La fiesta...

Είχαν περάσει δυο χρόνια σχεδόν από την τελευταία φορά.Είχα (σχεδόν) ξεχάσει τις ουρές στα διόδια, το περπάτημα από και προς το αυτοκίνητο, την σκόνη, που κουβαλάς μετά στα πνευμόνια σου. Θυμόμουν μόνο τον κόσμο, τις φωνές, τα χαμόγελα, την πλάτη της κοπέλας μπροστά μου. Τους θεατές να χορεύουν, να τραγουδούν, να γελάνε.

Δυο χρόνια μετά, «επιστροφή» στο Terra Vibe. Για μια ακόμη μεγάλη γιορτή. Περισσότεροι από 30.000 άνθρωποι έχουν κατορθώσει να ξεπεράσουν τον «σκόπελο» των διοδίων των Αφιδνών για να δούνε τον «κοντοπίθαρο δαίμονα». Μερικοί μου σπάνε τα νεύρα με τα συνεχή πέρα-δώθε τους. Μάλλον έχω ξεσυνηθίσει. Δεν με εκνευρίζουν, όμως, όλοι εκείνοι, που ουρλιάζουν μέσα στο αυτί μου και, καμιά φορά, με σπρώχνουν όπως χορεύουν. Μάλλον δεν έχω, ακόμη, γεράσει. Tελείως...

Η Σ. έχει το πιο πλατύ χαμόγελο στο Terra Vibe. Ονειρεύεται την στιγμή, που θα παίζει κι αυτή σε μια τέτοια σκηνή, μπροστά σε τόσο κόσμο. Κάπου-κάπου σταματάει τα όνειρα και συμμετέχει πιο ενεργά. Τραγουδάει χαμηλόφωνα στο «Clandestino», ουρλιάζει στην –άκρως ηλεκτρισμένη- εκτέλεση του «Me gustas tu», χορεύει σε όλα τα τραγούδια του «La radiolina». Αυτή και αρκετές χιλιάδες άλλοι. Μαζί τους κι εγώ.

“La vida tombola”. Η συναυλία τελειώνει. Κάτι -ωραίο- αρχίζει. Κάτι που δεν ξερω τι είναι και πως μοιάζει. Αρχίζω να το καταλαβαίνω.

Καιρός (μου) ήταν…

The Architect

Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρός απάνταγα «αρχιτέκτονας» στην κλασσικότερη από τις κλασσικές ερωτήσεις των «μεγάλων». Κάθε φορά που ερχόμουν αντιμέτωπος με το «Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;» απαντούσα αστραπιαία αρχιτέκτονας και καθάριζα. Όλα σταματούσαν εκεί. Ένα-δυο μπράβο και τέρμα. Σεβασμός. Όλοι εκτιμούν τους αρχιτέκτονες. Fact.

Για αυτό πρέπει να το έκανα άλλωστε. Ήδη από το νηπιαγωγείο ήξερα καλύτερα από τον καθένα πως δεν μπορούσα να σχεδιάσω ευθεία γραμμή ούτε με χάρακα. Επίσης, δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το τι ακριβώς κάνουν οι αρχιτέκτονες. Ήξερα, όμως, πως όλοι τους σεβόντουσαν. Κι ότι η αναφορά της επαγγελματικής τους ιδιότητας θα προσέδιδε περισσότερα στο κοινωνικό μου προφίλ από την αναφορά των πραγματικών μου παιδικών ονείρων. Tα «συμπαίχτης του Jordan» ή «φίλος του Spiderman» μάλλον θα εκκινούσαν περίεργες και βαρετές συζητήσεις, στις οποίες δεν θα ήθελα να είχα καμία συμμετοχή.

Μετά τα χρόνια πέρασαν, τα όνειρα άλλαξαν, το ίδιο και οι δηλώσεις στόχων. Σταδιακά έφτασα εκεί που ήθελα. Θεωρητικά βέβαια. Για να το θέσω καλύτερα βρέθηκα στην αρχή της διαδρομής που θα ήθελα να ακολουθήσω. Τα επόμενα χρόνια θα δείξουν αν θα αγγίξω ποτέ και τον προορισμό.

