Βροχοποιός

Δρόμοι…

2011-08-05T22:47:00.002+03:00

Το αεροπλάνο πετάει πάνω από την Κοπενχάγη। Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και βλέπω ένα τεράστιο αιολικό πάρκο, με τις ανεμογεννήτριες του ναξεπετάγονται μέσα από την θάλασσα. Χαζεύω την γέφυρα που συνδέει την Δανία με την Σουηδία. Πριν από λίγες ημέρες την διέσχισα κι εγώ…

Το αεροπλάνο είναι άδειο. Έχω ακουμπήσει το καφέ μου στο τραπεζάκι του καθίσματος μου ενώ το βιβλίο και το σημειωματάριο μου «ξεκουράζονται» στο δίπλα –ελεύθερο- κάθισμα.

Στο σημειωματάριο είναι γραμμένες κάποιες λέξεις. Δεν θυμάμαι πότε τις έγραψα. Δεν έχω ιδέα γιατί τις μουτζούρωσα. Δεν μπορώ να σκεφτώ πως τις σκέφτηκα…

«Κοίταξα πίσω μου και δενυπήρχε τίποτα…Μόνο κάτι φτερά, παλιά, λερωμένα, βρώμικα…Κι εσύ…Ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι…Λίγο πριν κοιμηθείς αλλά έτοιμη για καβγά। Μετά ο χρόνος μας τελείωσε και τα πουλιά γλίστραγαν γεμάτα απόγνωση στα χιόνια…»

Τα διαβάζω και μου έρχονται σκόρπιες εικόνες στο μυαλό। Λόγια μελαγχολίας και –ίσως και- παραίτησης, που "φτύνουν" τελευταία οι πάντες."Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα"। Η κρίση, η δουλειά, φιλιά σε σκοτεινά δωμάτια και ανοιχτά μπαρ, διαλυμένοι γάμοι, ημιθανείς φιλοδοξίες και άγχη για μλλοντικούς γάμους και απογόνους μπερδεύονται μεταξύ τους και δημιουργούν μια ομίχλη.Μια ομίχλη που απλώνεται πάνω από την γέφυρα, κρύβει την θάλασσα, θολώνει το βλέμμα.

Και τότε ακούω τον εαυτό μου «Εγώ δεν σκέφτομαι έτσι. Δεν μπορώ να δημιουργώ δυσκολίες. Μπορώ να τις λύνω μόνο…». Τέσσερις διαφορετικές φορές ακούστηκαν αυτά τα λόγια τους τελευταίους δυο μήνες…

Για να δούμε…Θα φάμε τα μούτρα μάς ή όντως κάτι γεννιέται, όπως νιώθω κάπου μέσα μου;

Η γέφυρα μοιάζει τώρα με έναν τεράστιο δρόμο για κάτι πιο όμορφο..

Αν και για την ώρα έχει οδηγήσει μόνο σε ένα μάλλον βαρετό post…

Bροχές…

2011-02-04T00:57:00.000+02:00

Καμιά φορά σκέφτομαι αν με διαβάζεις…αν μπαίνεις ακόμη στο blog με την «ελπίδα» πως έχω ανεβάσει καινούργιο post, πως γράφω κάτι για σένα, πως σου έχω αφήσει κάτι…

Και μετά προσπαθώ να θυμηθώ πως είσαι, πως μοιάζεις, πως σε γνώρισα, πότε σε έχασα..

Και γιατί κανείς δεν με πιστεύει όταν λέω πως δεν υπάρχεις….

fascination ends...

2010-12-02T01:15:00.001+02:00

Κανείς…

2010-11-11T23:28:00.000+02:00

Είναι μια από εκείνες τις φορές. Από εκείνες τις στιγμές, που δεν έχουμε αποφασίσει ακόμη τον λόγο ύπαρξης τους, την πηγή της γέννησης τους. Κάποιοι θα πουν πως είναι υπερεκτίμηση δυνατοτήτων, άλλοι θα αποφανθούν μεγαλόφωνα πως πρόκειται περί βλακώδους επιπολαιότητας, κάποιοι τρίτοι θα κάνουν λόγο για «κακή στιγμή».

Κάνεις δεν θα έχει πέσει μέσα, κανείς δεν θα έχει υποψιαστεί την ανάγκη σου να νιώσεις αδύναμος, γυμνός, χτυπημένος

Στις τουαλέτες κάποιου μπαρ

Σε ένα κλειστό δωμάτιο

Σε ένα καυγά μεταξύ φίλων

Στα posts του παρατημένου αυτού blog…

Σταθερές εμμονές…

2010-10-19T23:46:00.004+03:00

Ο Οzzy στην σκηνή, ο Lemmy και ο Αγγελάκας στο πανί. Μου φαίνεται πως τώρα τελευταία αφιερώνω όλο και περισσότερο από τον –μειούμενο- ελεύθερο χρόνο μου σε εικόνες από το παρελθόν. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό, ίσως, κάποιος, να μπορεί να το εξηγήσει με όρους κοινωνιολογίας ή ψυχολογίας. Με όρους σαν αυτούς που χρησιμοποιεί ο τύπος που έχω μπροστά μου και μου λέει πως έχει master στο αντάρτικο πόλεων, δουλεύει σε πολυεθνική διαφημιστική και έχει φύγει από το σπίτι των αστών γονιών του στην Αγία Παρασκευή για να συζήσει με την μέλλουσα σύζυγο του στην Φιλοθέη. Μετά σε μια απροσδόκητη τροπή αρχίζει να μου μιλάει για την «καρριέρα» του σαν επιλοχίας στο στρατό και το πώς «έτρεχε» τους νιούφηδες…

Έχουν αρχίζει να με κουράζουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι με τα πολλά πρόσωπα, τις μπερδεμένες ταυτότητες, τις διασκορπισμένες απολαύσεις. Ίσως γιατί είμαι ένας από αυτούς και επειδή μάλλονγια αυτό γυρίζω στους «κολλημένους». Ψάχνω τις σταθερές μου στις εμμονές των άλλων. Στην τρέλα του Ozzy, του Lemmy, του Αγγελάκα…Εμμονές διαχρονικές αν της παρατηρήσεις…ακόμη κι αν έχουν στον πυρήνα τους την αναζήτηση…την αέναη κίνηση…

Ο «καμένος» Ozzy, ο «γραφικός» Lemmy, o «περίεργος» Aγγελάκας. Στην τηλεόραση ο Sakis διαφημίζει την κολεξιόν που υπογράφει για την Sprider Stores, τα τραίλερ αφορούν μόνο ρεάλιτι, η Ρεαλ αποχωρεί από το γήπεδο νικήτρια।

Μόλις διάβασες περίπου 250 λέξεις που είχαν στόνο να κρύψουν από την μια τις εμμονές μου και από την άλλη τον διασκορπισμό μου

Τα κατάφερα;

The Mob goes wild…

2010-09-09T21:04:00.000+03:00

Περασμένες εννέα. Το γραφείο του πρώτου ορόφου έχει αδειάσει. Μόνο εγώ κοπαναώ ακόμη τα πλήκτρα του υπολογιστή. Και κάποιοι ακόμη στο υπόγειο. Ίσως να είμαι σε καλύτερη μοίρα από ότι νομίζω…

Και όντως είμαι.. Έχω ένα σωρό πράγματα για να το αποδεικνύουν. SMS για βόλτες στα Εξάρχεια, τηλεφωνήματα από καφετέριες στην Μαβίλη, e-mail από νησιά στην άκρη της Ευρώπης. Φιλικές «προσκλήσεις» για το Arc Festival, για τον Ozzy, για τις Νύχτες Πρεμιέρας. Ποτά με ανθρώπους που έχω χρόνια να δω, γεύματα με φίλους που μου έχουν λείψει.

Κι αν δεν φτάνουν αυτά, υπάρχει ένα ακόμη προνόμιο:

Ακούω Clutch τέρμα στο άδειο γραφείο!

Not the same…

2010-09-04T01:44:00.003+03:00

Σε φαντάζομαι…ιδρωμένη, να χαμογελάς…έχεις χορέψει,εχεις τραγουδήσει…έχεις αγκαλιάσει όλους όσους είναι δίπλα σου…

Σε θυμάμαι…να μου μιλάς για αυτή την συναυλία, να με «κράζεις» για το σνομπισμό μου…για τις θεωρίες μου για τις ορδές των άσχετων που θα κατακλύσουν το στάδιο ..για τις βλακείες μου σχετικά με τις «φλωρικες» μουσικές των ιρλανδών..

Σε ξεχνάω…κάθε μέρα και πιο πολύ…παρά τις εκλάμψεις…παρά τα ξεσπάσματα….

Έτσι έχω μάθει…

Γράμμα…

2010-07-15T01:19:00.000+03:00

">Η Αθήνα από ψηλά. Ζέστη και υγρασία. Δωρεάν ποτά κι ένα κοριτσάκι 20 χρονών που λέει πως δεν ξέρει που είναι η πλατεία Καρύτση. Βαριέμαι. Δεν ξέρω, όμως, τι ακριβώς. Την εταιρική εκδήλωση, τους τύπους με τα κουστούμια ή τις αμπελοφιλοσοφίες περί διακοπών, που ακούω; Δεν έχω καταλήξει. Μάλλον όλα τα παραπάνω. Όσο στρυφνό κι αν ακούγεται…

Φεύγω και γυρίζω στο «βομβαρδισμένο» σπίτι. Ενδιάμεση στάση πλατεία Μαβίλη. Κι εδώ όμως κάτι λείπει. Πίσω ξανά στην σπηλιά, μήπως και το βρω στον ύπνο. Πάλι καταλήγω, όμως, να γράφω «γράμματα», χωρίς να ξέρω τον λόγο. Χωρίς να έχω αποφασίσει τον παραλήπτη, χωρίς να έχω κάτι να πω. Με εκνευρίζω. Θα μου περάσει όμως, Με έχω συνηθίσει. Όσο δύσκολο κι αν φαίνεται…

Χθες στο λεωφορείο προς το Ejekt μια παρέα από 15χρόνα ρώτησαν γεμάτα έκπληξη την Α. αν κι αυτή πάει να ακούσει τους Bad Religion. «Κι εσείς εκεί πηγαίνετε, κυρία;» ήταν τα ακριβή τους λόγια...

Θα ήθελα κι εγώ να είμαι 15 χρονών

Κι όταν είμαι ευγενικός με κάποιον πραγματικά να το εννοώ…

Υγ. «When a mistake is made, a lesson is learned»…Ναι, καλά….

Invisible hands…

2010-06-12T11:11:00.000+03:00

Καλοκαίρι, (σχεδόν) γυμνές πλάτες κοριτσιών κατακλύζουν τους δρόμους, τα aircondition δουλεύουν υπερωρίες, τα παράθυρα παρακαλάνε για να μένουν διάπλατα ανοιχτά. Μουντιάλ, γκόλ, κάθετες μπαλιές και σέντρες-ξυράφι, το σπίτι γεμίζει, οι μπύρες αδειάζουν.

Συναυλίες, δωρεάν ή με σημαντικό αντίτιμο, μουσικές από τα ηχεία του laptop, δρόμοι που ανοίγονται ως τα πέρατα του κόσμου, συζητήσεις για τον Αύγουστο, αμέτρητα σημαδάκια πάνω σε χάρτες.

Λέξεις, σημειώσεις, επαγγελματικά e-mail, φιλικές συζητήσεις στο chat, τηλέφωνα που έχουν ξεχάσει πως είναι να μην χτυπούν. Όλα καλά, όλα υλοποιήσιμα, στόχοι, όνειρα, φιλιά. Μια αίσθηση ασφάλειας, ελευθερίας και δύναμης. Περίεργο κοκτέιλ με τελευταία τζούρα έναν άνθρωπο που (μάλλον) έχασες για πάντα.

Επιλογή σου.

Στήριξε την.

A smile that explodes….

2010-06-01T23:13:00.000+03:00

Έξω βρέχει…Ακούω τις σταγόνες να σκάνε πάνω σε αυτό που έχω το θράσος να αποκαλώ «μπαλκόνι» μου…Λίγες ώρες πριν από τις ίδιες χαραμάδες πέρναγε ο ήχος της πόλης, η βοή της πορείας που ανέβαινε στην ισραηλινή πρεσβεία…

Μέσα έχω τα φώτα κλειστά…Από τα ηχεία ακούγεται ο Joseph Arthur… Το «Black Lexus» παίζει όσο πια δυνατά μπορεί…Το δωμάτιο γεμίζει με φωνές που επαναλαμβάνουν πως «στον καθρέφτη τα βλέπεις όλα αντεστραμμένα». ..

