Army Dialogues (Θέατρο Παραλόγου)

-Διοικητής Μοίρας :Τι κάνεις, Οπλιτόπουλε;
-Οπλιτόπουλος: Μια χαρά κ. Διοικητά

(Μία ώρα αργότερα, μετά την αποχώρηση του Διοικητή Μοίρας)

-Διοικητής Πυροβολαρχίας (θυμωμένα): Τι απάντηση ήταν αυτή που έδωσες στον Διοικητή, Οπλιτόπουλε; Φταίω εγώ τώρα να σου μετρήσω 10φ;;;
-Οπλιτόπουλος (απορημένος): Μα γιατί κ. Λοχαγέ; Τι έπρεπε να απαντήσω;
-Διοικητής Πυροβολαρχίας (αγανακτισμένος): «ΜΑΛΙΣΤΑ» έπρεπε να είχες απαντήσει Οπλιτόπουλε. «ΜΑΛΙΣΤΑ»

Δεκαπενταύγουστος

Το καλοκαίρι μετράει αντίστροφα. 4-5 μέρες ακόμη και οι «εκδρομείς» θα αρχίσουν να επιστρέφουν στην Αθήνα. Οι δρόμοι της πόλης και τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών θα ξαναγεμίσουν. Οι στάσεις των λεωφορείων και του Μέτρο θα ξαναβρούν τους παλιούς τους «θαμώνες». Τα γραφεία θα γίνουν και πάλι πολύβουα.

15αύγουστος. Το νοητό όριο. Μέχρι τις 20 του μηνός τα νησιά θα έχουν σχεδόν αδειάσει. Κάθε κατεργάρης θα γυρίσει στον πάγκο του κρατώντας σφιχτά τις καλοκαιρινές του αναμνήσεις. Για μια δυο βδομάδες όλοι θα συζητάνε αποκλειστικά για όμορφες παραλίες, ακριβές ταβέρνες και ολονύχτια ξεφαντώματα. Θα δείχνουν στους φίλους τους φωτογραφίες και video τραβηγμένα μέσα από το πλοίο. Μετά θα ξεκινήσει και επίσημα η δουλειά. Η ρουτίνα. Το πρωτάθλημα.

Το καλοκαίρι τελειώνει. Και όλοι περιμένουμε το «θαύμα», που έχουμε ανάγκη. Όλοι. Συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος.



Υγ. Ψάξε και δες. Όσο το δυνατόν περισσότερες φορές.

3

Η παρέα των δίπλα τραπεζιών αριθμεί κοντά στα 12 άτομα. Τιμώμενο πρόσωπο είναι ένας κοντοκουρεμένος τυπάκος, που κατεβάζει σφηνάκια τεκίλα. Οι κοπέλες τον αγκαλιάζουν, οι άνδρες τον χτυπάνε φιλικά στην πλάτη. Δεν θέλει και πολύ μυαλό για να καταλάβεις τι συμβαίνει. Απλό είναι. Απλούστατο. Αύριο παρουσιάζεται. Ήρθε η ώρα ο Ε.Σ. να καλωσορίσει την σειρά 300.

Θυμάμαι την αντίστοιχη σκηνή πριν από ακριβώς τρεις μήνες. 30 άτομα μαζεμένα στον Αλχημιστή και εγώ και ο Δ. να προσπαθούμε να τους πείσουμε πως είμαστε καλά, πως δεν τρέχει τίποτα, πως το έχουμε πάρει απόφαση. Πίνοντας σαμπούκες, γελώντας και ακούγοντας μουσικές, που στο στρατό υπάρχουν μόνο στο mp3 μας.

Πέρασαν τρεις μήνες από τότε. Σε άλλους φάνηκε λίγο, σε άλλους πολύ.

Πέρασαν όμως…

Υγ. «Εκείνο το πρωινό ένιωσα πως ήταν δίπλα μου. Για μερικά –ελάχιστα- δευτερόλεπτα αλλά το ένιωσα. Σχεδόν την είδα να κοιμάται στην αγκαλιά μου. Περίεργο πράγμα. Έχουμε να μιλήσουμε πάνω από 2 χρόνια». Κουβέντες φαντάρων στην σκοπιά.

