντίπαλο» όταν με ρώτησε τι ακριβώς διαβάζω στο παγωμένο βράδυ του Τορίνο. Κρατήθηκα όμως, καθώς μου είχε φάνει τρελά μελό. Τώρα βλέπω πως είναι κάτι παραπάνω από αλήθεια. Αλλά τώρα είναι αργά. Πράγμα που με κάνει να γυρίσω ξανά στο βιβλίο, που μου φαίνεται πια πως φωνάζει, πως ουρλιάζει μέσα στα αυτιά μου, πως δεν υπάρχει χρόνος για αναβολές. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου συμβεί αύριο.

Βέβαια, το αύριο για μένα είναι γεμάτο ύπνο. Περνάω σχεδόν όλη την μέρα στο κρεβάτι, προσπαθώντας να συνέλθω από την κούραση του ταξιδιού στην Βόρεια Ιταλία. Διαβάζω την επετειακή LiFO, κοιτάζω καλά-καλά το σηματάκι της Cosmote πάνω στις σελίδες με τις ποιητικές φωτογραφίες των Στέρεο Νόβα, στέλνω sms σε φίλους και γνωστούς που γιορτάζουν. Η Β. είναι ακόμη στον δικό της βαθύ ύπνο. Ξαναπιάνω το βιβλίο και αρχίζω να σκέφτομαι πόσο τυχερός μπορεί να είναι κανείς απλά και μόνο που ζεί. Που πατάει στα πόδια του, που μπορεί και γελάει.

Ένας μαλάκας που δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει μου το επιβεβαιώνει…

Υγ. Εύχομαι να αθωωθείς και σύντομα να κάνεις ακόμη μια πεζή περιπολία στα Εξάρχεια…

Τρίτη, Δεκεμβρίου 02, 2008

Καλό ταξίδι...


Μακάρι να μπορούσα να σου πω πως όλα θα πάνε καλά...