Ακόμη πιο μέσα, ένα χαμόγελο έτοιμο να εκραγεί…και μια επιθυμία να γράψεις χωρίς να ξέρεις τι…να γράψεις αυτό που φωλιάζει στις άκρες των δαχτύλων σου, που κρύβεται κάτω από την γλώσσα σου…

Να γράψεις για εκείνο το χαμόγελο που κάποια μέρα θα εκραγεί…

Berlin

2010-05-28T00:02:00.000+03:00

Fall apart…

2010-05-10T22:13:00.000+03:00

Νιώθω πως διαλύομαι, πως κοίταξα πολύ έντονα τον κόσμο και αυτό πόνεσε. Όπως όταν κοιτάς τον ήλιο και ζαλίζεσαι. Ή όπως όταν περπατάς μέσα στην βροχή νομίζοντας πως είσαι «άτρωτος» αλλά τελικά καταλήγεις με πνευμονία. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω;

Μετράω τους ανθρώπους που έχασα, αυτούς που άφησα πίσω, εκείνους που με ξέχασαν. Τα χαμόγελα και τα νευριασμένα βλέμματα που ακόμη δεν έχουμε ξεκαθαρίσει τι σημαίνουν. Νιώθω πως γίνομαι χειρότερος. Με παρακολουθείς;

Διαγράφω τις μέρες μου, πετάω τις ώρες μου, κυνηγάω ευλαβικά τα λεπτά μου. Μετά ταξιδεύω με το νου μου ενώ το λεωφορείο έχει φρακάρει στην Κηφισίας και το Μετρό μου επιβάλλει να περιμένω για να έρθει. Ξεκουμπώνω τότε τα φτερά μου και τα βάζω στην τσάντα του laptop.

Με συγχωρείς, έτσι δεν είναι;

A change of scenery…

2010-05-04T00:22:00.002+03:00

Στους James έχει κόσμο. Πολύ κόσμο. Τραγουδάνε. Γκαρίζουν. Χορεύουν. Λιποθυμούν. Τουλάχιστον 4 κοπέλες στην ευρύτερη ακτίνα μου έχουν βρεθεί κάτω. Κακός εξαερισμός υποθέτω, δεν μπορώ να φανταστώ πως υπάρχει κάποιο Beatles Effect.

Στο Say Something όλο το στάδιο τραγουδάει. Όλοι μοιάζουν να έχουν κάποιον από τον οποίο περιμένουν κάτι να τους πει. Όλοι μοιάζουν σε κάποια στιγμή της ζωής τους να έχουν κρεμαστεί από τα χείλη κάποιου.

Όλοι το νιώθουν. Πληγωμένοι έρωτες, τσακισμένες φιλίες, εκκωφαντικές σιωπές φιλτράρονται στις φωνές τους καθώς τραγουδούν. Εγώ όμως έχω μείνει πέντε στίχους πίσω. Επαναλαμβάνω το «more than a drug is what I need…need a change of scenery…need a new life…»

Ο μπροστινός μου με κοιτάει περίεργα.

Μια ακόμη επίδειξη του εγωισμού μου, ένα ακόμη περιστατικό ασυμβατότητας με το περιβάλλον.

Τι να κάνεις; Συμβαίνουν κι αυτά…

Out to get you…

2010-04-28T00:11:00.002+03:00

Είμαι αυτός, που γράφει αυτές τις λέξεις; Ή πρόκειται για κάποιο άλλο άτομο; Μήπως μιλάμε απλά για μια κατασκευή, μια φαντασίωση, μια εξιδανικευμένη εικόνα;

Έχουν νόημα οι λέξεις που κυκλοφορούν σε αυτό το blog; Κρύβουν αίμα μέσα τους; Έχουν «σωματική» υπόσταση; Συναισθηματική αντιστοιχία;

Τι νιώθεις εσύ που διαβάζεις; Τι πιστεύεις πως έχεις καταλάβει; Πόσο βαθιά κάτω από την επιδερμίδα νομίζεις πως έχει μπει;

Πολλά ερωτήματα κι εγώ δεν έχω μάθει να έχω απαντήσεις.

Το μόνο που ξέρω είναι πως κάποιες φορές μερικά πράγματα μου λείπουν περισσότερο από όσο θα τολμούσα ποτέ να παραδεχθώ…

Sold out…

2010-04-25T13:14:00.000+03:00

">«Θα το κάνω. Μην φανεί, όμως, πως το έκανα, εγώ…..δεν έχω πρόβλημα να το κάνω, απλά να μην φαίνεται το όνομα μου….είναι αντιδεοντολογικό και ανήθικο. Θα το κάνω, όμως. Αρκεί να μην φαίνεται το όνομα μου».

Το ηθικό αξιακό σύστημα σήμερα.

Κάνω τα πάντα αλλά ας μην το ξέρει κι όλος ο κόσμος….

Υγ। Ο καθένας έχει τον δικό του ορισμό για το σωστό και το λάθος। Όταν,όμως,θεωρείς κάτι λάθος πρέπει να μην το κάνεις καθόλου… Όχι να το κάνεις «στα μουλωχτά»..

Με λέξεις άλλων...

2010-04-24T12:52:00.003+03:00

Τίποτα δεν είναι αυθεντικό. Κλέψτε από οπουδήποτε μπορεί να σας έρθει έμπνευση και οτιδήποτε κινητοποιεί την φαντασία σας. Μην μπείτε στον κόπο να κρύψετε αυτή την "κλοπή". Γιορτάστε την αν το νιώθετε.

Σε κάθε περίπτωση πάντα να θυμάστε αυτό που είπε ο Jean-Luc Godard

"Δεν έχει σημασία από που παίρνεις πράγματα αλλά που τα πηγαίνεις"

(Jim Jarmuch)

Eνας ακόμα κρυμμένος θησαυρός;

2010-04-22T01:36:00.000+03:00

>Έχει νόημα να το πω εγώ; Μάλλον όχι. Το έχουν πει εδώ και χρόνια οι Cure. “you might get too scared to jump if you wait too long”. Κι ας φας τα μούτρα σου, κι ας πονέσεις, κι ας σε «πικράνει το φιλί της».

Αμπελοφιλοσοφίες γραμμένες αργά το βράδυ, πριν πέσεις για ύπνο. Μερικές ώρες πριν ξεκινήσει μια μέρα γεμάτη 11 ώρες δουλειά, τυπικές χαιρετούρες, επαγγελματικά τηλεφωνήματα και καταπιεσμένες σιωπές…

Η «επανάσταση» πάντα μπορεί να περιμένει.

Μέχρι πότε όμως;

Τρέχοντας....

2010-04-20T22:43:00.002+03:00

Πάντα νιώθεις ότι τρέχεις, όχι μακριά, γιατί δεν υπάρχει τέτοιο μέρος...αν υπήρχε θα το είχες βρει...Απλά τρέχεις γιατί σου είναι πιο εύκολο...γιατί έτσι μόνο μπορείς να περιγράψεις την ζωή σου...

Τρέχεις και νομίζεις πως γίνεσαι σαν όλους τους υπόλοιπους....δεν ισχύει όμως...τρέχεις, βλέπεις, πάντα στην αντίθετη κατεύθυνση...δεν τρέχεις για να σωθείς, δεν τρέχεις απο ενθουσιασμό, δεν τρέχεις για να γλιτώσεις από κάτι.

Πως θα μπορούσες άλλωστε; Αυτά που φοβάσαι δεν είναι απο εκείνα που μπορείς να αποφύγεις...δεν μπορείς να τα ξεγελάσεις, δεν μπορείς να τα κρύψεις κάτω απο το χαλί ούτε και να τα διαγράψεις απο την μνήμη σου....τουλάχιστον όχι χωρίς να δείξεις παντού τον φόβο σου…

Συνέχεια τρέχεις...και δεν λές σε κανέναν γιατί...αλλά και κανείς δεν νοιάζεται ίσως…

Εσύ πάντως τρέχεις…

(πάνω σε ένα «τραγούδι» του Gill Scott Heron)

150 λέξεις…

2010-04-19T21:16:00.003+03:00

Μπορείς; Δεν είναι πολλές. 150 λεξούλες. Κάθε μέρα όμως…Το πρωί από το γραφείο ή το βράδυ πριν κοιμηθείς…όπως τότε, όπως παλιά…τότε που νόμιζες πως είχες κάτι να πεις κι ας αφορούσε μόνο εσένα, εκείνη και ένα νεκρό περιστέρι κάπου στην Μαβίλη. Τότε που δεν ήταν ανάγκη, τότε που δεν ήταν υποχρέωση, τότε που οι λέξεις έμοιαζαν μερικές φορές να τρέχουν να ξεφύγουν από σένα.

Μπορείς να το κάνεις; Ή έχουν αλλάξει όλα πια; Είσαι ο ίδιος άνθρωπος; Έχεις τα ίδια όνειρα, φοβάσαι τα ίδια πράγματα; Μπορείς να γράψεις τις 150 πρώτες λέξεις που θα έρθουν στο μυαλό σου χωρίς να σε νοιάζει ποιος θα τις διαβάσει, αν θα του αρέσουν κι αν θα βγάλει νόημα;

Μάλλον μπορείς, αφού ήδη προσπαθείς να το κάνεις. Από μια τρύπα στον 5^Ο οροφο μια πολυκατοικίας στην καρδιά της Βαβυλώνας βάζεις στην σειρά λέξεις νιώθοντας πως πρέπει κάτι να πεις…

Σε 150 σκόρπιες αδύναμες λέξεις….

the future is coming on...

2010-03-07T13:27:00.003+02:00

The future never came....

Go with the flow...

2010-02-13T11:17:00.002+02:00

Ήλιος. Ξύπνησα επιτέλους χωρίς ξυπνητήρι και χωρίς hangover. 0/2. Δεν ξέρω πότε ήταν η τελευταία φορά που το κατάφερα αυτό. Μέχρι τις 21:00 δεν έχω καμία υποχρέωση, καμία δέσμευση, καμία προγραμματισμένη ασχολία. «Ελεύθερος χρόνος» που λέγαμε και στον στρατό (το λέγαμε όντως;)

Μπορώ να κάνω οτιδήποτε. Ακόμη και την μεγαλύτερη μαλακία που έχω σκεφτεί ποτέ. Αλλά δεν έχω όρεξη για πρωτοβουλίες, για τις «τρέλες» που το προφίλ μου, θα «επέβαλλε» να κάνω, για νοερά ταξίδια σε κόσμους που δεν υπήρξαν ποτέ.

Ι will go with the flow...

Αφήνομαι στα χέρια των άλλων…

Μάλλον το έχω ανάγκη…

Πως να είσαι σοβαρός...

2010-01-14T18:39:00.001+02:00

«Ο Λάρι Γκρόπνικ είναι ένας καλός άνθρωπος. Είναι ένας στοργικός σύζυγος, ένας αφοσιωμένος πατέρας κι ένας αξιόλογος καθηγητής που πάντα επιλέγει τον σωστό δρόμο όταν έρχεται αντιμέτωπος με διάφορους πειρασμούς. Μια μέρα όμως όλα αρχίζουν να πηγαίνουν στραβά για τον Λάρι. Τι συμβαίνει όταν ο κόσμος χωρίζεται σε άσπρο ή μαύρο και παύει να υπάρχει το γκρι;»

Είναι σε λίγες γραμμές η ιστορία της ταινίας «Ένας σοβαρός άνθρωπος», του νέου κινηματογραφικού πονήματος των αδελφών Κοέν. Μάλλον δεν πρόκειται για την πιο δυνατή στιγμή τους, αλλά κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει πως πρόκειται για μια ταινία, που σε κάνει να σκέφτεσαι. Διάφορα…

Ο Λάρι είναι ένας τύπος, που νομίζει πως τα κάνει όλα καλά, όλα σωστά, όλα σύμφωνα με τον τρόπο, που τον έχουν μάθει να τα κάνει. Ώσπου ξαφνικά η μονιμοποίηση του στο κολέγιο, όπου διδάσκει, τίθεται εν αμφιβόλω, ο γάμος του διαλύεται, ο έφηβος γιός του περνάει μια περίεργη φάση, η κόρη του μια ακόμη δυσκολότερη περίοδο κι ο αδερφός του έχει μπλεξίματα με τον νόμο. Ο Λάρι πιστεύει, λοιπόν, πως ο Θεός τους εγκατέλειψε, ψάχνει να βρει την μεταφυσική αιτία για όλα αυτά. Απευθύνεται στους ραβίνους της εβραϊκής κοινότητας ζητώντας απαντήσεις. Πιστεύει πως μόνο αυτοί μπορούν να του δώσουν την λύση στα προβλήματα του, την διέξοδο από την άβυσσο στην οποία –ξαφνικά και ερήμην του- βρέθηκε.

Για ούτε μια στιγμή δεν περνά από το μυαλό του η σκέψη πως πρέπει να δραστηριοποιηθεί, πως πρέπει κάτι να αλλάξει, πως οι παλιοί τρόποι δεν έχουν πλέον εφαρμογή. Σύμφωνα με την κοσμοθεωρία του Λάρι όλες οι δυσκολίες δημιουργούνται εξωγενώς και για αυτό δεν μπορείς να τις αντιμετωπίσεις αλλά μόνο να τις υποστείς. Ο Λάρι δεν παλεύει, δεν διεκδικεί, δεν ελίσσεται δεν προσαρμόζεται. Ο Λάρι μόνο ζει τις δυσκολίες και αναρωτιέται γιατί συμβαίνουν σε αυτόν. Δεν μαθαίνει καν από αυτές.