Χρησμός

Μια μέρα θα τα θυμάσαι και θα γελάς!



Υγ. Ας το πω/γράψω άλλη μια φορά μπας και το πιστέψω..

Multiple Choice

«Πότε βγήκες τελευταία φορά;», «Τι νούμερο έχεις σήμερα;», «Τι λέει αυτός ο ΑΞ.ΥΠ;». Ερωτήσεις, που τα χακί ανθρωπάκια, τα οποία ακούνε στην προσφώνηση «Νέοι», επαναλαμβάνουν πολλές φορές μέσα στην ημέρα. Πρόκειται για τα πιο δημοφιλή θέματα συζήτησης στο στρατόπεδο. Ακολουθούν κατά πόδας τα αμάξια, οι «γκόμενες» και τα παιχνίδια στο pc. Τα τρία πράγματα που αποτελούν και τα -κατά τα φαινόμενα- μοναδικά ενδιαφέροντα των ΕΠ.ΟΠ..

Φρουρά, Επιθεώρηση, Εκπαίδευση, Καθαριότητες, Υπηρεσία. Το 24ωρο χωρίζεται σε κουτάκια. Όλοι προσπαθούν να κλέψουν μια ώρα ύπνο παραπάνω, να γλιτώσουν μια αγγαρεία, να εξασφαλίσουν μια λιγότερο κουραστική υπηρεσία. Στο ΚΨΜ η τηλεόραση παίζει συνήθως Star και οι φαντάροι παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα στην Πάρο και την Μύκονο πίνοντας φραπέ σε πλαστικά ποτήρια και τρώγοντας παγωτά Algida. Τα βράδια πλησιάζουμε τα σύρματα της περίφραξης περιμένοντας να ακούσουμε ήχο από μηχανάκια. Εκπαιδευμένοι καλύτερα κι από καταδρομείς οι deliverαδες φέρουν πάντα είς πέρας την αποστολή τους.

Καμιά φορά, βέβαια, τα πράγματα σκουραίνουν. Παιδιά βουρκώνουν, κλωτσάνε κρεβάτια, βρίζουν θεούς και δαίμονες. «Απαλεψιές» είναι ο επιστημονικός όρος, που περιγράφει το φαινόμενο. Οι περισσότεροι προσπαθούν να το καταπολεμήσουν φουσκώνοντας τον λογαριασμό του τηλεφώνου, παίζοντας psp, διαβάζοντας βιβλία και περιοδικά, ακούγοντας μουσική στο mp3. Μερικοί ταΐζουν τα σκυλιά, κάποιοι άλλοι κάθονται μόνοι τους και σκέφτονται.

Εγώ;

Όλα τα παραπάνω…

Μικρή ιστορία

Ο Κ. «βγήκε» τρεις μέρες αργότερα από ότι ήταν προγραμματισμένο. Αντί για 8 (μέσα)-1 (έξω) τον «πήγε» 11-1.Το ζήτησε ο ίδιος. Ήθελε οπωσδήποτε η έξοδος του να είναι την Παρασκευή. Ήθελε να κοιμηθεί μαζί με την κοπέλα του και ήταν η μόνη μέρα, που βόλευε να βρεθούν.

Όλα φαίνονταν καλά σχεδιασμένα. Δυστυχώς, όμως, δεν είχε υπολογιστεί μια παράμετρος.

Την Πέμπτη χώρισαν.

Από το τηλέφωνο...

Γυμνό

Αυτό εδώ είναι ένα ιδιότροπο post. Λίγες λέξεις, καμία εικόνα.

Ένα «γυμνό» post, που δεν έχει να πει κάποια ιστορία.

Δεν εκφράζει κάποια άποψη.

Δεν κρύβει μέσα του κάτι το ιδιαίτερο.

Απλά δείχνει πως το blog υπάρχει ακόμη.

Πως είμαι –ακόμη- εδώ.

Πως αντέχω…

Εμπλοκή

Τα δρομολόγια από και προς το λιμάνι μέρα με την μέρα αυξάνονται. Παρατηρούμε τα πλοία από τον χώρο του στρατοπέδου και φτιάχνουμε με το μυαλό μας σενάρια. Πρωταγωνιστές είναι απλοί άνθρωποι σαν και εμάς. Καμιά φορά και εμείς οι ίδιοι.

