Χριστουγεννιάτικη αποκάλυψη..

'Ετσι εξηγούνται όλα...

υ.γ. Απο την "ευτυχισμένη μάνα". Να σου ζήσει το φραντζολάκι!

Σάββατο βράδυ...

"Love is dead in metropolis
All contact through glove or partition..."

Christmas Tree

Μίσος...

Τίποτα άλλο...

Ταξίδια…

Το αεροπλάνο έχει προσγειωθεί, το Μιλάνο είναι ώρες και μίλια μακριά, εγώ κατευθύνομαι προς το σταθμό του Μετρό στο Ελ. Βενιζέλος. Το πρώτο sms επί ελληνικού εδάφους έχει εύκολη απάντηση. «Θα σκάσεις Στέρεο Νόβα;». Δηλώνω πως είμαι κουρασμένος και τυγχάνω της (αναμενόμενης) κατανόησης. Μετά, όμως, ακολουθούν τα δύσκολα. Παίρνω τηλέφωνο για να ρωτήσω τι κάνει η Β. «Τα ίδια» μου λένε. Αυτές οι δυο γαμημένες λεξούλες σημαίνουν πως είναι ακόμη στην εντατική, εγκεφαλικά νεκρή και με καμία επαφή με το περιβάλλον. Πως οι δικοί της άνθρωποι είναι για ακόμη μια μέρα έξω στο κρύο, μπροστά στο κτίριο του νοσοκομείου περιμένοντας ουσιαστικά την κατάληξη, την ανακοίνωση του τέλους. Ανάμεσα τους ένας από τους κοντινότερους μου φίλους.

Μπαίνω στο Μετρό. Κάθομαι στο άδειο βαγόνι και βγάζω από την βαλίτσα μου το βιβλίο, που διαβάζω τις τελευταίες μέρες. Ένα μάθημα πάνω στα απλά πράγματα, σε αυτά που δεν εκτιμάς αν δεν τα στερηθείς. Στις βόλτες στην παραλία, στην γεύση του φαγητού, στα χάδια, στα ταξίδια…Θα μπορούσε να βγάζει φόβο αλλά στην ουσία ξεχειλίζει ελπίδα. Σκέπτομαι πως θα μπορούσα να το είχα πει αυτό στην Γλυκιά «Αντίπαλο» όταν με ρώτησε τι ακριβώς διαβάζω στο παγωμένο βράδυ του Τορίνο. Κρατήθηκα όμως, καθώς μου είχε φάνει τρελά μελό. Τώρα βλέπω πως είναι κάτι παραπάνω από αλήθεια. Αλλά τώρα είναι αργά. Πράγμα που με κάνει να γυρίσω ξανά στο βιβλίο, που μου φαίνεται πια πως φωνάζει, πως ουρλιάζει μέσα στα αυτιά μου, πως δεν υπάρχει χρόνος για αναβολές. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου συμβεί αύριο.

Βέβαια, το αύριο για μένα είναι γεμάτο ύπνο. Περνάω σχεδόν όλη την μέρα στο κρεβάτι, προσπαθώντας να συνέλθω από την κούραση του ταξιδιού στην Βόρεια Ιταλία. Διαβάζω την επετειακή LiFO, κοιτάζω καλά-καλά το σηματάκι της Cosmote πάνω στις σελίδες με τις ποιητικές φωτογραφίες των Στέρεο Νόβα, στέλνω sms σε φίλους και γνωστούς που γιορτάζουν. Η Β. είναι ακόμη στον δικό της βαθύ ύπνο. Ξαναπιάνω το βιβλίο και αρχίζω να σκέφτομαι πόσο τυχερός μπορεί να είναι κανείς απλά και μόνο που ζεί. Που πατάει στα πόδια του, που μπορεί και γελάει.

Ένας μαλάκας που δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει μου το επιβεβαιώνει…

Υγ. Εύχομαι να αθωωθείς και σύντομα να κάνεις ακόμη μια πεζή περιπολία στα Εξάρχεια…

Καλό ταξίδι...

Μακάρι να μπορούσα να σου πω πως όλα θα πάνε καλά...

Το συμπέρασμα...

...πολλών εβδομάδων εντατικής εργασίας...

υγ. επέστρεψα...ελπίζω..

FYI

Δεν είμαι αυτό που λες «εύκολος άνθρωπος». Θυμώνω εύκολα, «στραβώνω», το δείχνω έντονα. Δεν κάνω συχνά υποχωρήσεις, δεν αντέχω την (ανίκητη) ανθρώπινη βλακεία. Μπορώ να γίνω ειρωνικός. Αγενής. Μέχρι και κακός.

Τουλάχιστον, όμως, είμαι ειλικρινής.