Ο Λάρι βιώνει μια κρίση και δεν κάνει τίποτα για να αλλάξει την μοίρα

Και τα χειρότερα έρχονται…

Φτερά…

2009-12-30T15:50:00.003+02:00

Όλοι ψάχνουν έναν τρόπο να πετάξουν, ένα κόλπο για να αποκτήσουν φτερά. Το τραγούδι λέει, όμως, πως «όλους αυτούς που τους έσπρωξε ένα χέρι… αναγκάστηκαν να βγάλουνε φτερά». Κι έχει δίκιο… Γιατί τα όνειρα είναι (πολύ) καλά. Αλλά οι ανάγκες είναι αυτές που πραγματοποιούνται… Πάντοτε…

Οι ανάγκες είναι αυτές που πρέπει να εκπληρωθούν, εκείνες που αν δεν γίνουν πραγματικότητα θα μετατραπούν σε προβλήματα…

Θλιμμένοι στην γιορτή μας…

2009-12-29T11:17:00.003+02:00

Εξάρχεια. Τραπεζάκια έξω. Ο κόσμος πίνει ούζα,ψημένες ρακές και ρακόμελα, φορώντας κοντομάνικά. Το ημερολόγιο δείχνει 27 Δεκεμβρίου. Όλα ανάποδα, όλα διαφορετικά. Κι εγώ διαφορετικός, γελάω, περνάω καλά, κοιτάζω τους φίλους μου στα μάτια. Τέλος οι θλιμμένοι, τέλος τα νεύρα, τέλος τα αδιέξοδα…

Έχω αλλάξει ζωή και τα βαρίδια πρέπει να φύγουν…

Μικρά βήματα προς την ελευθερία…

«Χαζά» posts που δεν ενδιαφέρουν κανέναν…

Tο manual...

2009-12-28T01:52:00.002+02:00

Έχω χάσει τις οδηγίες χρήσης εδώ και καιρό. Ένα ακόμη "μηχανικό ζώο" που περιφέρεται εδώ κι εκεί, χωρίς συναίσθηση του φόβου, χωρίς την αγωνία του πάθους. Μόνο με το φόβο του λάθους. Του ακαθόριστου, μη εξηγήσιμου λάθους.

Με την ανασφάλεια του μικρού παιδιού που έχει μάθει να παίζει τον βασιλιά...

Εκεί που τον παίρνει...

Empty Spaces

2009-11-23T00:50:00.003+02:00

Οι τοίχοι είναι άσπροι, φρεσκοβαμμένοι, σημάδια από μπογιές παντού. Δεν υπάρχει τίποτα στο σπίτι, μόνο κάτι σχέδια έχουν προλάβει να δηλώσουν παρόν και κόβουν βόλτες ανάμεσα στους τοίχους.

Μερικά από αυτά τα έχω ξαναδεί. Ένα βράδυ στην Αμοργό, ξημερώματα, μισομεθυσμένοι κοιτάζοντας την ανατολή. Αλλά και πιο παλιά. Στην Πλατεία Μαβίλη, με μια μπύρα στο χέρι και με ένα χαμόγελο γεμάτο αμηχανία στο πρόσωπο.

Είμαι διαφορετικός πια. Μπορεί να είμαι χειρότερος. Τα σπίτια που ήθελα τότε να ζήσω είναι διπλαμπαρωμένα, ερημωμένα, κλειστά. Δεν μένει κανείς πια εκεί. Οι ένοικοι έχουν φύγει για νέα, περίεργα μέρη και κάτι μέσα μου με κάνει να σκέφτομαι πως βρήκαν επιτέλους τον δρόμο για τα «εξωτικά νησιά». Έστω και χωρίς εμένα…

Δεν έχει πια σημασία, δεν έχει πια νόημα. Το τηλέφωνο χτυπάει για ακόμη μια φορά κι εγώ απλά θέλω να κοιμηθώ δίπλα σου.

Όλα δείχνουν καλά….

Τώρα δεν φοβάμαι τίποτα...

2009-07-12T02:39:00.009+03:00

Κάποτε είχε νόημα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά είχε. Κι ας με διάβαζες, μονάχα εσύ. Κι ας με πίστευες μόνο εσύ. Τότε μου άρεσε. Περίπου….

Μετά ήρθαν τα σχόλια, οι φίλοι, οι συν-bloggers, οι διάφοροι περίεργοι trolls...Άρχισα να φοβάμαι για αυτά που γράφω, να καταφεύγω σε ωραιοποιήσεις και ψέματα, να σκέφτομαι πάντα τους άλλους, τους τρίτους. Να φοβάμαι πως θα «διαβάσουν» αυτά που θα «γράψω».

Ύστερα, όμως, βαρέθηκα. Έτσι απλά. Βαρέθηκα. Δεν εύρισκα λόγο να γράψω για το αν ήμουν στην Βαρκελώνη ή το Λονδίνο. Για το αν έπινα μπύρες στην Φρανκφούρτη ή έβλεπα τους AC/DC στο OAKA. Οι 10-12 ώρες στην δουλειά, οι καυγάδες, το ειρωνικό ύφος, που απέκτησα, δεν μου φαίνονταν άξια σημασίας. Ίσως, επειδή, ήξερα πως πια τα πράγματα έχουν αλλάξει κι εγώ είμαι ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος ….Ούτε χειρότερος, ούτε καλύτερος… Απλά διαφορετικός…

Το αποψινό, μάλλον, είναι μια παρόρμηση. Μπορεί, πάλι, να είναι μια αρχή, μια επιστροφή στα ανούσια postακια μου.

Πάντως, τώρα δεν φοβάμαι τίποτα…

One more photo post...

2009-01-24T22:24:00.002+02:00

Images & Words

2009-01-01T18:16:00.002+02:00

"Είναι αλήθεια πως και φέτος
Το φλουρί θα το βρουν οι άλλοι
Και για σένα θα μείνει μόνο η κραιπάλη

Κι ο ύπνος το πρωί…. "

Ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος

Χριστουγεννιάτικη αποκάλυψη..

2008-12-24T18:53:00.003+02:00

'Ετσι εξηγούνται όλα...

υ.γ. Απο την "ευτυχισμένη μάνα". Να σου ζήσει το φραντζολάκι!

Σάββατο βράδυ...

2008-12-23T14:32:00.001+02:00

"Love is dead in metropolis
All contact through glove or partition..."

Christmas Tree

2008-12-14T16:27:00.001+02:00

Μίσος...

2008-12-08T20:41:00.001+02:00

Τίποτα άλλο...

Ταξίδια…

2008-12-07T22:03:00.001+02:00

Το αεροπλάνο έχει προσγειωθεί, το Μιλάνο είναι ώρες και μίλια μακριά, εγώ κατευθύνομαι προς το σταθμό του Μετρό στο Ελ. Βενιζέλος. Το πρώτο sms επί ελληνικού εδάφους έχει εύκολη απάντηση. «Θα σκάσεις Στέρεο Νόβα;». Δηλώνω πως είμαι κουρασμένος και τυγχάνω της (αναμενόμενης) κατανόησης. Μετά, όμως, ακολουθούν τα δύσκολα. Παίρνω τηλέφωνο για να ρωτήσω τι κάνει η Β. «Τα ίδια» μου λένε. Αυτές οι δυο γαμημένες λεξούλες σημαίνουν πως είναι ακόμη στην εντατική, εγκεφαλικά νεκρή και με καμία επαφή με το περιβάλλον. Πως οι δικοί της άνθρωποι είναι για ακόμη μια μέρα έξω στο κρύο, μπροστά στο κτίριο του νοσοκομείου περιμένοντας ουσιαστικά την κατάληξη, την ανακοίνωση του τέλους. Ανάμεσα τους ένας από τους κοντινότερους μου φίλους.

Μπαίνω στο Μετρό. Κάθομαι στο άδειο βαγόνι και βγάζω από την βαλίτσα μου το βιβλίο, που διαβάζω τις τελευταίες μέρες. Ένα μάθημα πάνω στα απλά πράγματα, σε αυτά που δεν εκτιμάς αν δεν τα στερηθείς. Στις βόλτες στην παραλία, στην γεύση του φαγητού, στα χάδια, στα ταξίδια…Θα μπορούσε να βγάζει φόβο αλλά στην ουσία ξεχειλίζει ελπίδα. Σκέπτομαι πως θα μπορούσα να το είχα πει αυτό στην Γλυκιά «Αντίπαλο» όταν με ρώτησε τι ακριβώς διαβάζω στο παγωμένο βράδυ του Τορίνο. Κρατήθηκα όμως, καθώς μου είχε φάνει τρελά μελό. Τώρα βλέπω πως είναι κάτι παραπάνω από αλήθεια. Αλλά τώρα είναι αργά. Πράγμα που με κάνει να γυρίσω ξανά στο βιβλίο, που μου φαίνεται πια πως φωνάζει, πως ουρλιάζει μέσα στα αυτιά μου, πως δεν υπάρχει χρόνος για αναβολές. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου συμβεί αύριο.

Βέβαια, το αύριο για μένα είναι γεμάτο ύπνο. Περνάω σχεδόν όλη την μέρα στο κρεβάτι, προσπαθώντας να συνέλθω από την κούραση του ταξιδιού στην Βόρεια Ιταλία. Διαβάζω την επετειακή LiFO, κοιτάζω καλά-καλά το σηματάκι της Cosmote πάνω στις σελίδες με τις ποιητικές φωτογραφίες των Στέρεο Νόβα, στέλνω sms σε φίλους και γνωστούς που γιορτάζουν. Η Β. είναι ακόμη στον δικό της βαθύ ύπνο. Ξαναπιάνω το βιβλίο και αρχίζω να σκέφτομαι πόσο τυχερός μπορεί να είναι κανείς απλά και μόνο που ζεί. Που πατάει στα πόδια του, που μπορεί και γελάει.

Ένας μαλάκας που δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει μου το επιβεβαιώνει…

Υγ. Εύχομαι να αθωωθείς και σύντομα να κάνεις ακόμη μια πεζή περιπολία στα Εξάρχεια…

Καλό ταξίδι...

2008-12-02T01:11:00.001+02:00

Μακάρι να μπορούσα να σου πω πως όλα θα πάνε καλά...

Το συμπέρασμα...

2008-11-13T01:24:00.003+02:00

...πολλών εβδομάδων εντατικής εργασίας...

υγ. επέστρεψα...ελπίζω..

FYI

2008-10-18T11:49:00.002+03:00

Δεν είμαι αυτό που λες «εύκολος άνθρωπος». Θυμώνω εύκολα, «στραβώνω», το δείχνω έντονα. Δεν κάνω συχνά υποχωρήσεις, δεν αντέχω την (ανίκητη) ανθρώπινη βλακεία. Μπορώ να γίνω ειρωνικός. Αγενής. Μέχρι και κακός.

Τουλάχιστον, όμως, είμαι ειλικρινής.

Συνήθως…

electrolite

2008-10-07T15:25:00.002+03:00

“your eyes are burning holes through me”…Προσπαθώ να θυμηθώ την χρονιά. 2000 πρέπει να ήταν. Ιούλιος. Ταξίδι όλο το βράδυ με το ΚΤΕΛ. Δεν κοιμάμαι ούτε λεπτό. Κοιτάζω έξω από παράθυρο. Τα αμάξια στην Αθηνών-Κορίνθου, τα σκυλάδικα στο Αγρίνιο, την θάλασσα κάπου κοντά στην Πρέβεζα. Ακουστικά στα αυτιά, walkman με μπαταρίες. Ακούω την κασέτα που μου έγραψε ο Π. Βάζω ξανά και ξανά το electrolite. Το μηχάνημα παραλίγο να μου την μασήσει…

Δεν θυμάμαι αν ήξερα τότε την Α, η οποία μου λέει πως θέλει να απαγάγει τον Stipe και να τον πάρει σπίτι της. Μάλλον την ήξερα. Την κοιτάζω που χορεύει ανάμεσα σε 50.000 ατομα και το επιβεβαιώνω. Έχουμε κατέβει στην αρένα. Πρέπει να είμαστε οι μόνοι που ενώ έχουμε vip θέσεις τις σνομπάρουμε. Φοράμε, όμως, -ψωνίστικα- τα πάσο μας. Αυτοί είμαστε.