Βέβαια, καμιά φορά μου φαίνεται πως απλά απέκτησα μια καινούργια «δικαιολογία» για να μην παρουσιάζω τις πραγματικές εξωπραγματικές επιθυμίες μου.

Κάτι εξωφρενικά όνειρα σαν το «συμπαίχτης του Arsavin» ας πούμε…

Drug addicted alcoholic

O Shaun είναι ένα χοντρό αργοκίνητο πλάσμα. Καμία αντίρρηση. Αλλά είναι ο Shaun, ο τσόγλανος, που απορείς, πως είναι δυνατόν να ζει ακόμη. Με τα μαύρα γυαλιά και την μοικάνα, το κοντό τζιν και την adidas μπλούζα. Κάθεται στην μέση της σκηνής και «τραγουδάει». Στα διαλλείματα των κομματιών συνήθως κάτι μουρμουρίζει. Με ακατάληπτη πάντα προφορά. Μπορεί να βρίζει κιόλας. Δεν έχω ιδέα.

Δεν κινείται πολύ. Αυτό το έχει αφήσει για τον Bez και την μαυρούλα, που όντως τραγουδάει. Οι δυο τους αλωνίζουν πάνω στην σκηνή προσπαθώντας να ξεσηκώσουν τον κόσμο, ο οποίος δεν φαίνεται να έχει καμία αντίρρηση. Τα πιτσιρίκια δίπλα μου κοπανιούνται, τα ζευγαράκια αγκαλιάζονται, όλοι λίγο-πολύ λικνίζονται. Κι ας μην μπορεί ο Shaun να κινηθεί καλά-καλά. Κι ας λένε οι ειδήμονες ότι ο ήχος τους είναι αναχρονιστικός. Κι ας παίζουν οι Liars στην άλλη σκηνή.

Η Α. λέει ότι ήταν «ψιλό-αρπαχτή». Δεν έχει κι άδικο. Μιάμιση ώρα βαριά-βαριά. Πρώτο κομμάτι το «Kinky Afro», τελευταίο το «Step On». Για encore το «Wrote for luck». O Shaun, o Bez, o Whelan, μια τύπισσα, που θέλει να μοιάσει στην Rowetta. Μια συναυλία για να αρχίσει κι επίσημα το καλοκαίρι, για να ξεχαστούν λίγο οι δουλειές. Δεν είναι η καλύτερη συναυλία, που έχω δει στην ζωή μου. Είναι, όμως, η συναυλία, που ήθελα, οπωσδήποτε, να δω στην ζωή μου. Και ήταν πάνω-κάτω όπως την περίμενα. Ήταν οι Happy Mondays που είχα φτιάξει στο μυαλό μου..

Μόνο που, ακόμη, προσπαθώ να καταλάβω γιατί συνεχώς έψαχνα εσένα μέσα στο πλήθος. Γιατί είχα αυτή την αίσθηση ότι ήσουν κι εσύ εκεί;

Μήπως επειδή θα έπρεπε;

no.66

Χαπι ΜόντεΪς

(Που γράφει κι η Ελευθεροτυπία..)

Weekend wars

Παρασκευή βράδυ, συναυλία σε ανοιχτό θέατρο, κόσμος με κοντομάνικα, κορίτσια, που γελάνε χορεύοντας. Έχει έρθει το καλοκαίρι. Τα σημάδια το δείχνουν ξεκάθαρα. Δεν υπάρχει χώρος αμφιβολίας. Ούτε καν για εκείνον, που στέκεται στην γωνία μουτρωμένος.

Σάββατο. Ουρές στο μπαρ για μια παγωμένη μπύρα, άραγμα στα γρασίδια της Τεχνόπολης, βιαστικά μηνύματα.«Έλα γρήγορα». Πίσω στα σαββατοκύριακα, που αγάπησες. Στις συναυλίες. Στους φίλους. Στα κανονικά ρούχα.

Η πιο κοντινή ανάμνηση είναι το Βερολίνο. Το μόνο που υπήρχε πιο πριν ήταν ένας χρόνος αστείων και πειραγμάτων με φίλους.

Όλα τα άλλα σβήστηκαν.

Μια για πάντα….

Αύριο βράδυ...

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή … ;

Τέλος...