Συνήθως…

electrolite

“your eyes are burning holes through me”…Προσπαθώ να θυμηθώ την χρονιά. 2000 πρέπει να ήταν. Ιούλιος. Ταξίδι όλο το βράδυ με το ΚΤΕΛ. Δεν κοιμάμαι ούτε λεπτό. Κοιτάζω έξω από παράθυρο. Τα αμάξια στην Αθηνών-Κορίνθου, τα σκυλάδικα στο Αγρίνιο, την θάλασσα κάπου κοντά στην Πρέβεζα. Ακουστικά στα αυτιά, walkman με μπαταρίες. Ακούω την κασέτα που μου έγραψε ο Π. Βάζω ξανά και ξανά το electrolite. Το μηχάνημα παραλίγο να μου την μασήσει…

Δεν θυμάμαι αν ήξερα τότε την Α, η οποία μου λέει πως θέλει να απαγάγει τον Stipe και να τον πάρει σπίτι της. Μάλλον την ήξερα. Την κοιτάζω που χορεύει ανάμεσα σε 50.000 ατομα και το επιβεβαιώνω. Έχουμε κατέβει στην αρένα. Πρέπει να είμαστε οι μόνοι που ενώ έχουμε vip θέσεις τις σνομπάρουμε. Φοράμε, όμως, -ψωνίστικα- τα πάσο μας. Αυτοί είμαστε.

Στην σκηνή οι REM. Όλοι για αυτούς έχουν έρθει. Κανείς δεν νοιάζεται για τους Kaiser ή την άλλη με την ωραία φωνή. Μόνο οι REM μετράνε. Το «Losing my religion», το «Imitation of Life», το «Man on the moon». Όλα τελος πάντων…Μέχρι και το “supernatural, super serious”

“Σκέφτεσαι τι θα γράψεις στο blog;” ρωτάει η Α. γνωρίζοντας το κουσούρι μου. Μετά με «κράζει» επειδή περνάω όλη μου την μέρα στην δουλειά. Εγώ σκέφτομαι το «electrolite». Και χαμογελάω ηλίθια…

«Ι’m not scared, I’m out of here»

Love is a four-letter word…

Τυχαίες συναντήσεις στο λεωφορείο και meetings, που μοιάζουν να μην έχουν τελειωμό. Συνομιλίες σε δικτυακούς κόσμους τα βράδια. Μέρες που «περνάνε σαν χελώνες νεκρές». Δουλειά-σπίτι-«ψάξιμο»-δουλειά

Στο μετρό διαβάζω βιβλία για τον εμφύλιο. Περίεργη επιλογή. Το ξέρω. Δεν το έχω ξανακάνει. Μετά σημειώνω σκόρπιες σκέψεις στο μπλοκάκι μου. Καμία σχέση με τον πόλεμο. Interactive marketing συνήθως. Και σκόρπια λόγια..

Στο Βερολίνο κορίτσια, που φέρονται σαν να είναι η κοπέλα σου, χρεώνουν 80 ευρώ για στοματικό σεξ και μασάζ. Όσοι έχουν δοκιμάσει λένε πως δεν πληρώνουν για το τσιμπούκι. Πληρώνουν για το φιλί στο μάγουλο στο τέλος. Αυτό που τους δίνουν όταν περνούν την πόρτα της εξόδου.

Αυτή την στιγμή δεν μπορείς να καταλάβεις πως συνδέονται όλα αυτά. Θα τα καταφέρεις όμως. Κάποτε. Έστω κι αργά.

Πιστεύω σε σένα…

Road to...somewhere

Theres a city in my mind

Come along and take that ride

And its all right, baby, its all right

And its very far away

But its growing day by day

And its all right, baby, its all right

Think big!

Βασικός κανόνας: Όλα είναι ζήτημα οπτικής....
(κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση)

An end has a start

Οι Editors διαδέχονται τους Dresden Dolls στα ηχεία του pc. “An end has a start”. 31η Αυγούστου, προτελευταία μέρα του καλοκαιριού. Και τυπικά πλέον. Από την Δευτέρα δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Η αφηρημάδα στο γραφείο πρέπει να εκλείψει, οι χαλαροί ρυθμοί το ίδιο. Παξοί και Ελαφόνησος αποτελούν παρελθόν, ο Σεπτέμβρης απειλεί πως θα είναι αμείλικτός. Περίπου..

Έξω έχει αρχίσει να βρέχει. Έχω αφήσει ανοιχτά τα παράθυρα. Μου αρέσει η μυρωδιά. Σαν άλλη ηρωίδα άρλεκιν κοιτάζω τις σταγόνες να δημιουργούν λιμνούλες στις ταράτσες. «Την υγρασία που στάζουν οι οροφές…». Σκέφτομαι πως πρέπει να γράψω ένα post. Μόλις χθες η Α. με ρώτησε αν έχω κλείσει το blog. Της απάντησα πως θα επιστρέψω με τα πρωτοβρόχια. Δεν πρέπει να φανώ αφερέγγυος.

