Αύριο βράδυ...

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή … ;

Τέλος...

«Μπλε ταυτότητα, άσπρο χαρτί». Ο Χ. το επαναλαμβάνει για εκατοστή φορά. Κάθεται –εκστασιασμένος- δίπλα μου, ενώ πίσω μας 5 αυτοκίνητα ακολουθούν κορνάροντας. Σε όλα λαμβάνει χώρα η ίδια ακριβώς συζήτηση. Οι διατυπώσεις, ίσως, να αλλάζουν μόνο.

Πολίτες πια. Έστω κι αν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη. Κάποιοι πιστεύουν πως τον Σεπτέμβρη θα ξαναμπούν. Εγώ από την μεριά μου φοβάμαι πως ένα πρωί θα ξυπνήσω, θα ξυριστώ και προτού προλάβω να το καταλάβω θα έχω φτάσει ως την πύλη. Τα συζητάμε γελώντας, προσπαθώντας να ξεμεθύσουμε από τις καταχρήσεις των τελευταίων ημερών. Δεν έχουν περάσει ούτε 20΄ από τότε που πήραμε το απολυτήριο στα χέρια μας. Αυτό δεν μας εμποδίζει, όμως, να λέμε ιστορίες «από τα παλιά». Σαν να έχουν περάσει 20 χρόνια.

Τα όπλα μας είναι στην Α.Ο., οι εξαρτήσεις και τα κράνη μας στην Α.Υ. Τα ρούχα μας σχισμένα εδώ και μέρες. Πεταμένα στην μέση του θαλάμου. Δεν έχει μείνει ίχνος τους. Κάθε φορά, που κάποιος άλλαζε μπλούζα, έβλεπε 10 –τουλάχιστον- άτομα να ορμάνε κατά πάνω του. Υπάρχουν τα σχετικά ντοκουμέντα που το αποδεικνύουν. Κυκλοφορούν στα κινητά όλων μας.

Πέρασε ένας χρόνος. Ολόκληρος. Το παραμύθι τέλειωσε. Ποτέ ξανά στην φρουρά, ποτέ ξανά υπηρεσία. Δεν θα ξαναβγούμε εξοδούχοι, δεν πρόκειται να αιτηθούμε ξανά υπηρεσιακό. Εκπληρώσαμε τις στρατιωτικές μας υποχρεώσεις. Το γράφει και το πιστοποιητικό, που μας έδωσε ο «υπόδικας». Λίγο πριν μας χαιρετήσει δια χειραψίας κι αφού μας συνέστησε να «προσέχουμε εκεί έξω».

Μας είπε και κάτι ακόμα. Πως θα έρθει η στιγμή, που θα νοσταλγήσουμε το στρατό. Μεγάλη μαλακία, αν θες την γνώμη μου.

Η μεγαλύτερη, που άκουσα τους τελευταίους 12 μήνες...

Ίσως να φτάνει μόνο αυτό…

Έχω πάψει να μετράω πια. Πρέπει να έχουν μείνει γύρω στις 30- καμιά δεκάρια υπηρετησιμες. Δεν σημειώνω, δεν τραβάω γραμμές, δεν σχηματίζω τετραγωνάκια στο γείσο του καπέλου. Δεν με νοιάζει. Στο μυαλό μου έχω ήδη απολυθεί. Κι ας μου βγαίνει καμιά φορά σε κακό.

Ξανά πίσω σε αυτό το τέρας, που χαϊδευτικά αποκαλώ «ζωή μου». Πίσω στη δουλειά, στα καυσαέρια, στο μποτιλιάρισμα. Πίσω στο blog που όλο παραπονιέται, ζηλεύοντας το facebook profile μου. Μαζεύω αναμνήσεις πια. Τις χώνω στο «λουκάνικο». Σε ένα περίπου μήνα θα τις πάρω μαζί μου και θα φύγω. Αυτό μετράει.

Μόνο αυτό…

Παρασκευή και 13

Πλησιάζει. Σε 4 περίπου μήνες. Μην φοβάσαι όμως. Εκείνη την Παρασκευή το καλοκαίρι θα μετράει ήδη καμιά δεκαριά –επίσημες- μέρες. Ίσως να έχουμε κάνει και το πρώτο μπάνιο. Κάπου εδώ κοντά. Έτσι για το γαμώτο. Τα χακί θα έχουν πεταχτεί προ πολλού, το μελλοντικό (αυτή τη στιγμή) ταξίδι θα έχει μεταβληθεί σε ευχάριστη ανάμνηση. Δουλειά/δουλεία. Λιακάδα. Έρωτας. Όλα στους κανονικούς τους ρυθμούς. Ένα τικ πιο πάνω…

Θα είναι μια πολύχρωμη Παρασκευή. Θα το δεις. Με μπύρες, γέλια και ιδρωμένες πλάτες κοριτσιών, που χορεύουν. Ο Freddy δεν πρόκειται να εμφανιστεί. Θα είναι μια χαρούμενη Παρασκευή. Το υπογράφω.

Αν και θα ταίριαζε καλύτερα να είναι Δευτέρα.


Υγ. Κυρίες και Κύριοι, οι Happy Mondays στην Αθήνα. 13 Ιουνίου στην Τεχνόπολη. Στο πλαίσιο του Synch Festival 2008.

Μάθημα Ζωής

"μέχρι ν'αγαπήσω εμένα, δεν αγάπησα κανένα.."

Χωρίς λόγια

Man City Blue

Σε μια σκηνή του Control, ο Ian Curtis συνομιλεί με την Annika. Προσπαθούν να γνωριστούν καλύτερα, να μάθουν ο ένας τον άλλο. Τον ρωτάει ποια είναι η αγαπημένη του ταινία κι εκείνος απαντάει «Η μελωδία της ευτυχίας». Του ζητάει να της πει το αγαπημένο του χρώμα κι εκείνος αναφέρει το μπλέ της φανέλας της Manchester City.

Είναι ο τύπος που έγραψε /τραγούδησε τα Love will tear us Apart και Atmosphere. O τύπος που αυτοκτόνησε σε ηλικία 23 ετών.

Η μελαγχολία είναι περίπλοκο πράγμα…

Ντεκαντάνς

Όλοι μου λένε πως τελείωσα. «Τρεις μήνες ακόμη» (οι φίλοι), «95 -ξεφτιλισμένα- Κ.Σ.» (οι «σειρές» μου), «σιγά-σιγά φεύγετε κι εσείς...» (οι «νέοι»). Σειρά απολύσεως πλέον, «αριθμός διψήφιος, πολίτης υποψήφιος».

Μόνο που οι μέρες μοιάζουν τεράστιες πια. Ατέλειωτες και πιο βαρετές από ποτέ. Κουραστικές. «Όταν είσαι στα «λελέ» σου, δεν θα έχεις όρεξη για τίποτα» μου είχε πει κάποτε ένας «παμπαλέ», προσπαθώντας να κατατοπίσει τον ψαρωμένο «νιούφη».

Είχε δίκιο. Μόνο post γεμάτα στρατιωτική αργκό έχω όρεξη να γράφω.

Παρακμή…

Στιγμούλα

Δευτέρα μεσημέρι, στο κέντρο της πόλης. Μετά από 2 ρακόμελα, πριν από έναν παγωμένο καφέ. «Το λατρεύω αυτό το μέρος» λέω μεταξύ σοβαρού κι αστείου. «Τα καυσαέρια, τα αυτοκίνητα, την βαβούρα, τον κόσμο στους δρόμους. Μου’χουν λείψει».

Χαμογελώ και περνάμε το φανάρι. Νιώθω πως κάτι αρχίζει να αλλάζει.

Προς το καλύτερο…

Clerks

Κάθε φορά τα ίδια. Το ίδιο αίσθημα. Κάθε φορά που τελειώνει η άδεια, κάθε φορά που πλησιάζει η ώρα της επιστροφής στο στρατόπεδο, στο τέλος κάθε εξόδου. Κάτι σαν αυτό που νιώθουν οι Clerks. Παγιδευμένος σ’ ένα μέρος που ναι μεν δεν μισείς αλλά που ούτε κατά διάνοια δεν μπορείς να πεις πως αγαπάς.

Το χειρότερο δε είναι πως δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα. Δεν είναι στο χέρι σου. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περιμένεις.

4 μηνάκια ακόμη Silent Bob…

Κάτι σαν καλημέρα...

Μέχρι την επόμενη φορά...

Ένα κομμάτι ουρανού

Δεν έχω πολλά να σου δώσω. Ποτέ δεν είχα. Σου το΄χα πει -θυμάμαι- κάποτε. Μεταξύ σοβαρού και αστείου, ξημερώματα Σαββάτου, στο σπίτι με τις ζωγραφιές στους τοίχους. Λίγο πριν αποκοιμηθείς στην αγκαλιά μου.

Και τώρα κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Μόνο αυτό το κομμάτι ουρανού έχω να σου χαρίσω. Δεν λέει και πολλά- το ξέρω. Ένα μουντό κομμάτι ουρανού είναι μονάχα. Γεμάτο γκρίζα σύννεφα, σταγόνες βροχής, καυσαέρια και μερικά πουλιά, που πετάνε χαμηλά. Απλώνεται πάνω από κάποιο σημείο της Δυτικής Αθήνας και έχει φωτογραφηθεί από ένα κινητό τηλέφωνο. Το μόνο που μάλλον κάπως αξίζει είναι η έκπληξη των γύρω μου στην στάση του λεωφορείου. Οι εκφράσεις των προσώπων τους όταν άκουσαν τον ήχο της «κάμερας». Δυστυχώς, όμως, αυτές δεν φαίνονται στην φωτό.

Χρειαζόταν να σου κάνω ένα δώρο. Και αυτό το κομμάτι ουρανού μου φάνηκε ότι πιο κατάλληλο. Την αφορμή και την αιτία τις ξέρεις μόνο εσύ. Και αυτό φτάνει.

Santa

Ο πλαστικός Άγιος Βασίλης ήταν το πρώτο μεγάλο σοκ της ημέρας. Τον είδα στα πεταχτά, μέσα από το παράθυρο του ταξί. Την ώρα που ο οδηγός μου εξιστορούσε τις δικές του αναμνήσεις από το στρατό. Κάπου ανάμεσα στο «τότε ο στρατός ήταν ζόρι» και το «σήμερα είναι κολλέγιο». Τα γνωστά.

Το βρώμικό αυτό πλαστικό πραγματάκι λειτούργησε σαν ξυπνητήρι. Κρεμασμένο στα κάγκελα κάποιου μπαλκονιού μου θύμισε πως θα πρέπει να σταματήσω να μετράω τον χρόνο –αποκλειστικά- σαν φαντάρος. Το ζήτημα δεν είναι τι θα γίνει σε 154 μέρες αλλά σε 20. Αυτό που πρέπει να με απασχολεί είναι το τι θα γίνει αύριο, τι θα σου πω απόψε το βράδυ στο τηλέφωνο. Όπως, άλλωστε, και πέρσι τέτοιο καιρό...

Βέβαια, ένα χρόνο πριν «οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί μέχρι τα πέρατα της γης». Σήμερα, πάλι, φτάνουν μέχρι την πύλη και την σκοπιά πυρομαχικών. Βαριά –βαριά…Τα πράγματα θα αλλάξουν όμως. Σύντομα θα επιστρέψουμε σε αυτή την χαώδη κατάσταση που έχω το θράσος να αποκαλώ καθημερινότητα μου.

Για αυτό το ερώτημα είναι ένα και μόνο:

Τι να φορτώσω στο Mp3;

Richard Cheese ή Max Raabe;

Διαφορετικοί κόσμοι

«Μελαγχολικός είναι ο καθένας μας, δεν είμαι περισσότερο μελαγχολικός από ότι είσαι εσύ. Μάλιστα, μπορώ να σου πω ότι υποθάλπω και έναν γελοίο τσαρλατάνο μέσα μου, ο οποίος διασκεδάζει πάρα πολύ και με τη θλίψη του ακόμη»

(Σωκράτης Μάλαμας, στο Δίφωνο, σχολιάζοντας την φήμη του «σκοτεινού» που τον ακολουθεί)

«Σε ένα ταξί στην Αθήνα και μάλιστα με γυναίκα οδηγό»

(Η «ωραία» του ευρωμπάσκετ Νάντια Σερλίδου, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου του max, αναφορικά με το πιο ασυνήθιστο μέρος που έχει κάνει sex)

Close to me

Έλα και κάθισε για λίγο εδώ κοντά μου

Σκοπιά, περιπολίες, αγγαρείες. Ο καιρός περνάει, τα Κ.Σ. (175 και σήμερα) όλο και μειώνονται. Η στολή έχει ξεβάψει, τα μισά κουμπιά έχουν εξαφανιστεί. Παλιώνουμε. Αργά αλλά σταθερά…

Άπλωσε σ’ ένα βλέμμα όλη τη ζωή σου

Τα βράδια πίνουμε ουίσκι στην ζούλα. Σκέτο σε πλαστικό ποτηράκι. Τραγουδάμε -φάλτσα- κομμάτια που έχουμε να ακούσουμε από το λύκειο. «Εγώ, ο μικρός, ο αμνός του Θεού, ξεχασμένος στον Νότο, γεννημένος αλλού…». Γελάμε, πειράζουμε ο ένας τον άλλο, προσπαθούμε να ανακαλύψουμε νέους τρόπους να λουφάρουμε.

Μπορεί να έμενες παλιά εδώ θυμήσου

Κάθε φορά που έχει μπάλα θυμόμαστε πόσο κάφροι μπορούμε να γίνουμε. Βρισίδια, φωνές, (ψεύτο)τσακωμοί. Όλα στο πρόγραμμα. Μετά, όμως, φιλιώνουμε. Ο «παλιόπουστας» γίνεται και πάλι «σειρούλα». Πιάνουμε ξανά τις ίδιες συζητήσεις. Καλά το κατάλαβες…Γυναίκες αφορούν συνήθως..

Νομίζω σε έχω ξαναδεί στα όνειρα μου

Έχει την πλάκα του εδώ. Αλλά πάντα κάτι λείπει. Κι όσα μηνύματα κι αν στείλεις μέσα στην νύχτα, δεν μπορείς να το φέρεις κοντά σου. Όχι όσο κοντά θα ήθελες τουλάχιστον..