Στην σκηνή οι REM. Όλοι για αυτούς έχουν έρθει. Κανείς δεν νοιάζεται για τους Kaiser ή την άλλη με την ωραία φωνή. Μόνο οι REM μετράνε. Το «Losing my religion», το «Imitation of Life», το «Man on the moon». Όλα τελος πάντων…Μέχρι και το “supernatural, super serious”

“Σκέφτεσαι τι θα γράψεις στο blog;” ρωτάει η Α. γνωρίζοντας το κουσούρι μου. Μετά με «κράζει» επειδή περνάω όλη μου την μέρα στην δουλειά. Εγώ σκέφτομαι το «electrolite». Και χαμογελάω ηλίθια…

«Ι’m not scared, I’m out of here»

Love is a four-letter word…

2008-09-21T19:05:00.002+03:00

Τυχαίες συναντήσεις στο λεωφορείο και meetings, που μοιάζουν να μην έχουν τελειωμό. Συνομιλίες σε δικτυακούς κόσμους τα βράδια. Μέρες που «περνάνε σαν χελώνες νεκρές». Δουλειά-σπίτι-«ψάξιμο»-δουλειά

Στο μετρό διαβάζω βιβλία για τον εμφύλιο. Περίεργη επιλογή. Το ξέρω. Δεν το έχω ξανακάνει. Μετά σημειώνω σκόρπιες σκέψεις στο μπλοκάκι μου. Καμία σχέση με τον πόλεμο. Interactive marketing συνήθως. Και σκόρπια λόγια..

Στο Βερολίνο κορίτσια, που φέρονται σαν να είναι η κοπέλα σου, χρεώνουν 80 ευρώ για στοματικό σεξ και μασάζ. Όσοι έχουν δοκιμάσει λένε πως δεν πληρώνουν για το τσιμπούκι. Πληρώνουν για το φιλί στο μάγουλο στο τέλος. Αυτό που τους δίνουν όταν περνούν την πόρτα της εξόδου.

Αυτή την στιγμή δεν μπορείς να καταλάβεις πως συνδέονται όλα αυτά. Θα τα καταφέρεις όμως. Κάποτε. Έστω κι αργά.

Πιστεύω σε σένα…

Road to...somewhere

2008-09-15T01:15:00.004+03:00

Theres a city in my mind

Come along and take that ride

And its all right, baby, its all right

And its very far away

But its growing day by day

And its all right, baby, its all right

Think big!

2008-09-03T17:28:00.005+03:00

Βασικός κανόνας: Όλα είναι ζήτημα οπτικής....
(κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση)

An end has a start

2008-08-30T17:56:00.002+03:00

Οι Editors διαδέχονται τους Dresden Dolls στα ηχεία του pc. “An end has a start”. 31η Αυγούστου, προτελευταία μέρα του καλοκαιριού. Και τυπικά πλέον. Από την Δευτέρα δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Η αφηρημάδα στο γραφείο πρέπει να εκλείψει, οι χαλαροί ρυθμοί το ίδιο. Παξοί και Ελαφόνησος αποτελούν παρελθόν, ο Σεπτέμβρης απειλεί πως θα είναι αμείλικτός. Περίπου..

Έξω έχει αρχίσει να βρέχει. Έχω αφήσει ανοιχτά τα παράθυρα. Μου αρέσει η μυρωδιά. Σαν άλλη ηρωίδα άρλεκιν κοιτάζω τις σταγόνες να δημιουργούν λιμνούλες στις ταράτσες. «Την υγρασία που στάζουν οι οροφές…». Σκέφτομαι πως πρέπει να γράψω ένα post. Μόλις χθες η Α. με ρώτησε αν έχω κλείσει το blog. Της απάντησα πως θα επιστρέψω με τα πρωτοβρόχια. Δεν πρέπει να φανώ αφερέγγυος.

Ένα post για καινούργιες αρχές. Η σπεσιαλιτέ μου. Βαρύγδουπες προαναγγελίες από τον βασιλιά της αναβλητικότητας. Ο Σεπτέμβρης, όμως, προσφέρεται. Νέα γραφεία, νέες ανάγκες, νέες αρμοδιότητες. Νέα «μπλεξίματα» με τον δημόσιο τομέα, νέα στέκια για καφέ. Καινούργια εποχή για το blog. Συχνότερες εγγραφές, αποτίναξη των καταλοίπων του στρατού, ανανεωμένο blogroll. Το υπόσχομαι.

«You came on your own, that’s how you’ll leave» τραγουδάνε οι Editors.

Ίσως….Όχι τώρα όμως…Όχι ακόμη…

Καλοκαιρινό τηλεγράφημα

2008-08-11T09:25:00.002+03:00

Ελαφόνησος STOP Καμία σχέση με το 2004 STOP Γεμάτη Cayenne και τσάντες Luis Vuitton STOP Γκρίνιες και χαλάρωση δεσμών STOP 3 ευρώ ο καφές, 4 η ξαπλώστρα STOP Πήγαμε, είδαμε, απήλθαμε STOP Τώρα ξαναφεύγουμε STOP Θα επιστρέψουμε πάλι όμως…

Πίσω στον χρόνο

2008-08-05T00:50:00.003+03:00

Περίεργη φάση. Έξι πενηντάρηδες πάνω στην σκηνή κι από κάτω 20.000 κόσμος. Heavy metal ύμνοι από προηγούμενες δεκαετίες. «Μερικά από τα τραγούδια είναι μεγαλύτερα σε ηλικία από κάποιους από εσάς» λέει ο Dickinson, πριν από το Rime of the Ancient Mariner. Έχει δίκιο. Αλλά υπάρχουμε κι εμείς. Οι άλλοι. Ούτε γέροι, ούτε και πιτσιρίκια.

Iron Maiden. Όπως λέμε Λύκειο, flight μπουφάν με κονκάρδες στο μπράτσο, μακριά μαλλιά και «ταξίδι» στο κέντρο για δίσκους στο Rock City και στο Happening. Τραγούδια, που για πρώτη φορά τα ακούσαμε, σε 90αρες κασέτες ΤDK, γραμμένες από φίλους. Στίχοι, που, μάλλον, έχουν κολλήσει για τα καλά στο μυαλό μας. Πως μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς το γεγονός ότι τους θυμόμαστε ακόμη;

Σχεδόν μια δεκαετία από την συναυλία τους στο γήπεδο του Ατρόμητου το ’99. Ούτε καν 18 τότε, πριν ακόμη αποκτήσουμε το δικαίωμα να δηλώνουμε φοιτητές. Εννιά ολόκληρα χρόνια. Γεμάτα. Ωραία. Πλούσια. Και ακόμη δεν μπορώ να συγχρονιστώ με τον Δ. Πάλι τον χάνω από το δεύτερο κομμάτι. Τον παίρνει μακριά το ποτάμι του κόσμου. Αναμενόμενο, ολίγον τι.

Τα τραγούδια της εφηβείας μας, τα κομμάτια, για τα οποία κάποιοι μπορούσαν τότε (μόνο τότε;) να πλακωθούν. Trooper, Fear of the Dark, Hallowed be thy name. Και το Clairvoyant. Που όταν -παλιά- οι άλλοι το «έφτυναν», εγώ το λάτρευα. Κυρίως για το μπάσο του Harris στην αρχή. Ίσως και μόνο για αυτό.

Άλλο ένα post μου για τον χρόνο, τα χρόνια, τα χρονικά δεδομένα. Άλλο ένα post μου για αυτά, που δεν μπορώ να δαμάσω. Για αυτά, που πάντα αφήνω ανεξέλεγκτα να τρέχουν. Για αυτά, που συνήθως συνειδητοποιώ αφού έχουν περάσει. «Εσύ είσαι, που τρέχεις» μου ψιθύρισε κάποτε κάποια. «Όχι τα χρόνια. Για αυτό δεν τα καταλαβαίνεις πως περνούν».

Αντίδραση; Πάγωμα του ρυθμού. Όλα μια ταχύτητα κάτω. Διακοπές. Σε ένα μέρος, που ήμασταν και τρία χρόνια πριν. Όπως καταλαβαίνεις, για άλλη μια φορά, πίσω στον χρόνο ξανά….

Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον….

«Αντάρτες»

2008-07-23T17:04:00.004+03:00

Το Guérilla Marketing είναι ο σύγχρονος ανταρτοπόλεμος του κόσμου της διαφήμισης. «Προκλητικές» ενέργειες, σχεδιασμένες να κλέψουν την προσοχή του κοινού και των media. Για άλλους κατακριτέα πρακτική και για άλλους παράδειγμα προς μίμηση.

Το 2005, η αμερικανίδα Carolyne Smith «χτύπησε» στο μέτωπο της τατουάζ, με το domain name του online casino GoldenPalace.com. Είχε πληρωθεί 15.000 δολάρια για αυτό το σκοπό. Ήταν το πρώτο από μια μακρά σειρά «παράτολμων» επικοινωνιακών πρακτικών της εν λόγω ιστοσελίδας.

Σήμερα, τα πράγματα μοιάζουν να έχουν αγριέψει. Ο 24χρονος Νεοζηλανδός της φωτογραφίας θέλει να πουλήσει το αριστερό του πόδι σαν διαφημιστικό χώρο. Ίσως, πάλι, και τα δυο του πόδια. Δεν είναι ακόμη σίγουρος. Στόχος του είναι να συγκεντρώσει ένα εκατομμύριο δολάρια, βρίσκοντας χορηγούς, πρόθυμους να τον χρηματοδοτήσουν να :"χτυπήσει" τατουάζ με έργα καλλιτεχνών της πατρίδας του Οι επιχειρήσεις, όμως, δεν μοιάζουν να συγκινούνται με την μοντέρνα νεοζηλανδική τέχνη. Τα logo τους θέλουν να δουν μόνιμα χαραγμένα στο πόδι του. Και, μάλλον, θα το καταφέρουν.

Guerilla μεν, Marketing δε…

Part-time punks

2008-07-20T19:34:00.003+03:00

Οι New York Dolls γερασμένοι και με μόλις δυο από τα αρχικά μέλη στην σύνθεση τους. Λίγο βαρετοί. Οι Sex Pistols μεσήλικοι, υπέρβαροι αλλά παθιασμένοι. Καλοί. Πολύ καλοί.Ο Rotten ειρωνικός, παρανοϊκός, ματωμένος. Επαγγελματίας όμως.Πιο πολύ rock παρά punk.

Κόσμος λίγος αλλά εκδηλωτικός. Ντου από καμιά 200αριά, ξύλο και κυνηγητό από τους «συναδέλφους» τους της 7. Εγώ με πρόσκληση VIP και ροζ βραχιολάκι. Courteeners από τα επίσημα, Dolls και Pistols από την αρένα. Λίγο απ’όλα.

Ένα καθυστερημένο post, που παλεύει να φανεί punk. Όπως και όλα/όλοι, που αναφέρονται παραπάνω.

Part-time τουλάχιστον…

Safe from harm

2008-07-16T01:28:00.002+03:00

Μου κρατάς το χέρι για να περάσουμε τον δρόμο. Νιώθεις ότι με προστατεύεις. Λίγες ώρες αργότερα τραβάω κλωτσιές στο γραφείο και βρίζω θεούς και δαίμονες. Δεν είσαι εκεί. Ίσως για αυτό.

Πιο μετά, πάνω στην μηχανή, οι φωνές μπερδεύονται. Νιώθω τις λέξεις μου να ταξιδεύουν, να τις παίρνει ο άνεμος και να τρυπώνουν στα ανοιχτά παράθυρα των αυτοκινήτων. Κατεβαίνουμε την Συγγρού. «Μην φοβάσαι» ακούγεται από κάπου. Νομίζω πως πήγαινε σε μένα. Κι ας μην ξέρω από πού προήρθε.

Κάποτε φτάνουμε. Περπατάμε μέσα στο Καραϊσκάκη πίνοντας μπύρες, γελώντας με σαχλά οπαδικά αστεία. Οι National προσπαθούν να μας κερδίσουν. Δεν τα καταφέρνουν. Ένας παλιός γνωστός μου χαρίζει την πιο αμήχανη στιγμή των τελευταίων μηνών. «Έχασα τον πατέρα μου. Πριν δυο βδομάδες». Νιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι. Θέλω το χέρι σου.

Το σκοτάδι πέφτει, οι Massive Attack ανεβαίνουν πάνω στην σκηνή. «Risingson», «Teardrop», «Angel», «Unfinished Sympathy». Κυρίως, όμως, «Safe from harm»

Κάθε τόσο «κοιτάζω πίσω για να δω αν κοιτάζεις πίσω για να με δεις, που κοιτάζω πίσω…»

Σκυλίσια ζωή

2008-07-12T20:25:00.000+03:00

(Σάββατο, 12/7/2008, Πλατεία Συντάγματος)

Κάποιες φορές όλες οι σκέψεις πετάνε μακριά. Τις παίρνουν μαζί τους τα κύματα της ζέστης και τα sms από τα κυκλαδίτικά νησιά. Και τότε όλα σταματάνε. Οι καυγάδες για το lay-out, τα νεύρα, η αμηχανία μπροστά στο γέλιο της. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι ένα σκυλί.