Οι ήρωες μας άλλοτε ταξιδεύουν έμπλεοι χαράς κι άλλοτε καπνίζουν μελαγχολικοί στο τελευταίο κατάστρωμα. Ζευγαράκια χωρίζουν στο πλοίο της επιστροφής ενώ «ενοχλητικά» παιδάκια τρέχουν τσιρίζοντας δίπλα τους. Για κομπάρσους χρησιμοποιούμε συνήθως καμιά δεκαριά «ρεμάλια», που κοιμούνται μέσα στα sleeping bags τους, ενώ τις περισσότερες φορές το καράβι είναι γεμάτο πανέμορφες γυναίκες. Που και που κάποιος πεθαίνει.

Εγώ, ίσως, να είμαι ο πιο ενεργός «σεναριογράφος» ανάμεσα στους 16 φαντάρους, που με τον ένα ή άλλο τρόπο έχουμε βρεθεί εδώ πάνω. Σκαρώνω συνεχώς νέες ιστορίες. Κάθε σκοπιά και μια καινούργια σεκάνς. Κάθε περίπολος και μια ανατροπή. Δυστυχώς ή ευτυχώς, όμως, πάντα ξεχνάω να ολοκληρώσω τα δημιουργήματα μου. Ίσως να φταίνε οι φωνές των δεκανέων. Ίσως πάλι η αγωνία μου να δώσω νερό στα κουταβάκια. Ίσως και η αϋπνία.

Το μόνο που πάντα θυμάμαι είναι πως τα δρομολόγια συνεχώς αυξάνονται.

Όπως και οι μέρες που περνάμε κλεισμένοι εδώ μέσα.

Just the facts

Ο χρόνος μοιάζει να έχει τρέξει τρεις μήνες μπροστά. Αν δεν είχε αυτή την ελεεινή ζέστη θα ορκιζόμουνα ότι βρισκόμαστε κάπου στο δεύτερο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη. Με έχουν μπερδέψει το Φεστιβάλ της Βαβέλ και το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Θέατρο Πέτρας. Το σκεφτόμουνα την Παρασκευή που άκουγα τους Zebra Tracks να τραγουδάνε «Dusan Bajevic» και πριν από λίγες ώρες, που διάβαζα διάφορα αριστερής ιδεολογίας εντυπάκια. Για κάποιο λόγο τις εκδηλώσεις αυτές τις έχω συνδυάσει με τις αρχές της φθινοπωρινής περιόδου.

Και με κοπέλες με μακριά ξανθά μαλλιά.

Αυτό, όμως, είναι μια ιστορία για κάποιο άλλο post. Για την ώρα ας περιοριστούμε απλά στα «δεδομένα»:

Αύριο το βράδυ θα είμαι σε ένα καινούργιο στρατόπεδο. Και είναι ακόμη Ιούνιος...

Αποχαιρετισμός

Κάθε ένας που έφευγε χαιρέταγε όλους τους υπόλοιπους. Με την σειρά και χωρίς παραλείψεις. Αγκαλιαζόμασταν και λέγαμε τις καθιερωμένες -σε αυτές τις περιστάσεις- ευχές: «Καλή συνέχεια. Καλά να περάσεις». Σε μερικούς προσθέταμε και μια συμβουλή: «Να προσέχεις εκεί που πας».

Δεν ξέραμε τι μας στεναχωρούσε περισσότερο. Το γεγονός ότι φεύγαμε για κάθε γωνία της ελληνικής επικράτειας ή το ότι χωριζόμασταν; Θέλω να πιστεύω το δεύτερο. Το έβλεπα στα μάτια μας όταν λέγαμε ιστορίες από την εκπαίδευση, όταν θυμόμασταν τις φωνές των ανθυπολοχαγών και τις απειλές για διήμερες κρατήσεις. Φαινόταν στα πειράγματα μας, στα παρατσούκλια που είχαμε βγάλει ο ένας για τον άλλο. Στις υποσχέσεις που δίναμε πως δεν θα χαθούμε.

Κάποιοι πήγαν και χαιρέτησαν δια χειραψίας και τους ουλαμαγούς. Δεν τους ακολούθησα. Μόνο την «Γιώτα» έψαξα. Την αδέσποτη σκυλίτσα, που ήταν η συντροφιά μου στην πρώτη μου περίπολο. Τρεις ώρες περπατάγαμε μαζί δίπλα από τον φράχτη του στρατοπέδου. Από τις τρεις το πρωί μέχρι τις έξι τα χαράματα.

Δυστυχώς δεν την βρήκα.

Γράμμα

Φίλε,

Έξω όλα είναι –σχεδόν- όπως τα άφησες. Μόνο που έχει καλοκαιριάσει και τα κορίτσια, ως συνήθως, μοιάζουν πιο όμορφα. Φέτος, μάλιστα, πρέπει να έχουν αποφασίσει μαζικά να ντύνονται -κατά κύριο λόγο- σε αποχρώσεις του κίτρινου. Χαρούμενα καναρίνια έχουν πλυμμηρίσει την πόλη. Πίνουν καφέ στην Πλάκα και κατεβαίνουν για ποτά στο καινούργιο μπαράκι της Αιόλου, που συνεχώς ξεχνάω το όνομα του.

Κατά τα αλλά, στου Ψυρρή έχει ακόμη κόσμο και στα bar της Αβραμιώτου εξακολουθεί να επικρατεί το αδιαχώρητο. Οι φίλοι σου είναι ακόμη φίλοι σου, οι γονείς σου δεν έχουν αλλάξει, το κρεβάτι σου παραμένει αναπαυτικό. Τα ρακόμελα διατηρούν την γεύση που θυμόσουν από παλιά και το γέλιο σου είναι όσο δυνατό ήταν κι ένα μήνα πριν.

Για τα «σχέδια/όνειρα» σου θα σου γράψω κάποια άλλη φορά. Δεν έχω χρόνο τώρα. Κι αυτά παραμένουν, όμως, ως έχουν. Τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή, που γράφονται αυτές οι αράδες.

Να σε προσέχεις,

Με εκτίμηση,

Ο Εαυτός σου.

Rat in a cage

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο την σκοπιά την έχω συνδέσει με τους Smashing Pumpkins. Δικούς τους στίχους σκέφτομαι μόλις βρεθώ εκεί. Σιγοψιθυρίζω το «Zero» (Emptiness is loneliness, and loneliness is cleanliness), το «Today» (Can't live for tomorrow, tomorrow’s much too long), το «Bullet with butterfly wings» (Tell me I’m the only one, Jesus was an only son), το «Ava Adore» (In you I feel so dirty, In you I crash cars, In you I feel so pretty, In you I taste god). Διακόπτω μόνο για να φωνάξω/ουρλιάξω «Αλτ, τις ει;». Για κανένα άλλο λόγο.

Περίπου δηλαδή. Γιατί καμιά φορά οι σκέψεις είναι περίεργο πράγμα. Δεν μπορείς να τις διώξεις. Ότι κι αν κάνεις. Ότι κι αν τραγουδήσεις. Περιέργως, δε, δεν αφορούν αποκλειστικά «έρωτες».

«And you know you're never sure, But you're sure you could be right» (Tonight, tonight).

My precious

Στα δυο απέναντι κρεβάτια στον θάλαμο κοιμούνται δυο 19χρονοι πιτσιρικάδες από κάποια χωριά του Αγρινίου. Δεν τρώνε ποτέ στα εστιατόρια. Η «δίαιτα» τους περιλαμβάνει αποκλειστικά σάντουιτς από το ΚΨΜ. Χρησιμοποιούν λέξεις που δεν γνωρίζω και ακούνε Πλούταρχο και Καλλίδη από τα κινητά τους. Πανάκριβα μοντέλα και τα δυο.

Το κινητό, άλλωστε, είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που διαθέτεις στο στρατό. Πέρα από την όποια χρηματική του αξία έχει και μια –συνήθως μεγαλύτερη- αντίστοιχη συναισθηματική. Για αυτό κάνεις τα πάντα για να το προφυλάξεις. Αγοράζεις λουκέτα, ξαγρυπνάς από πάνω του μέχρι να φορτίσει.

Αυτό, βλέπεις, σε ξυπνάει το πρωί για να προλάβεις να ετοιμαστείς πριν το εγερτήριο. Σε αυτό είναι αποθηκευμένες οι ενδείξεις πως είσαι ένας ξωντανός οργανισμός και όχι ένα ρομπότ με χακί επένδυση, προγραμματισμένο να «χτυπάει» προσοχές και να φωνάζει «Διατάξτε». Έχουν την μορφή βίντεο, φωτογραφιών, sms, αναπάντητων και ληφθείσων κλήσεων. Είναι η βασική σου υπενθύμιση ότι εκεί έξω υπάρχει ένας διαφορετικός κόσμος, ο οποίος σε περιμένει να γίνεις ξανά μέρος του.

Βέβαια, δεν λειτουργεί πάντα θετικά. Έχω δεί παιδιά να βουρκώνουν μετά από τηλεφωνήματα. Να είναι γεμάτα νεύρα εξαιτίας της ανταλλαγής sms με την «δικιά τους». Ένας μια μέρα βριζόταν με την μάνα του. Σχεδόν ούρλιαζε.

Κάποιο βράδυ κάποιος άλλος στεναχωρήθηκε από ένα «I miss you».

Το περίμενε στα Ελληνικά.

Εκτός..

Σε έναν τοίχο στο Μοναστηράκι κάποιος έχει γράψει «Φυλακές- Στρατός-Ψυχιατρεία, αυτή είναι η Δημοκρατία».

Από φυλακές και ψυχιατρεία δεν ξέρω και πολλά. Οι μόνες πληροφορίες που διαθέτω προέρχονται από βιβλία και ρεπορτάζ. Δυο εβδομάδες, όμως, στον στρατό με έχουν κάνει να μην έχω άλλο θέμα συζήτησης. Εξιστορώ διαρκώς περιστατικά με τον καλό ανθυπολοχαγό, τον κακό λοχία και τον άσχημο θαλαμάρχη του πρώτου ουλαμού. Με φωνή βραχνιασμένη από τις γκαρίδες (Ηθικόν; Α-κμαι-ο-τα-τον. Αντοχή; Α-τε-λεί-ω-τη. Είσαστε; Οι κα-λύ-τε-ροι) μιλάω ασταμάτητα για τις χοντροκομμένες φάρσες στο στρατόπεδο και τις συνθήκες διαβίωσης, για τις ψεύτικες ιστορίες που δίνουν και παίρνουν μεταξύ των φαντάρων. Τα κορίτσια πρέπει να βαριούνται. Αλλά κάνουν ότι μπορούν για να μην το δείξουν. Ρωτάνε αν στο στρατό έχει καθαρίστριες…

Η Αθήνα είναι γεμάτη άγγλους οπαδούς της Λίβερπουλ, που πίνουν μπύρες και τραγουδούν για την ομάδα τους. Τους μοιάζω λίγο. Δυο μέρες τώρα κυκλοφορώ σαν τουρίστας στην πόλη. Την βλέπω με άλλο μάτι. Σαν περαστικός, σαν ξένος. Είμαι εκτός. Ανήκω κάπου αλλού. Φαίνεται άλλωστε. Είμαι τρεις μέρες αξύριστος αλλά με προδίδει το μαύρισμα στο πρόσωπο και στα χέρια (μέχρι τους αγκώνες). Οι λέξεις που χρησιμοποιώ («προβλέπεται», «άκυρον», «κλίνατε επ’αριστερά»), τα θέματα που συζητάω (αναφορές, επιθεωρήσεις, μεταθέσεις).

Κυρίως, όμως, το βλέμμα μου.

Απογειώνονται τα διαστημόπλοια

Σε λίγο ένα διαστημόπλοιο θα απογειωθεί. Θα με ταξιδέψει σε έναν άλλο –ξένο για μένα- κόσμο. Σ’έναν κόσμο γεμάτο παραγγέλματα και διαταγές, κοντοκουρεμένα μαλλιά και γυαλισμένες αρβύλες. Πρωινές αναφορές και αγγαρείες.

Δεν πτοούμαι. Η τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων μου με την «μαμά - πατρίδα» δεν με ανησυχεί. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα. Θα μπορούσαμε να είχαμε χάσει χθες το κύπελλο. Αυτή θα ήταν μια πραγματικά δυσάρεστη κατάσταση.

Δεν ξέρω αν θα την άντεχα…