«Μπλε ταυτότητα, άσπρο χαρτί». Ο Χ. το επαναλαμβάνει για εκατοστή φορά. Κάθεται –εκστασιασμένος- δίπλα μου, ενώ πίσω μας 5 αυτοκίνητα ακολουθούν κορνάροντας. Σε όλα λαμβάνει χώρα η ίδια ακριβώς συζήτηση. Οι διατυπώσεις, ίσως, να αλλάζουν μόνο.

Πολίτες πια. Έστω κι αν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη. Κάποιοι πιστεύουν πως τον Σεπτέμβρη θα ξαναμπούν. Εγώ από την μεριά μου φοβάμαι πως ένα πρωί θα ξυπνήσω, θα ξυριστώ και προτού προλάβω να το καταλάβω θα έχω φτάσει ως την πύλη. Τα συζητάμε γελώντας, προσπαθώντας να ξεμεθύσουμε από τις καταχρήσεις των τελευταίων ημερών. Δεν έχουν περάσει ούτε 20΄ από τότε που πήραμε το απολυτήριο στα χέρια μας. Αυτό δεν μας εμποδίζει, όμως, να λέμε ιστορίες «από τα παλιά». Σαν να έχουν περάσει 20 χρόνια.

Τα όπλα μας είναι στην Α.Ο., οι εξαρτήσεις και τα κράνη μας στην Α.Υ. Τα ρούχα μας σχισμένα εδώ και μέρες. Πεταμένα στην μέση του θαλάμου. Δεν έχει μείνει ίχνος τους. Κάθε φορά, που κάποιος άλλαζε μπλούζα, έβλεπε 10 –τουλάχιστον- άτομα να ορμάνε κατά πάνω του. Υπάρχουν τα σχετικά ντοκουμέντα που το αποδεικνύουν. Κυκλοφορούν στα κινητά όλων μας.

Πέρασε ένας χρόνος. Ολόκληρος. Το παραμύθι τέλειωσε. Ποτέ ξανά στην φρουρά, ποτέ ξανά υπηρεσία. Δεν θα ξαναβγούμε εξοδούχοι, δεν πρόκειται να αιτηθούμε ξανά υπηρεσιακό. Εκπληρώσαμε τις στρατιωτικές μας υποχρεώσεις. Το γράφει και το πιστοποιητικό, που μας έδωσε ο «υπόδικας». Λίγο πριν μας χαιρετήσει δια χειραψίας κι αφού μας συνέστησε να «προσέχουμε εκεί έξω».

Μας είπε και κάτι ακόμα. Πως θα έρθει η στιγμή, που θα νοσταλγήσουμε το στρατό. Μεγάλη μαλακία, αν θες την γνώμη μου.

Η μεγαλύτερη, που άκουσα τους τελευταίους 12 μήνες...

Ίσως να φτάνει μόνο αυτό…

Έχω πάψει να μετράω πια. Πρέπει να έχουν μείνει γύρω στις 30- καμιά δεκάρια υπηρετησιμες. Δεν σημειώνω, δεν τραβάω γραμμές, δεν σχηματίζω τετραγωνάκια στο γείσο του καπέλου. Δεν με νοιάζει. Στο μυαλό μου έχω ήδη απολυθεί. Κι ας μου βγαίνει καμιά φορά σε κακό.

Ξανά πίσω σε αυτό το τέρας, που χαϊδευτικά αποκαλώ «ζωή μου». Πίσω στη δουλειά, στα καυσαέρια, στο μποτιλιάρισμα. Πίσω στο blog που όλο παραπονιέται, ζηλεύοντας το facebook profile μου. Μαζεύω αναμνήσεις πια. Τις χώνω στο «λουκάνικο». Σε ένα περίπου μήνα θα τις πάρω μαζί μου και θα φύγω. Αυτό μετράει.

Μόνο αυτό…

Παρασκευή και 13

Πλησιάζει. Σε 4 περίπου μήνες. Μην φοβάσαι όμως. Εκείνη την Παρασκευή το καλοκαίρι θα μετράει ήδη καμιά δεκαριά –επίσημες- μέρες. Ίσως να έχουμε κάνει και το πρώτο μπάνιο. Κάπου εδώ κοντά. Έτσι για το γαμώτο. Τα χακί θα έχουν πεταχτεί προ πολλού, το μελλοντικό (αυτή τη στιγμή) ταξίδι θα έχει μεταβληθεί σε ευχάριστη ανάμνηση. Δουλειά/δουλεία. Λιακάδα. Έρωτας. Όλα στους κανονικούς τους ρυθμούς. Ένα τικ πιο πάνω…

Θα είναι μια πολύχρωμη Παρασκευή. Θα το δεις. Με μπύρες, γέλια και ιδρωμένες πλάτες κοριτσιών, που χορεύουν. Ο Freddy δεν πρόκειται να εμφανιστεί. Θα είναι μια χαρούμενη Παρασκευή. Το υπογράφω.

Αν και θα ταίριαζε καλύτερα να είναι Δευτέρα.


Υγ. Κυρίες και Κύριοι, οι Happy Mondays στην Αθήνα. 13 Ιουνίου στην Τεχνόπολη. Στο πλαίσιο του Synch Festival 2008.

Μάθημα Ζωής

"μέχρι ν'αγαπήσω εμένα, δεν αγάπησα κανένα.."

Χωρίς λόγια

Man City Blue

Σε μια σκηνή του Control, ο Ian Curtis συνομιλεί με την Annika. Προσπαθούν να γνωριστούν καλύτερα, να μάθουν ο ένας τον άλλο. Τον ρωτάει ποια είναι η αγαπημένη του ταινία κι εκείνος απαντάει «Η μελωδία της ευτυχίας». Του ζητάει να της πει το αγαπημένο του χρώμα κι εκείνος αναφέρει το μπλέ της φανέλας της Manchester City.

Είναι ο τύπος που έγραψε /τραγούδησε τα Love will tear us Apart και Atmosphere. O τύπος που αυτοκτόνησε σε ηλικία 23 ετών.

Η μελαγχολία είναι περίπλοκο πράγμα…

Ντεκαντάνς

Όλοι μου λένε πως τελείωσα. «Τρεις μήνες ακόμη» (οι φίλοι), «95 -ξεφτιλισμένα- Κ.Σ.» (οι «σειρές» μου), «σιγά-σιγά φεύγετε κι εσείς...» (οι «νέοι»). Σειρά απολύσεως πλέον, «αριθμός διψήφιος, πολίτης υποψήφιος».

Μόνο που οι μέρες μοιάζουν τεράστιες πια. Ατέλειωτες και πιο βαρετές από ποτέ. Κουραστικές. «Όταν είσαι στα «λελέ» σου, δεν θα έχεις όρεξη για τίποτα» μου είχε πει κάποτε ένας «παμπαλέ», προσπαθώντας να κατατοπίσει τον ψαρωμένο «νιούφη».

Είχε δίκιο. Μόνο post γεμάτα στρατιωτική αργκό έχω όρεξη να γράφω.

Παρακμή…

Στιγμούλα

Δευτέρα μεσημέρι, στο κέντρο της πόλης. Μετά από 2 ρακόμελα, πριν από έναν παγωμένο καφέ. «Το λατρεύω αυτό το μέρος» λέω μεταξύ σοβαρού κι αστείου. «Τα καυσαέρια, τα αυτοκίνητα, την βαβούρα, τον κόσμο στους δρόμους. Μου’χουν λείψει».

Χαμογελώ και περνάμε το φανάρι. Νιώθω πως κάτι αρχίζει να αλλάζει.

Προς το καλύτερο…

Clerks

Κάθε φορά τα ίδια. Το ίδιο αίσθημα. Κάθε φορά που τελειώνει η άδεια, κάθε φορά που πλησιάζει η ώρα της επιστροφής στο στρατόπεδο, στο τέλος κάθε εξόδου. Κάτι σαν αυτό που νιώθουν οι Clerks. Παγιδευμένος σ’ ένα μέρος που ναι μεν δεν μισείς αλλά που ούτε κατά διάνοια δεν μπορείς να πεις πως αγαπάς.

Το χειρότερο δε είναι πως δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα. Δεν είναι στο χέρι σου. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περιμένεις.

4 μηνάκια ακόμη Silent Bob…