Χρώμα θαλασσί…

La fiesta...

2008-07-11T15:05:00.006+03:00

Είχαν περάσει δυο χρόνια σχεδόν από την τελευταία φορά.Είχα (σχεδόν) ξεχάσει τις ουρές στα διόδια, το περπάτημα από και προς το αυτοκίνητο, την σκόνη, που κουβαλάς μετά στα πνευμόνια σου. Θυμόμουν μόνο τον κόσμο, τις φωνές, τα χαμόγελα, την πλάτη της κοπέλας μπροστά μου. Τους θεατές να χορεύουν, να τραγουδούν, να γελάνε.

Δυο χρόνια μετά, «επιστροφή» στο Terra Vibe. Για μια ακόμη μεγάλη γιορτή. Περισσότεροι από 30.000 άνθρωποι έχουν κατορθώσει να ξεπεράσουν τον «σκόπελο» των διοδίων των Αφιδνών για να δούνε τον «κοντοπίθαρο δαίμονα». Μερικοί μου σπάνε τα νεύρα με τα συνεχή πέρα-δώθε τους. Μάλλον έχω ξεσυνηθίσει. Δεν με εκνευρίζουν, όμως, όλοι εκείνοι, που ουρλιάζουν μέσα στο αυτί μου και, καμιά φορά, με σπρώχνουν όπως χορεύουν. Μάλλον δεν έχω, ακόμη, γεράσει. Tελείως...

Η Σ. έχει το πιο πλατύ χαμόγελο στο Terra Vibe. Ονειρεύεται την στιγμή, που θα παίζει κι αυτή σε μια τέτοια σκηνή, μπροστά σε τόσο κόσμο. Κάπου-κάπου σταματάει τα όνειρα και συμμετέχει πιο ενεργά. Τραγουδάει χαμηλόφωνα στο «Clandestino», ουρλιάζει στην –άκρως ηλεκτρισμένη- εκτέλεση του «Me gustas tu», χορεύει σε όλα τα τραγούδια του «La radiolina». Αυτή και αρκετές χιλιάδες άλλοι. Μαζί τους κι εγώ.

“La vida tombola”. Η συναυλία τελειώνει. Κάτι -ωραίο- αρχίζει. Κάτι που δεν ξερω τι είναι και πως μοιάζει. Αρχίζω να το καταλαβαίνω.

Καιρός (μου) ήταν…

The Architect

2008-06-27T15:50:00.006+03:00

Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρός απάνταγα «αρχιτέκτονας» στην κλασσικότερη από τις κλασσικές ερωτήσεις των «μεγάλων». Κάθε φορά που ερχόμουν αντιμέτωπος με το «Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;» απαντούσα αστραπιαία αρχιτέκτονας και καθάριζα. Όλα σταματούσαν εκεί. Ένα-δυο μπράβο και τέρμα. Σεβασμός. Όλοι εκτιμούν τους αρχιτέκτονες. Fact.

Για αυτό πρέπει να το έκανα άλλωστε. Ήδη από το νηπιαγωγείο ήξερα καλύτερα από τον καθένα πως δεν μπορούσα να σχεδιάσω ευθεία γραμμή ούτε με χάρακα. Επίσης, δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το τι ακριβώς κάνουν οι αρχιτέκτονες. Ήξερα, όμως, πως όλοι τους σεβόντουσαν. Κι ότι η αναφορά της επαγγελματικής τους ιδιότητας θα προσέδιδε περισσότερα στο κοινωνικό μου προφίλ από την αναφορά των πραγματικών μου παιδικών ονείρων. Tα «συμπαίχτης του Jordan» ή «φίλος του Spiderman» μάλλον θα εκκινούσαν περίεργες και βαρετές συζητήσεις, στις οποίες δεν θα ήθελα να είχα καμία συμμετοχή.

Μετά τα χρόνια πέρασαν, τα όνειρα άλλαξαν, το ίδιο και οι δηλώσεις στόχων. Σταδιακά έφτασα εκεί που ήθελα. Θεωρητικά βέβαια. Για να το θέσω καλύτερα βρέθηκα στην αρχή της διαδρομής που θα ήθελα να ακολουθήσω. Τα επόμενα χρόνια θα δείξουν αν θα αγγίξω ποτέ και τον προορισμό.

Βέβαια, καμιά φορά μου φαίνεται πως απλά απέκτησα μια καινούργια «δικαιολογία» για να μην παρουσιάζω τις πραγματικές εξωπραγματικές επιθυμίες μου.

Κάτι εξωφρενικά όνειρα σαν το «συμπαίχτης του Arsavin» ας πούμε…

Drug addicted alcoholic

2008-06-15T18:39:00.002+03:00

O Shaun είναι ένα χοντρό αργοκίνητο πλάσμα. Καμία αντίρρηση. Αλλά είναι ο Shaun, ο τσόγλανος, που απορείς, πως είναι δυνατόν να ζει ακόμη. Με τα μαύρα γυαλιά και την μοικάνα, το κοντό τζιν και την adidas μπλούζα. Κάθεται στην μέση της σκηνής και «τραγουδάει». Στα διαλλείματα των κομματιών συνήθως κάτι μουρμουρίζει. Με ακατάληπτη πάντα προφορά. Μπορεί να βρίζει κιόλας. Δεν έχω ιδέα.

Δεν κινείται πολύ. Αυτό το έχει αφήσει για τον Bez και την μαυρούλα, που όντως τραγουδάει. Οι δυο τους αλωνίζουν πάνω στην σκηνή προσπαθώντας να ξεσηκώσουν τον κόσμο, ο οποίος δεν φαίνεται να έχει καμία αντίρρηση. Τα πιτσιρίκια δίπλα μου κοπανιούνται, τα ζευγαράκια αγκαλιάζονται, όλοι λίγο-πολύ λικνίζονται. Κι ας μην μπορεί ο Shaun να κινηθεί καλά-καλά. Κι ας λένε οι ειδήμονες ότι ο ήχος τους είναι αναχρονιστικός. Κι ας παίζουν οι Liars στην άλλη σκηνή.

Η Α. λέει ότι ήταν «ψιλό-αρπαχτή». Δεν έχει κι άδικο. Μιάμιση ώρα βαριά-βαριά. Πρώτο κομμάτι το «Kinky Afro», τελευταίο το «Step On». Για encore το «Wrote for luck». O Shaun, o Bez, o Whelan, μια τύπισσα, που θέλει να μοιάσει στην Rowetta. Μια συναυλία για να αρχίσει κι επίσημα το καλοκαίρι, για να ξεχαστούν λίγο οι δουλειές. Δεν είναι η καλύτερη συναυλία, που έχω δει στην ζωή μου. Είναι, όμως, η συναυλία, που ήθελα, οπωσδήποτε, να δω στην ζωή μου. Και ήταν πάνω-κάτω όπως την περίμενα. Ήταν οι Happy Mondays που είχα φτιάξει στο μυαλό μου..

Μόνο που, ακόμη, προσπαθώ να καταλάβω γιατί συνεχώς έψαχνα εσένα μέσα στο πλήθος. Γιατί είχα αυτή την αίσθηση ότι ήσουν κι εσύ εκεί;

Μήπως επειδή θα έπρεπε;

no.66

2008-06-11T00:23:00.002+03:00

Χαπι ΜόντεΪς

(Που γράφει κι η Ελευθεροτυπία..)

Weekend wars

2008-06-02T23:57:00.001+03:00

Παρασκευή βράδυ, συναυλία σε ανοιχτό θέατρο, κόσμος με κοντομάνικα, κορίτσια, που γελάνε χορεύοντας. Έχει έρθει το καλοκαίρι. Τα σημάδια το δείχνουν ξεκάθαρα. Δεν υπάρχει χώρος αμφιβολίας. Ούτε καν για εκείνον, που στέκεται στην γωνία μουτρωμένος.

Σάββατο. Ουρές στο μπαρ για μια παγωμένη μπύρα, άραγμα στα γρασίδια της Τεχνόπολης, βιαστικά μηνύματα.«Έλα γρήγορα». Πίσω στα σαββατοκύριακα, που αγάπησες. Στις συναυλίες. Στους φίλους. Στα κανονικά ρούχα.

Η πιο κοντινή ανάμνηση είναι το Βερολίνο. Το μόνο που υπήρχε πιο πριν ήταν ένας χρόνος αστείων και πειραγμάτων με φίλους.

Όλα τα άλλα σβήστηκαν.

Μια για πάντα….

Αύριο βράδυ...

2008-05-15T22:31:00.002+03:00

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή … ;

Τέλος...

2008-05-08T18:11:00.003+03:00

«Μπλε ταυτότητα, άσπρο χαρτί». Ο Χ. το επαναλαμβάνει για εκατοστή φορά. Κάθεται –εκστασιασμένος- δίπλα μου, ενώ πίσω μας 5 αυτοκίνητα ακολουθούν κορνάροντας. Σε όλα λαμβάνει χώρα η ίδια ακριβώς συζήτηση. Οι διατυπώσεις, ίσως, να αλλάζουν μόνο.

Πολίτες πια. Έστω κι αν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη. Κάποιοι πιστεύουν πως τον Σεπτέμβρη θα ξαναμπούν. Εγώ από την μεριά μου φοβάμαι πως ένα πρωί θα ξυπνήσω, θα ξυριστώ και προτού προλάβω να το καταλάβω θα έχω φτάσει ως την πύλη. Τα συζητάμε γελώντας, προσπαθώντας να ξεμεθύσουμε από τις καταχρήσεις των τελευταίων ημερών. Δεν έχουν περάσει ούτε 20΄ από τότε που πήραμε το απολυτήριο στα χέρια μας. Αυτό δεν μας εμποδίζει, όμως, να λέμε ιστορίες «από τα παλιά». Σαν να έχουν περάσει 20 χρόνια.

Τα όπλα μας είναι στην Α.Ο., οι εξαρτήσεις και τα κράνη μας στην Α.Υ. Τα ρούχα μας σχισμένα εδώ και μέρες. Πεταμένα στην μέση του θαλάμου. Δεν έχει μείνει ίχνος τους. Κάθε φορά, που κάποιος άλλαζε μπλούζα, έβλεπε 10 –τουλάχιστον- άτομα να ορμάνε κατά πάνω του. Υπάρχουν τα σχετικά ντοκουμέντα που το αποδεικνύουν. Κυκλοφορούν στα κινητά όλων μας.

Πέρασε ένας χρόνος. Ολόκληρος. Το παραμύθι τέλειωσε. Ποτέ ξανά στην φρουρά, ποτέ ξανά υπηρεσία. Δεν θα ξαναβγούμε εξοδούχοι, δεν πρόκειται να αιτηθούμε ξανά υπηρεσιακό. Εκπληρώσαμε τις στρατιωτικές μας υποχρεώσεις. Το γράφει και το πιστοποιητικό, που μας έδωσε ο «υπόδικας». Λίγο πριν μας χαιρετήσει δια χειραψίας κι αφού μας συνέστησε να «προσέχουμε εκεί έξω».

Μας είπε και κάτι ακόμα. Πως θα έρθει η στιγμή, που θα νοσταλγήσουμε το στρατό. Μεγάλη μαλακία, αν θες την γνώμη μου.

Η μεγαλύτερη, που άκουσα τους τελευταίους 12 μήνες...

Ίσως να φτάνει μόνο αυτό…

2008-04-05T15:47:00.001+03:00

Έχω πάψει να μετράω πια. Πρέπει να έχουν μείνει γύρω στις 30- καμιά δεκάρια υπηρετησιμες. Δεν σημειώνω, δεν τραβάω γραμμές, δεν σχηματίζω τετραγωνάκια στο γείσο του καπέλου. Δεν με νοιάζει. Στο μυαλό μου έχω ήδη απολυθεί. Κι ας μου βγαίνει καμιά φορά σε κακό.

Ξανά πίσω σε αυτό το τέρας, που χαϊδευτικά αποκαλώ «ζωή μου». Πίσω στη δουλειά, στα καυσαέρια, στο μποτιλιάρισμα. Πίσω στο blog που όλο παραπονιέται, ζηλεύοντας το facebook profile μου. Μαζεύω αναμνήσεις πια. Τις χώνω στο «λουκάνικο». Σε ένα περίπου μήνα θα τις πάρω μαζί μου και θα φύγω. Αυτό μετράει.

Μόνο αυτό…

Παρασκευή και 13

2008-03-20T12:03:00.002+02:00

Πλησιάζει. Σε 4 περίπου μήνες. Μην φοβάσαι όμως. Εκείνη την Παρασκευή το καλοκαίρι θα μετράει ήδη καμιά δεκαριά –επίσημες- μέρες. Ίσως να έχουμε κάνει και το πρώτο μπάνιο. Κάπου εδώ κοντά. Έτσι για το γαμώτο. Τα χακί θα έχουν πεταχτεί προ πολλού, το μελλοντικό (αυτή τη στιγμή) ταξίδι θα έχει μεταβληθεί σε ευχάριστη ανάμνηση. Δουλειά/δουλεία. Λιακάδα. Έρωτας. Όλα στους κανονικούς τους ρυθμούς. Ένα τικ πιο πάνω…

Θα είναι μια πολύχρωμη Παρασκευή. Θα το δεις. Με μπύρες, γέλια και ιδρωμένες πλάτες κοριτσιών, που χορεύουν. Ο Freddy δεν πρόκειται να εμφανιστεί. Θα είναι μια χαρούμενη Παρασκευή. Το υπογράφω.

Αν και θα ταίριαζε καλύτερα να είναι Δευτέρα.

Υγ. Κυρίες και Κύριοι, οι Happy Mondays στην Αθήνα. 13 Ιουνίου στην Τεχνόπολη. Στο πλαίσιο του Synch Festival 2008.

Μάθημα Ζωής

2008-03-03T16:48:00.003+02:00

"μέχρι ν'αγαπήσω εμένα, δεν αγάπησα κανένα.."

Χωρίς λόγια

2008-02-20T15:31:00.002+02:00

Man City Blue

2008-02-05T16:34:00.000+02:00

Σε μια σκηνή του Control, ο Ian Curtis συνομιλεί με την Annika. Προσπαθούν να γνωριστούν καλύτερα, να μάθουν ο ένας τον άλλο. Τον ρωτάει ποια είναι η αγαπημένη του ταινία κι εκείνος απαντάει «Η μελωδία της ευτυχίας». Του ζητάει να της πει το αγαπημένο του χρώμα κι εκείνος αναφέρει το μπλέ της φανέλας της Manchester City.

Είναι ο τύπος που έγραψε /τραγούδησε τα Love will tear us Apart και Atmosphere. O τύπος που αυτοκτόνησε σε ηλικία 23 ετών.

Η μελαγχολία είναι περίπλοκο πράγμα…

Ντεκαντάνς

2008-02-01T10:50:00.000+02:00

Όλοι μου λένε πως τελείωσα. «Τρεις μήνες ακόμη» (οι φίλοι), «95 -ξεφτιλισμένα- Κ.Σ.» (οι «σειρές» μου), «σιγά-σιγά φεύγετε κι εσείς...» (οι «νέοι»). Σειρά απολύσεως πλέον, «αριθμός διψήφιος, πολίτης υποψήφιος».

Μόνο που οι μέρες μοιάζουν τεράστιες πια. Ατέλειωτες και πιο βαρετές από ποτέ. Κουραστικές. «Όταν είσαι στα «λελέ» σου, δεν θα έχεις όρεξη για τίποτα» μου είχε πει κάποτε ένας «παμπαλέ», προσπαθώντας να κατατοπίσει τον ψαρωμένο «νιούφη».

Είχε δίκιο. Μόνο post γεμάτα στρατιωτική αργκό έχω όρεξη να γράφω.

Παρακμή…

Στιγμούλα

2008-01-21T19:49:00.001+02:00

Δευτέρα μεσημέρι, στο κέντρο της πόλης. Μετά από 2 ρακόμελα, πριν από έναν παγωμένο καφέ. «Το λατρεύω αυτό το μέρος» λέω μεταξύ σοβαρού κι αστείου. «Τα καυσαέρια, τα αυτοκίνητα, την βαβούρα, τον κόσμο στους δρόμους. Μου’χουν λείψει».

Χαμογελώ και περνάμε το φανάρι. Νιώθω πως κάτι αρχίζει να αλλάζει.

Προς το καλύτερο…

Clerks

2008-01-09T01:16:00.000+02:00

Κάθε φορά τα ίδια. Το ίδιο αίσθημα. Κάθε φορά που τελειώνει η άδεια, κάθε φορά που πλησιάζει η ώρα της επιστροφής στο στρατόπεδο, στο τέλος κάθε εξόδου. Κάτι σαν αυτό που νιώθουν οι Clerks. Παγιδευμένος σ’ ένα μέρος που ναι μεν δεν μισείς αλλά που ούτε κατά διάνοια δεν μπορείς να πεις πως αγαπάς.

Το χειρότερο δε είναι πως δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα. Δεν είναι στο χέρι σου. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περιμένεις.

4 μηνάκια ακόμη Silent Bob…

Κάτι σαν καλημέρα...

2007-12-18T10:57:00.000+02:00

Μέχρι την επόμενη φορά...

Ένα κομμάτι ουρανού

2007-12-17T18:44:00.000+02:00

Δεν έχω πολλά να σου δώσω. Ποτέ δεν είχα. Σου το΄χα πει -θυμάμαι- κάποτε. Μεταξύ σοβαρού και αστείου, ξημερώματα Σαββάτου, στο σπίτι με τις ζωγραφιές στους τοίχους. Λίγο πριν αποκοιμηθείς στην αγκαλιά μου.

Και τώρα κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Μόνο αυτό το κομμάτι ουρανού έχω να σου χαρίσω. Δεν λέει και πολλά- το ξέρω. Ένα μουντό κομμάτι ουρανού είναι μονάχα. Γεμάτο γκρίζα σύννεφα, σταγόνες βροχής, καυσαέρια και μερικά πουλιά, που πετάνε χαμηλά. Απλώνεται πάνω από κάποιο σημείο της Δυτικής Αθήνας και έχει φωτογραφηθεί από ένα κινητό τηλέφωνο. Το μόνο που μάλλον κάπως αξίζει είναι η έκπληξη των γύρω μου στην στάση του λεωφορείου. Οι εκφράσεις των προσώπων τους όταν άκουσαν τον ήχο της «κάμερας». Δυστυχώς, όμως, αυτές δεν φαίνονται στην φωτό.

Χρειαζόταν να σου κάνω ένα δώρο. Και αυτό το κομμάτι ουρανού μου φάνηκε ότι πιο κατάλληλο. Την αφορμή και την αιτία τις ξέρεις μόνο εσύ. Και αυτό φτάνει.

Santa

2007-12-06T15:08:00.000+02:00

Ο πλαστικός Άγιος Βασίλης ήταν το πρώτο μεγάλο σοκ της ημέρας. Τον είδα στα πεταχτά, μέσα από το παράθυρο του ταξί. Την ώρα που ο οδηγός μου εξιστορούσε τις δικές του αναμνήσεις από το στρατό. Κάπου ανάμεσα στο «τότε ο στρατός ήταν ζόρι» και το «σήμερα είναι κολλέγιο». Τα γνωστά.

Το βρώμικό αυτό πλαστικό πραγματάκι λειτούργησε σαν ξυπνητήρι. Κρεμασμένο στα κάγκελα κάποιου μπαλκονιού μου θύμισε πως θα πρέπει να σταματήσω να μετράω τον χρόνο –αποκλειστικά- σαν φαντάρος. Το ζήτημα δεν είναι τι θα γίνει σε 154 μέρες αλλά σε 20. Αυτό που πρέπει να με απασχολεί είναι το τι θα γίνει αύριο, τι θα σου πω απόψε το βράδυ στο τηλέφωνο. Όπως, άλλωστε, και πέρσι τέτοιο καιρό...

Βέβαια, ένα χρόνο πριν «οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί μέχρι τα πέρατα της γης». Σήμερα, πάλι, φτάνουν μέχρι την πύλη και την σκοπιά πυρομαχικών. Βαριά –βαριά…Τα πράγματα θα αλλάξουν όμως. Σύντομα θα επιστρέψουμε σε αυτή την χαώδη κατάσταση που έχω το θράσος να αποκαλώ καθημερινότητα μου.

Για αυτό το ερώτημα είναι ένα και μόνο:

Τι να φορτώσω στο Mp3;

Richard Cheese ή Max Raabe;

Διαφορετικοί κόσμοι

2007-11-26T19:35:00.000+02:00

«Μελαγχολικός είναι ο καθένας μας, δεν είμαι περισσότερο μελαγχολικός από ότι είσαι εσύ. Μάλιστα, μπορώ να σου πω ότι υποθάλπω και έναν γελοίο τσαρλατάνο μέσα μου, ο οποίος διασκεδάζει πάρα πολύ και με τη θλίψη του ακόμη»

(Σωκράτης Μάλαμας, στο Δίφωνο, σχολιάζοντας την φήμη του «σκοτεινού» που τον ακολουθεί)

«Σε ένα ταξί στην Αθήνα και μάλιστα με γυναίκα οδηγό»

(Η «ωραία» του ευρωμπάσκετ Νάντια Σερλίδου, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου του max, αναφορικά με το πιο ασυνήθιστο μέρος που έχει κάνει sex)

Close to me

2007-11-13T12:33:00.000+02:00

Έλα και κάθισε για λίγο εδώ κοντά μου

Σκοπιά, περιπολίες, αγγαρείες. Ο καιρός περνάει, τα Κ.Σ. (175 και σήμερα) όλο και μειώνονται. Η στολή έχει ξεβάψει, τα μισά κουμπιά έχουν εξαφανιστεί. Παλιώνουμε. Αργά αλλά σταθερά…

Άπλωσε σ’ ένα βλέμμα όλη τη ζωή σου

Τα βράδια πίνουμε ουίσκι στην ζούλα. Σκέτο σε πλαστικό ποτηράκι. Τραγουδάμε -φάλτσα- κομμάτια που έχουμε να ακούσουμε από το λύκειο. «Εγώ, ο μικρός, ο αμνός του Θεού, ξεχασμένος στον Νότο, γεννημένος αλλού…». Γελάμε, πειράζουμε ο ένας τον άλλο, προσπαθούμε να ανακαλύψουμε νέους τρόπους να λουφάρουμε.

Μπορεί να έμενες παλιά εδώ θυμήσου

Κάθε φορά που έχει μπάλα θυμόμαστε πόσο κάφροι μπορούμε να γίνουμε. Βρισίδια, φωνές, (ψεύτο)τσακωμοί. Όλα στο πρόγραμμα. Μετά, όμως, φιλιώνουμε. Ο «παλιόπουστας» γίνεται και πάλι «σειρούλα». Πιάνουμε ξανά τις ίδιες συζητήσεις. Καλά το κατάλαβες…Γυναίκες αφορούν συνήθως..

Νομίζω σε έχω ξαναδεί στα όνειρα μου

Έχει την πλάκα του εδώ. Αλλά πάντα κάτι λείπει. Κι όσα μηνύματα κι αν στείλεις μέσα στην νύχτα, δεν μπορείς να το φέρεις κοντά σου. Όχι όσο κοντά θα ήθελες τουλάχιστον..

Στον αέρα, στην φωτιά, στην βροχή…

2007-10-27T16:15:00.000+03:00

«Στο τρίτο αλκοτέστ θα μας κάνουν μια μπύρα δώρο» λέει ο Μ. και γελάμε. Το πρώτο ήταν κάπου στην Κλαυθμόνος, το δεύτερο στην Καραϊσκάκη. «Αν είσαστε καθαρός δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε, κύριε» μας ενημερώνει ο μπατσάκος όταν προσπαθούμε να του εξηγήσουμε την κατάσταση. Πραγματικά, εν τέλει, δικαιωνόμαστε.

Η βόλτα μας, μου θυμίζει τις (fake) μπαρότσαρκες των free press. Ποτό στην Πλαστελίνη, ρακόμελα στο Αρόδου, σφηνάκια στο Hoxton, τερματικός σταθμός: Γκαζάκι. Με φοβίζει, κάπως, αυτή η σκέψη αλλά το κρατάω μέσα μου. Μάλλον φταίει το αλκοόλ. Κι ας μην μπόρεσαν να το εντοπίσουν τα μηχανήματα-«το μυστικό είναι στο πόσο δυνατά φυσάς» Δ.Β.

Μπορεί να φταίει και κάτι άλλο όμως. Τα sms, τα τηλεφωνήματα, ο θόρυβος της πόλης, το γεγονός ότι τα σχόλια που ακούω για τον εαυτό μου με έχουν καταμπερδέψει (Πάχυνες…Αδυνάτισες… Άλλαξες..). Ποιος ξέρει;

Και ποιος νοιάζεται να μάθει;

Όχι εγώ…

Εγώ απλά επέστρεψα για λίγο στην «πόλη μου», γιόρτασα και τώρα ξαναφεύγω…

Υγ. Μας περιμένουν άδειες μέρες, ραγισμένοι ουρανοί…

Σκοπός β΄

2007-10-08T19:14:00.000+03:00

Η εξωτερική έφοδος τους βρήκε απόλυτα προβλεπόμενους. Τα κινητά στην κωλότσεπη (Σε κλείνω τώρα...) και τα mp3 players (Politik kills, Politik kills…) καταχωνιασμένα στην κουκούλα του τζάκετ. Τα περιοδικά κρυμμένα κάτω από τα λάστιχα του ορύγματος, οι φραπέδες τελειωμένοι, τα –κάθε είδους- ενοχοποιητικά στοιχεία εξαφανισμένα.

Το μόνο πράγμα που χάλαγε την τέλεια αυτή στρατιωτική στιγμή ήταν η σκέψη του σκοπού β’. Αντί να παραμείνει καθηλωμένη εκεί, απασχολημένη με τα συνθηματικά και τις αναγνωρίσεις, εκείνη επέλεξε να περιπλανάται. Τριγυρνούσε κάπου μεταξύ Ικαρίας και Αμπελοκήπων, Βερολίνου και Θεσσαλονίκης. Επεξεργαζόταν δεδομένα από την Χίο, την Κω και το Καστελόριζο. Ξάπλωνε δίπλα σε ένα κορίτσι με ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα, κούρνιαζε μέσα σε μια αγκαλιά, κρυβόταν σε ένα χαμόγελό.

Ο επιλοχίας κάτι έλεγε. Το ίδιο κι ο υπολοχαγός. Μιλάγανε δυνατά. Φωνάζανε. Ο σκοπός α΄ κουνούσε το κεφάλι του . Ο σκοπός β’, όμως, δεν τους άκουγε. Δεν ήταν καν εκεί. Εδώ και ώρες πετούσε πάνω από το στρατόπεδο. «Φίδιαζε» σε ένα σύννεφο.

Από εκεί κατέβηκε το επόμενο μεσημέρι. Μόνο και μόνο για να πάρει το «εξοδόχαρτο».

Στιχάκια

2007-10-04T17:09:00.000+03:00

"...η αλήθεια του καθένα είναι η ίδια του η ζωή

η μεγάλη μοναξιά του είναι η βασίλισσα του

κι ό,τι του προστάζει αυτή..."

Περφόρμανς

2007-09-28T19:58:00.001+03:00

«Σε φαντάζομαι μπροστά από την σκοπιά να καπνίζεις». Ένα ακόμη αγχωμένο –μεταμεσονύχτιο- τηλεφώνημα. Νυστάζεις, είσαι έτοιμη να κοιμηθείς. Προσπαθείς να κρατηθείς. Να μου κρατήσεις παρέα. Με φαντάζεσαι να καπνίζω. Σε φαντάζομαι κουκουλωμένη κάτω από βαριά σκεπάσματα. Κανείς από τους δυο δεν είναι απόλυτα σωστός.

Όταν κλείνουμε ρίχνω κλεφτές ματιές στο «βιβλίο μου». Ούτε θυμάμαι πότε έπεσε στα χέρια μου. Το έχω ξεκινήσει τις τελευταίες μέρες. Διαβάζω για μια πέρφορμανς του Beuys. Ένα πιάνο τυλιγμένο με τσόχα. Ένα πιάνο καταδικασμένο στην σιωπή.

Φαντάζομαι έναν φαντάρο τυλιγμένο με τσόχα. Δίπλα του πεταμένες γόπες. Κι ένα τηλέφωνο.

Με «ξυπνάει» το «Αλτ, τις ει;» του σκοπού β΄. Ήρθε η αλλαγή μας.

Μικρόκοσμος

2007-09-23T13:12:00.000+03:00

Οι φωτιές έσβησαν. Το Ευρωμπάσκετ τέλειωσε. Η Εθνική κέρδισε, η Εθνική έχασε. Οι εκλογές έγιναν. Το καλοκαίρι έφυγε. Ο Π. παρουσιάστηκε στο Ναυτικό, η Ν. παντρεύτηκε.

Πέντε κόμματα στη βουλή, τέταρτη θέση στην Ευρώπη, 7 τσακωμοί τα βράδια με sms. Ξεκίνησαν οι Νύχτες Πρεμιέρας, τελειώνει η έκθεση βιβλίου. Ακυρώθηκαν οι Smashing Pumpkins. Έρχονται οι Manic Street Preachers. Το ντέρμπι ήρθε ισόπαλο και η Ξ. μου έχει θυμώσει.

Η τάξη αποκαταστάθηκε. Πλέον όποιος διαβάζει το blog μου μαθαίνει κάτι περισσότερο από το ότι εξακολουθώ να είμαι φαντάρος.

Επιστροφή

2007-09-11T12:57:00.000+03:00

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη…

Μια σκέψη

2007-09-05T20:23:00.001+03:00

Εγώ
Ένδοξος
Γράφω
Σε όλα τα όνειρα σας:
Ελευθερία

Μιχάλης Κατσαρός

Army Dialogues (Θέατρο Παραλόγου)

2007-08-24T21:45:00.000+03:00

-Διοικητής Μοίρας :Τι κάνεις, Οπλιτόπουλε;
-Οπλιτόπουλος: Μια χαρά κ. Διοικητά

(Μία ώρα αργότερα, μετά την αποχώρηση του Διοικητή Μοίρας)

-Διοικητής Πυροβολαρχίας (θυμωμένα): Τι απάντηση ήταν αυτή που έδωσες στον Διοικητή, Οπλιτόπουλε; Φταίω εγώ τώρα να σου μετρήσω 10φ;;;
-Οπλιτόπουλος (απορημένος): Μα γιατί κ. Λοχαγέ; Τι έπρεπε να απαντήσω;
-Διοικητής Πυροβολαρχίας (αγανακτισμένος): «ΜΑΛΙΣΤΑ» έπρεπε να είχες απαντήσει Οπλιτόπουλε. «ΜΑΛΙΣΤΑ»

Δεκαπενταύγουστος

2007-08-12T19:45:00.000+03:00

Το καλοκαίρι μετράει αντίστροφα. 4-5 μέρες ακόμη και οι «εκδρομείς» θα αρχίσουν να επιστρέφουν στην Αθήνα. Οι δρόμοι της πόλης και τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών θα ξαναγεμίσουν. Οι στάσεις των λεωφορείων και του Μέτρο θα ξαναβρούν τους παλιούς τους «θαμώνες». Τα γραφεία θα γίνουν και πάλι πολύβουα.

15αύγουστος. Το νοητό όριο. Μέχρι τις 20 του μηνός τα νησιά θα έχουν σχεδόν αδειάσει. Κάθε κατεργάρης θα γυρίσει στον πάγκο του κρατώντας σφιχτά τις καλοκαιρινές του αναμνήσεις. Για μια δυο βδομάδες όλοι θα συζητάνε αποκλειστικά για όμορφες παραλίες, ακριβές ταβέρνες και ολονύχτια ξεφαντώματα. Θα δείχνουν στους φίλους τους φωτογραφίες και video τραβηγμένα μέσα από το πλοίο. Μετά θα ξεκινήσει και επίσημα η δουλειά. Η ρουτίνα. Το πρωτάθλημα.

Το καλοκαίρι τελειώνει. Και όλοι περιμένουμε το «θαύμα», που έχουμε ανάγκη. Όλοι. Συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος.

Υγ. Ψάξε και δες. Όσο το δυνατόν περισσότερες φορές.

3

2007-08-06T00:37:00.000+03:00

Η παρέα των δίπλα τραπεζιών αριθμεί κοντά στα 12 άτομα. Τιμώμενο πρόσωπο είναι ένας κοντοκουρεμένος τυπάκος, που κατεβάζει σφηνάκια τεκίλα. Οι κοπέλες τον αγκαλιάζουν, οι άνδρες τον χτυπάνε φιλικά στην πλάτη. Δεν θέλει και πολύ μυαλό για να καταλάβεις τι συμβαίνει. Απλό είναι. Απλούστατο. Αύριο παρουσιάζεται. Ήρθε η ώρα ο Ε.Σ. να καλωσορίσει την σειρά 300.

Θυμάμαι την αντίστοιχη σκηνή πριν από ακριβώς τρεις μήνες. 30 άτομα μαζεμένα στον Αλχημιστή και εγώ και ο Δ. να προσπαθούμε να τους πείσουμε πως είμαστε καλά, πως δεν τρέχει τίποτα, πως το έχουμε πάρει απόφαση. Πίνοντας σαμπούκες, γελώντας και ακούγοντας μουσικές, που στο στρατό υπάρχουν μόνο στο mp3 μας.

Πέρασαν τρεις μήνες από τότε. Σε άλλους φάνηκε λίγο, σε άλλους πολύ.

Πέρασαν όμως…

Υγ. «Εκείνο το πρωινό ένιωσα πως ήταν δίπλα μου. Για μερικά –ελάχιστα- δευτερόλεπτα αλλά το ένιωσα. Σχεδόν την είδα να κοιμάται στην αγκαλιά μου. Περίεργο πράγμα. Έχουμε να μιλήσουμε πάνω από 2 χρόνια». Κουβέντες φαντάρων στην σκοπιά.

Χρησμός

2007-07-22T23:54:00.000+03:00

Μια μέρα θα τα θυμάσαι και θα γελάς!

Υγ. Ας το πω/γράψω άλλη μια φορά μπας και το πιστέψω..

Multiple Choice

2007-07-17T19:35:00.000+03:00

«Πότε βγήκες τελευταία φορά;», «Τι νούμερο έχεις σήμερα;», «Τι λέει αυτός ο ΑΞ.ΥΠ;». Ερωτήσεις, που τα χακί ανθρωπάκια, τα οποία ακούνε στην προσφώνηση «Νέοι», επαναλαμβάνουν πολλές φορές μέσα στην ημέρα. Πρόκειται για τα πιο δημοφιλή θέματα συζήτησης στο στρατόπεδο. Ακολουθούν κατά πόδας τα αμάξια, οι «γκόμενες» και τα παιχνίδια στο pc. Τα τρία πράγματα που αποτελούν και τα -κατά τα φαινόμενα- μοναδικά ενδιαφέροντα των ΕΠ.ΟΠ..

Φρουρά, Επιθεώρηση, Εκπαίδευση, Καθαριότητες, Υπηρεσία. Το 24ωρο χωρίζεται σε κουτάκια. Όλοι προσπαθούν να κλέψουν μια ώρα ύπνο παραπάνω, να γλιτώσουν μια αγγαρεία, να εξασφαλίσουν μια λιγότερο κουραστική υπηρεσία. Στο ΚΨΜ η τηλεόραση παίζει συνήθως Star και οι φαντάροι παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα στην Πάρο και την Μύκονο πίνοντας φραπέ σε πλαστικά ποτήρια και τρώγοντας παγωτά Algida. Τα βράδια πλησιάζουμε τα σύρματα της περίφραξης περιμένοντας να ακούσουμε ήχο από μηχανάκια. Εκπαιδευμένοι καλύτερα κι από καταδρομείς οι deliverαδες φέρουν πάντα είς πέρας την αποστολή τους.

Καμιά φορά, βέβαια, τα πράγματα σκουραίνουν. Παιδιά βουρκώνουν, κλωτσάνε κρεβάτια, βρίζουν θεούς και δαίμονες. «Απαλεψιές» είναι ο επιστημονικός όρος, που περιγράφει το φαινόμενο. Οι περισσότεροι προσπαθούν να το καταπολεμήσουν φουσκώνοντας τον λογαριασμό του τηλεφώνου, παίζοντας psp, διαβάζοντας βιβλία και περιοδικά, ακούγοντας μουσική στο mp3. Μερικοί ταΐζουν τα σκυλιά, κάποιοι άλλοι κάθονται μόνοι τους και σκέφτονται.

Εγώ;

Όλα τα παραπάνω…

Μικρή ιστορία

2007-07-17T19:07:00.000+03:00

Ο Κ. «βγήκε» τρεις μέρες αργότερα από ότι ήταν προγραμματισμένο. Αντί για 8 (μέσα)-1 (έξω) τον «πήγε» 11-1.Το ζήτησε ο ίδιος. Ήθελε οπωσδήποτε η έξοδος του να είναι την Παρασκευή. Ήθελε να κοιμηθεί μαζί με την κοπέλα του και ήταν η μόνη μέρα, που βόλευε να βρεθούν.

Όλα φαίνονταν καλά σχεδιασμένα. Δυστυχώς, όμως, δεν είχε υπολογιστεί μια παράμετρος.

Την Πέμπτη χώρισαν.

Από το τηλέφωνο...

Γυμνό

2007-07-12T00:30:00.000+03:00

Αυτό εδώ είναι ένα ιδιότροπο post. Λίγες λέξεις, καμία εικόνα.

Ένα «γυμνό» post, που δεν έχει να πει κάποια ιστορία.

Δεν εκφράζει κάποια άποψη.

Δεν κρύβει μέσα του κάτι το ιδιαίτερο.

Απλά δείχνει πως το blog υπάρχει ακόμη.

Πως είμαι –ακόμη- εδώ.

Πως αντέχω…

Εμπλοκή

2007-06-28T17:47:00.000+03:00

Τα δρομολόγια από και προς το λιμάνι μέρα με την μέρα αυξάνονται. Παρατηρούμε τα πλοία από τον χώρο του στρατοπέδου και φτιάχνουμε με το μυαλό μας σενάρια. Πρωταγωνιστές είναι απλοί άνθρωποι σαν και εμάς. Καμιά φορά και εμείς οι ίδιοι.