Ένα post για καινούργιες αρχές. Η σπεσιαλιτέ μου. Βαρύγδουπες προαναγγελίες από τον βασιλιά της αναβλητικότητας. Ο Σεπτέμβρης, όμως, προσφέρεται. Νέα γραφεία, νέες ανάγκες, νέες αρμοδιότητες. Νέα «μπλεξίματα» με τον δημόσιο τομέα, νέα στέκια για καφέ. Καινούργια εποχή για το blog. Συχνότερες εγγραφές, αποτίναξη των καταλοίπων του στρατού, ανανεωμένο blogroll. Το υπόσχομαι.

«You came on your own, that’s how you’ll leave» τραγουδάνε οι Editors.

Ίσως….Όχι τώρα όμως…Όχι ακόμη…

Καλοκαιρινό τηλεγράφημα

Ελαφόνησος STOP Καμία σχέση με το 2004 STOP Γεμάτη Cayenne και τσάντες Luis Vuitton STOP Γκρίνιες και χαλάρωση δεσμών STOP 3 ευρώ ο καφές, 4 η ξαπλώστρα STOP Πήγαμε, είδαμε, απήλθαμε STOP Τώρα ξαναφεύγουμε STOP Θα επιστρέψουμε πάλι όμως…

Πίσω στον χρόνο

Περίεργη φάση. Έξι πενηντάρηδες πάνω στην σκηνή κι από κάτω 20.000 κόσμος. Heavy metal ύμνοι από προηγούμενες δεκαετίες. «Μερικά από τα τραγούδια είναι μεγαλύτερα σε ηλικία από κάποιους από εσάς» λέει ο Dickinson, πριν από το Rime of the Ancient Mariner. Έχει δίκιο. Αλλά υπάρχουμε κι εμείς. Οι άλλοι. Ούτε γέροι, ούτε και πιτσιρίκια.

Iron Maiden. Όπως λέμε Λύκειο, flight μπουφάν με κονκάρδες στο μπράτσο, μακριά μαλλιά και «ταξίδι» στο κέντρο για δίσκους στο Rock City και στο Happening. Τραγούδια, που για πρώτη φορά τα ακούσαμε, σε 90αρες κασέτες ΤDK, γραμμένες από φίλους. Στίχοι, που, μάλλον, έχουν κολλήσει για τα καλά στο μυαλό μας. Πως μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς το γεγονός ότι τους θυμόμαστε ακόμη;

Σχεδόν μια δεκαετία από την συναυλία τους στο γήπεδο του Ατρόμητου το ’99. Ούτε καν 18 τότε, πριν ακόμη αποκτήσουμε το δικαίωμα να δηλώνουμε φοιτητές. Εννιά ολόκληρα χρόνια. Γεμάτα. Ωραία. Πλούσια. Και ακόμη δεν μπορώ να συγχρονιστώ με τον Δ. Πάλι τον χάνω από το δεύτερο κομμάτι. Τον παίρνει μακριά το ποτάμι του κόσμου. Αναμενόμενο, ολίγον τι.

Τα τραγούδια της εφηβείας μας, τα κομμάτια, για τα οποία κάποιοι μπορούσαν τότε (μόνο τότε;) να πλακωθούν. Trooper, Fear of the Dark, Hallowed be thy name. Και το Clairvoyant. Που όταν -παλιά- οι άλλοι το «έφτυναν», εγώ το λάτρευα. Κυρίως για το μπάσο του Harris στην αρχή. Ίσως και μόνο για αυτό.

Άλλο ένα post μου για τον χρόνο, τα χρόνια, τα χρονικά δεδομένα. Άλλο ένα post μου για αυτά, που δεν μπορώ να δαμάσω. Για αυτά, που πάντα αφήνω ανεξέλεγκτα να τρέχουν. Για αυτά, που συνήθως συνειδητοποιώ αφού έχουν περάσει. «Εσύ είσαι, που τρέχεις» μου ψιθύρισε κάποτε κάποια. «Όχι τα χρόνια. Για αυτό δεν τα καταλαβαίνεις πως περνούν».

Αντίδραση; Πάγωμα του ρυθμού. Όλα μια ταχύτητα κάτω. Διακοπές. Σε ένα μέρος, που ήμασταν και τρία χρόνια πριν. Όπως καταλαβαίνεις, για άλλη μια φορά, πίσω στον χρόνο ξανά….

Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον….