A change of scenery…

Στους James έχει κόσμο. Πολύ κόσμο. Τραγουδάνε. Γκαρίζουν. Χορεύουν. Λιποθυμούν. Τουλάχιστον 4 κοπέλες στην ευρύτερη ακτίνα μου έχουν βρεθεί κάτω. Κακός εξαερισμός υποθέτω, δεν μπορώ να φανταστώ πως υπάρχει κάποιο Beatles Effect.

Στο Say Something όλο το στάδιο τραγουδάει. Όλοι μοιάζουν να έχουν κάποιον από τον οποίο περιμένουν κάτι να τους πει. Όλοι μοιάζουν σε κάποια στιγμή της ζωής τους να έχουν κρεμαστεί από τα χείλη κάποιου.

Όλοι το νιώθουν. Πληγωμένοι έρωτες, τσακισμένες φιλίες, εκκωφαντικές σιωπές φιλτράρονται στις φωνές τους καθώς τραγουδούν. Εγώ όμως έχω μείνει πέντε στίχους πίσω. Επαναλαμβάνω το «more than a drug is what I need…need a change of scenery…need a new life…»

Ο μπροστινός μου με κοιτάει περίεργα.

Μια ακόμη επίδειξη του εγωισμού μου, ένα ακόμη περιστατικό ασυμβατότητας με το περιβάλλον.

Τι να κάνεις; Συμβαίνουν κι αυτά…

Out to get you…

Είμαι αυτός, που γράφει αυτές τις λέξεις; Ή πρόκειται για κάποιο άλλο άτομο; Μήπως μιλάμε απλά για μια κατασκευή, μια φαντασίωση, μια εξιδανικευμένη εικόνα;

Έχουν νόημα οι λέξεις που κυκλοφορούν σε αυτό το blog; Κρύβουν αίμα μέσα τους; Έχουν «σωματική» υπόσταση; Συναισθηματική αντιστοιχία;

Τι νιώθεις εσύ που διαβάζεις; Τι πιστεύεις πως έχεις καταλάβει; Πόσο βαθιά κάτω από την επιδερμίδα νομίζεις πως έχει μπει;

Πολλά ερωτήματα κι εγώ δεν έχω μάθει να έχω απαντήσεις.

Το μόνο που ξέρω είναι πως κάποιες φορές μερικά πράγματα μου λείπουν περισσότερο από όσο θα τολμούσα ποτέ να παραδεχθώ…

Sold out…

">«Θα το κάνω. Μην φανεί, όμως, πως το έκανα, εγώ…..δεν έχω πρόβλημα να το κάνω, απλά να μην φαίνεται το όνομα μου….είναι αντιδεοντολογικό και ανήθικο. Θα το κάνω, όμως. Αρκεί να μην φαίνεται το όνομα μου».

Το ηθικό αξιακό σύστημα σήμερα.

Κάνω τα πάντα αλλά ας μην το ξέρει κι όλος ο κόσμος….

Υγ। Ο καθένας έχει τον δικό του ορισμό για το σωστό και το λάθος। Όταν,όμως,θεωρείς κάτι λάθος πρέπει να μην το κάνεις καθόλου… Όχι να το κάνεις «στα μουλωχτά»..

Με λέξεις άλλων...

Τίποτα δεν είναι αυθεντικό. Κλέψτε από οπουδήποτε μπορεί να σας έρθει έμπνευση και οτιδήποτε κινητοποιεί την φαντασία σας. Μην μπείτε στον κόπο να κρύψετε αυτή την "κλοπή". Γιορτάστε την αν το νιώθετε.

Σε κάθε περίπτωση πάντα να θυμάστε αυτό που είπε ο Jean-Luc Godard

"Δεν έχει σημασία από που παίρνεις πράγματα αλλά που τα πηγαίνεις"

(Jim Jarmuch)

Eνας ακόμα κρυμμένος θησαυρός;

>Έχει νόημα να το πω εγώ; Μάλλον όχι. Το έχουν πει εδώ και χρόνια οι Cure. “you might get too scared to jump if you wait too long”. Κι ας φας τα μούτρα σου, κι ας πονέσεις, κι ας σε «πικράνει το φιλί της».

Αμπελοφιλοσοφίες γραμμένες αργά το βράδυ, πριν πέσεις για ύπνο. Μερικές ώρες πριν ξεκινήσει μια μέρα γεμάτη 11 ώρες δουλειά, τυπικές χαιρετούρες, επαγγελματικά τηλεφωνήματα και καταπιεσμένες σιωπές…

Η «επανάσταση» πάντα μπορεί να περιμένει.

Μέχρι πότε όμως;

Τρέχοντας....

Πάντα νιώθεις ότι τρέχεις, όχι μακριά, γιατί δεν υπάρχει τέτοιο μέρος...αν υπήρχε θα το είχες βρει...Απλά τρέχεις γιατί σου είναι πιο εύκολο...γιατί έτσι μόνο μπορείς να περιγράψεις την ζωή σου...

Τρέχεις και νομίζεις πως γίνεσαι σαν όλους τους υπόλοιπους....δεν ισχύει όμως...τρέχεις, βλέπεις, πάντα στην αντίθετη κατεύθυνση...δεν τρέχεις για να σωθείς, δεν τρέχεις απο ενθουσιασμό, δεν τρέχεις για να γλιτώσεις από κάτι.

Πως θα μπορούσες άλλωστε; Αυτά που φοβάσαι δεν είναι απο εκείνα που μπορείς να αποφύγεις...δεν μπορείς να τα ξεγελάσεις, δεν μπορείς να τα κρύψεις κάτω απο το χαλί ούτε και να τα διαγράψεις απο την μνήμη σου....τουλάχιστον όχι χωρίς να δείξεις παντού τον φόβο σου…

Συνέχεια τρέχεις...και δεν λές σε κανέναν γιατί...αλλά και κανείς δεν νοιάζεται ίσως…

Εσύ πάντως τρέχεις…

(πάνω σε ένα «τραγούδι» του Gill Scott Heron)

150 λέξεις…

Μπορείς; Δεν είναι πολλές. 150 λεξούλες. Κάθε μέρα όμως…Το πρωί από το γραφείο ή το βράδυ πριν κοιμηθείς…όπως τότε, όπως παλιά…τότε που νόμιζες πως είχες κάτι να πεις κι ας αφορούσε μόνο εσένα, εκείνη και ένα νεκρό περιστέρι κάπου στην Μαβίλη. Τότε που δεν ήταν ανάγκη, τότε που δεν ήταν υποχρέωση, τότε που οι λέξεις έμοιαζαν μερικές φορές να τρέχουν να ξεφύγουν από σένα.

Μπορείς να το κάνεις; Ή έχουν αλλάξει όλα πια; Είσαι ο ίδιος άνθρωπος; Έχεις τα ίδια όνειρα, φοβάσαι τα ίδια πράγματα; Μπορείς να γράψεις τις 150 πρώτες λέξεις που θα έρθουν στο μυαλό σου χωρίς να σε νοιάζει ποιος θα τις διαβάσει, αν θα του αρέσουν κι αν θα βγάλει νόημα;

Μάλλον μπορείς, αφού ήδη προσπαθείς να το κάνεις. Από μια τρύπα στον 5^Ο οροφο μια πολυκατοικίας στην καρδιά της Βαβυλώνας βάζεις στην σειρά λέξεις νιώθοντας πως πρέπει κάτι να πεις…

Σε 150 σκόρπιες αδύναμες λέξεις….

the future is coming on...

The future never came....

Go with the flow...

Ήλιος. Ξύπνησα επιτέλους χωρίς ξυπνητήρι και χωρίς hangover. 0/2. Δεν ξέρω πότε ήταν η τελευταία φορά που το κατάφερα αυτό. Μέχρι τις 21:00 δεν έχω καμία υποχρέωση, καμία δέσμευση, καμία προγραμματισμένη ασχολία. «Ελεύθερος χρόνος» που λέγαμε και στον στρατό (το λέγαμε όντως;)

Μπορώ να κάνω οτιδήποτε. Ακόμη και την μεγαλύτερη μαλακία που έχω σκεφτεί ποτέ. Αλλά δεν έχω όρεξη για πρωτοβουλίες, για τις «τρέλες» που το προφίλ μου, θα «επέβαλλε» να κάνω, για νοερά ταξίδια σε κόσμους που δεν υπήρξαν ποτέ.

Ι will go with the flow...

Αφήνομαι στα χέρια των άλλων…

Μάλλον το έχω ανάγκη…

Πως να είσαι σοβαρός...

«Ο Λάρι Γκρόπνικ είναι ένας καλός άνθρωπος. Είναι ένας στοργικός σύζυγος, ένας αφοσιωμένος πατέρας κι ένας αξιόλογος καθηγητής που πάντα επιλέγει τον σωστό δρόμο όταν έρχεται αντιμέτωπος με διάφορους πειρασμούς. Μια μέρα όμως όλα αρχίζουν να πηγαίνουν στραβά για τον Λάρι. Τι συμβαίνει όταν ο κόσμος χωρίζεται σε άσπρο ή μαύρο και παύει να υπάρχει το γκρι;»

Είναι σε λίγες γραμμές η ιστορία της ταινίας «Ένας σοβαρός άνθρωπος», του νέου κινηματογραφικού πονήματος των αδελφών Κοέν. Μάλλον δεν πρόκειται για την πιο δυνατή στιγμή τους, αλλά κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει πως πρόκειται για μια ταινία, που σε κάνει να σκέφτεσαι. Διάφορα…

Ο Λάρι είναι ένας τύπος, που νομίζει πως τα κάνει όλα καλά, όλα σωστά, όλα σύμφωνα με τον τρόπο, που τον έχουν μάθει να τα κάνει. Ώσπου ξαφνικά η μονιμοποίηση του στο κολέγιο, όπου διδάσκει, τίθεται εν αμφιβόλω, ο γάμος του διαλύεται, ο έφηβος γιός του περνάει μια περίεργη φάση, η κόρη του μια ακόμη δυσκολότερη περίοδο κι ο αδερφός του έχει μπλεξίματα με τον νόμο. Ο Λάρι πιστεύει, λοιπόν, πως ο Θεός τους εγκατέλειψε, ψάχνει να βρει την μεταφυσική αιτία για όλα αυτά. Απευθύνεται στους ραβίνους της εβραϊκής κοινότητας ζητώντας απαντήσεις. Πιστεύει πως μόνο αυτοί μπορούν να του δώσουν την λύση στα προβλήματα του, την διέξοδο από την άβυσσο στην οποία –ξαφνικά και ερήμην του- βρέθηκε.

Για ούτε μια στιγμή δεν περνά από το μυαλό του η σκέψη πως πρέπει να δραστηριοποιηθεί, πως πρέπει κάτι να αλλάξει, πως οι παλιοί τρόποι δεν έχουν πλέον εφαρμογή. Σύμφωνα με την κοσμοθεωρία του Λάρι όλες οι δυσκολίες δημιουργούνται εξωγενώς και για αυτό δεν μπορείς να τις αντιμετωπίσεις αλλά μόνο να τις υποστείς. Ο Λάρι δεν παλεύει, δεν διεκδικεί, δεν ελίσσεται δεν προσαρμόζεται. Ο Λάρι μόνο ζει τις δυσκολίες και αναρωτιέται γιατί συμβαίνουν σε αυτόν. Δεν μαθαίνει καν από αυτές.

Ο Λάρι βιώνει μια κρίση και δεν κάνει τίποτα για να αλλάξει την μοίρα

Και τα χειρότερα έρχονται…

Φτερά…

Όλοι ψάχνουν έναν τρόπο να πετάξουν, ένα κόλπο για να αποκτήσουν φτερά. Το τραγούδι λέει, όμως, πως «όλους αυτούς που τους έσπρωξε ένα χέρι… αναγκάστηκαν να βγάλουνε φτερά». Κι έχει δίκιο… Γιατί τα όνειρα είναι (πολύ) καλά. Αλλά οι ανάγκες είναι αυτές που πραγματοποιούνται… Πάντοτε…

Οι ανάγκες είναι αυτές που πρέπει να εκπληρωθούν, εκείνες που αν δεν γίνουν πραγματικότητα θα μετατραπούν σε προβλήματα…

Θλιμμένοι στην γιορτή μας…

Εξάρχεια. Τραπεζάκια έξω. Ο κόσμος πίνει ούζα,ψημένες ρακές και ρακόμελα, φορώντας κοντομάνικά. Το ημερολόγιο δείχνει 27 Δεκεμβρίου. Όλα ανάποδα, όλα διαφορετικά. Κι εγώ διαφορετικός, γελάω, περνάω καλά, κοιτάζω τους φίλους μου στα μάτια. Τέλος οι θλιμμένοι, τέλος τα νεύρα, τέλος τα αδιέξοδα…

Έχω αλλάξει ζωή και τα βαρίδια πρέπει να φύγουν…

Μικρά βήματα προς την ελευθερία…

«Χαζά» posts που δεν ενδιαφέρουν κανέναν…

Tο manual...

Έχω χάσει τις οδηγίες χρήσης εδώ και καιρό. Ένα ακόμη "μηχανικό ζώο" που περιφέρεται εδώ κι εκεί, χωρίς συναίσθηση του φόβου, χωρίς την αγωνία του πάθους. Μόνο με το φόβο του λάθους. Του ακαθόριστου, μη εξηγήσιμου λάθους.

Με την ανασφάλεια του μικρού παιδιού που έχει μάθει να παίζει τον βασιλιά...

Εκεί που τον παίρνει...

Empty Spaces

Οι τοίχοι είναι άσπροι, φρεσκοβαμμένοι, σημάδια από μπογιές παντού. Δεν υπάρχει τίποτα στο σπίτι, μόνο κάτι σχέδια έχουν προλάβει να δηλώσουν παρόν και κόβουν βόλτες ανάμεσα στους τοίχους.

Μερικά από αυτά τα έχω ξαναδεί. Ένα βράδυ στην Αμοργό, ξημερώματα, μισομεθυσμένοι κοιτάζοντας την ανατολή. Αλλά και πιο παλιά. Στην Πλατεία Μαβίλη, με μια μπύρα στο χέρι και με ένα χαμόγελο γεμάτο αμηχανία στο πρόσωπο.

Είμαι διαφορετικός πια. Μπορεί να είμαι χειρότερος. Τα σπίτια που ήθελα τότε να ζήσω είναι διπλαμπαρωμένα, ερημωμένα, κλειστά. Δεν μένει κανείς πια εκεί. Οι ένοικοι έχουν φύγει για νέα, περίεργα μέρη και κάτι μέσα μου με κάνει να σκέφτομαι πως βρήκαν επιτέλους τον δρόμο για τα «εξωτικά νησιά». Έστω και χωρίς εμένα…

Δεν έχει πια σημασία, δεν έχει πια νόημα. Το τηλέφωνο χτυπάει για ακόμη μια φορά κι εγώ απλά θέλω να κοιμηθώ δίπλα σου.

Όλα δείχνουν καλά….

Τώρα δεν φοβάμαι τίποτα...

Κάποτε είχε νόημα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά είχε. Κι ας με διάβαζες, μονάχα εσύ. Κι ας με πίστευες μόνο εσύ. Τότε μου άρεσε. Περίπου….

Μετά ήρθαν τα σχόλια, οι φίλοι, οι συν-bloggers, οι διάφοροι περίεργοι trolls...Άρχισα να φοβάμαι για αυτά που γράφω, να καταφεύγω σε ωραιοποιήσεις και ψέματα, να σκέφτομαι πάντα τους άλλους, τους τρίτους. Να φοβάμαι πως θα «διαβάσουν» αυτά που θα «γράψω».

Ύστερα, όμως, βαρέθηκα. Έτσι απλά. Βαρέθηκα. Δεν εύρισκα λόγο να γράψω για το αν ήμουν στην Βαρκελώνη ή το Λονδίνο. Για το αν έπινα μπύρες στην Φρανκφούρτη ή έβλεπα τους AC/DC στο OAKA. Οι 10-12 ώρες στην δουλειά, οι καυγάδες, το ειρωνικό ύφος, που απέκτησα, δεν μου φαίνονταν άξια σημασίας. Ίσως, επειδή, ήξερα πως πια τα πράγματα έχουν αλλάξει κι εγώ είμαι ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος ….Ούτε χειρότερος, ούτε καλύτερος… Απλά διαφορετικός…

Το αποψινό, μάλλον, είναι μια παρόρμηση. Μπορεί, πάλι, να είναι μια αρχή, μια επιστροφή στα ανούσια postακια μου.

Πάντως, τώρα δεν φοβάμαι τίποτα…