Οι ήρωες μας άλλοτε ταξιδεύουν έμπλεοι χαράς κι άλλοτε καπνίζουν μελαγχολικοί στο τελευταίο κατάστρωμα. Ζευγαράκια χωρίζουν στο πλοίο της επιστροφής ενώ «ενοχλητικά» παιδάκια τρέχουν τσιρίζοντας δίπλα τους. Για κομπάρσους χρησιμοποιούμε συνήθως καμιά δεκαριά «ρεμάλια», που κοιμούνται μέσα στα sleeping bags τους, ενώ τις περισσότερες φορές το καράβι είναι γεμάτο πανέμορφες γυναίκες. Που και που κάποιος πεθαίνει.

Εγώ, ίσως, να είμαι ο πιο ενεργός «σεναριογράφος» ανάμεσα στους 16 φαντάρους, που με τον ένα ή άλλο τρόπο έχουμε βρεθεί εδώ πάνω. Σκαρώνω συνεχώς νέες ιστορίες. Κάθε σκοπιά και μια καινούργια σεκάνς. Κάθε περίπολος και μια ανατροπή. Δυστυχώς ή ευτυχώς, όμως, πάντα ξεχνάω να ολοκληρώσω τα δημιουργήματα μου. Ίσως να φταίνε οι φωνές των δεκανέων. Ίσως πάλι η αγωνία μου να δώσω νερό στα κουταβάκια. Ίσως και η αϋπνία.

Το μόνο που πάντα θυμάμαι είναι πως τα δρομολόγια συνεχώς αυξάνονται.

Όπως και οι μέρες που περνάμε κλεισμένοι εδώ μέσα.

Just the facts

2007-06-18T01:33:00.001+03:00

Ο χρόνος μοιάζει να έχει τρέξει τρεις μήνες μπροστά. Αν δεν είχε αυτή την ελεεινή ζέστη θα ορκιζόμουνα ότι βρισκόμαστε κάπου στο δεύτερο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη. Με έχουν μπερδέψει το Φεστιβάλ της Βαβέλ και το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Θέατρο Πέτρας. Το σκεφτόμουνα την Παρασκευή που άκουγα τους Zebra Tracks να τραγουδάνε «Dusan Bajevic» και πριν από λίγες ώρες, που διάβαζα διάφορα αριστερής ιδεολογίας εντυπάκια. Για κάποιο λόγο τις εκδηλώσεις αυτές τις έχω συνδυάσει με τις αρχές της φθινοπωρινής περιόδου.

Και με κοπέλες με μακριά ξανθά μαλλιά.

Αυτό, όμως, είναι μια ιστορία για κάποιο άλλο post. Για την ώρα ας περιοριστούμε απλά στα «δεδομένα»:

Αύριο το βράδυ θα είμαι σε ένα καινούργιο στρατόπεδο. Και είναι ακόμη Ιούνιος...

Αποχαιρετισμός

2007-06-16T17:07:00.000+03:00

Κάθε ένας που έφευγε χαιρέταγε όλους τους υπόλοιπους. Με την σειρά και χωρίς παραλείψεις. Αγκαλιαζόμασταν και λέγαμε τις καθιερωμένες -σε αυτές τις περιστάσεις- ευχές: «Καλή συνέχεια. Καλά να περάσεις». Σε μερικούς προσθέταμε και μια συμβουλή: «Να προσέχεις εκεί που πας».

Δεν ξέραμε τι μας στεναχωρούσε περισσότερο. Το γεγονός ότι φεύγαμε για κάθε γωνία της ελληνικής επικράτειας ή το ότι χωριζόμασταν; Θέλω να πιστεύω το δεύτερο. Το έβλεπα στα μάτια μας όταν λέγαμε ιστορίες από την εκπαίδευση, όταν θυμόμασταν τις φωνές των ανθυπολοχαγών και τις απειλές για διήμερες κρατήσεις. Φαινόταν στα πειράγματα μας, στα παρατσούκλια που είχαμε βγάλει ο ένας για τον άλλο. Στις υποσχέσεις που δίναμε πως δεν θα χαθούμε.

Κάποιοι πήγαν και χαιρέτησαν δια χειραψίας και τους ουλαμαγούς. Δεν τους ακολούθησα. Μόνο την «Γιώτα» έψαξα. Την αδέσποτη σκυλίτσα, που ήταν η συντροφιά μου στην πρώτη μου περίπολο. Τρεις ώρες περπατάγαμε μαζί δίπλα από τον φράχτη του στρατοπέδου. Από τις τρεις το πρωί μέχρι τις έξι τα χαράματα.

Δυστυχώς δεν την βρήκα.

Γράμμα

2007-06-03T18:12:00.000+03:00

Φίλε,

Έξω όλα είναι –σχεδόν- όπως τα άφησες. Μόνο που έχει καλοκαιριάσει και τα κορίτσια, ως συνήθως, μοιάζουν πιο όμορφα. Φέτος, μάλιστα, πρέπει να έχουν αποφασίσει μαζικά να ντύνονται -κατά κύριο λόγο- σε αποχρώσεις του κίτρινου. Χαρούμενα καναρίνια έχουν πλυμμηρίσει την πόλη. Πίνουν καφέ στην Πλάκα και κατεβαίνουν για ποτά στο καινούργιο μπαράκι της Αιόλου, που συνεχώς ξεχνάω το όνομα του.

Κατά τα αλλά, στου Ψυρρή έχει ακόμη κόσμο και στα bar της Αβραμιώτου εξακολουθεί να επικρατεί το αδιαχώρητο. Οι φίλοι σου είναι ακόμη φίλοι σου, οι γονείς σου δεν έχουν αλλάξει, το κρεβάτι σου παραμένει αναπαυτικό. Τα ρακόμελα διατηρούν την γεύση που θυμόσουν από παλιά και το γέλιο σου είναι όσο δυνατό ήταν κι ένα μήνα πριν.

Για τα «σχέδια/όνειρα» σου θα σου γράψω κάποια άλλη φορά. Δεν έχω χρόνο τώρα. Κι αυτά παραμένουν, όμως, ως έχουν. Τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή, που γράφονται αυτές οι αράδες.

Να σε προσέχεις,

Με εκτίμηση,

Ο Εαυτός σου.

Rat in a cage

2007-06-02T15:30:00.000+03:00

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο την σκοπιά την έχω συνδέσει με τους Smashing Pumpkins. Δικούς τους στίχους σκέφτομαι μόλις βρεθώ εκεί. Σιγοψιθυρίζω το «Zero» (Emptiness is loneliness, and loneliness is cleanliness), το «Today» (Can't live for tomorrow, tomorrow’s much too long), το «Bullet with butterfly wings» (Tell me I’m the only one, Jesus was an only son), το «Ava Adore» (In you I feel so dirty, In you I crash cars, In you I feel so pretty, In you I taste god). Διακόπτω μόνο για να φωνάξω/ουρλιάξω «Αλτ, τις ει;». Για κανένα άλλο λόγο.

Περίπου δηλαδή. Γιατί καμιά φορά οι σκέψεις είναι περίεργο πράγμα. Δεν μπορείς να τις διώξεις. Ότι κι αν κάνεις. Ότι κι αν τραγουδήσεις. Περιέργως, δε, δεν αφορούν αποκλειστικά «έρωτες».

«And you know you're never sure, But you're sure you could be right» (Tonight, tonight).

My precious

2007-05-22T17:30:00.001+03:00

Στα δυο απέναντι κρεβάτια στον θάλαμο κοιμούνται δυο 19χρονοι πιτσιρικάδες από κάποια χωριά του Αγρινίου. Δεν τρώνε ποτέ στα εστιατόρια. Η «δίαιτα» τους περιλαμβάνει αποκλειστικά σάντουιτς από το ΚΨΜ. Χρησιμοποιούν λέξεις που δεν γνωρίζω και ακούνε Πλούταρχο και Καλλίδη από τα κινητά τους. Πανάκριβα μοντέλα και τα δυο.

Το κινητό, άλλωστε, είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που διαθέτεις στο στρατό. Πέρα από την όποια χρηματική του αξία έχει και μια –συνήθως μεγαλύτερη- αντίστοιχη συναισθηματική. Για αυτό κάνεις τα πάντα για να το προφυλάξεις. Αγοράζεις λουκέτα, ξαγρυπνάς από πάνω του μέχρι να φορτίσει.

Αυτό, βλέπεις, σε ξυπνάει το πρωί για να προλάβεις να ετοιμαστείς πριν το εγερτήριο. Σε αυτό είναι αποθηκευμένες οι ενδείξεις πως είσαι ένας ξωντανός οργανισμός και όχι ένα ρομπότ με χακί επένδυση, προγραμματισμένο να «χτυπάει» προσοχές και να φωνάζει «Διατάξτε». Έχουν την μορφή βίντεο, φωτογραφιών, sms, αναπάντητων και ληφθείσων κλήσεων. Είναι η βασική σου υπενθύμιση ότι εκεί έξω υπάρχει ένας διαφορετικός κόσμος, ο οποίος σε περιμένει να γίνεις ξανά μέρος του.

Βέβαια, δεν λειτουργεί πάντα θετικά. Έχω δεί παιδιά να βουρκώνουν μετά από τηλεφωνήματα. Να είναι γεμάτα νεύρα εξαιτίας της ανταλλαγής sms με την «δικιά τους». Ένας μια μέρα βριζόταν με την μάνα του. Σχεδόν ούρλιαζε.

Κάποιο βράδυ κάποιος άλλος στεναχωρήθηκε από ένα «I miss you».

Το περίμενε στα Ελληνικά.

Εκτός..

2007-05-21T10:59:00.000+03:00

Σε έναν τοίχο στο Μοναστηράκι κάποιος έχει γράψει «Φυλακές- Στρατός-Ψυχιατρεία, αυτή είναι η Δημοκρατία».

Από φυλακές και ψυχιατρεία δεν ξέρω και πολλά. Οι μόνες πληροφορίες που διαθέτω προέρχονται από βιβλία και ρεπορτάζ. Δυο εβδομάδες, όμως, στον στρατό με έχουν κάνει να μην έχω άλλο θέμα συζήτησης. Εξιστορώ διαρκώς περιστατικά με τον καλό ανθυπολοχαγό, τον κακό λοχία και τον άσχημο θαλαμάρχη του πρώτου ουλαμού. Με φωνή βραχνιασμένη από τις γκαρίδες (Ηθικόν; Α-κμαι-ο-τα-τον. Αντοχή; Α-τε-λεί-ω-τη. Είσαστε; Οι κα-λύ-τε-ροι) μιλάω ασταμάτητα για τις χοντροκομμένες φάρσες στο στρατόπεδο και τις συνθήκες διαβίωσης, για τις ψεύτικες ιστορίες που δίνουν και παίρνουν μεταξύ των φαντάρων. Τα κορίτσια πρέπει να βαριούνται. Αλλά κάνουν ότι μπορούν για να μην το δείξουν. Ρωτάνε αν στο στρατό έχει καθαρίστριες…

Η Αθήνα είναι γεμάτη άγγλους οπαδούς της Λίβερπουλ, που πίνουν μπύρες και τραγουδούν για την ομάδα τους. Τους μοιάζω λίγο. Δυο μέρες τώρα κυκλοφορώ σαν τουρίστας στην πόλη. Την βλέπω με άλλο μάτι. Σαν περαστικός, σαν ξένος. Είμαι εκτός. Ανήκω κάπου αλλού. Φαίνεται άλλωστε. Είμαι τρεις μέρες αξύριστος αλλά με προδίδει το μαύρισμα στο πρόσωπο και στα χέρια (μέχρι τους αγκώνες). Οι λέξεις που χρησιμοποιώ («προβλέπεται», «άκυρον», «κλίνατε επ’αριστερά»), τα θέματα που συζητάω (αναφορές, επιθεωρήσεις, μεταθέσεις).

Κυρίως, όμως, το βλέμμα μου.

Απογειώνονται τα διαστημόπλοια

2007-05-07T09:10:00.000+03:00

Σε λίγο ένα διαστημόπλοιο θα απογειωθεί. Θα με ταξιδέψει σε έναν άλλο –ξένο για μένα- κόσμο. Σ’έναν κόσμο γεμάτο παραγγέλματα και διαταγές, κοντοκουρεμένα μαλλιά και γυαλισμένες αρβύλες. Πρωινές αναφορές και αγγαρείες.

Δεν πτοούμαι. Η τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων μου με την «μαμά - πατρίδα» δεν με ανησυχεί. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα. Θα μπορούσαμε να είχαμε χάσει χθες το κύπελλο. Αυτή θα ήταν μια πραγματικά δυσάρεστη κατάσταση.

Δεν ξέρω αν θα την άντεχα…

Προαναγγελία

2007-05-04T02:03:00.000+03:00

Στο Σύνταγμα έχουν στήσει μπασκέτες. Διοργανώνουν τουρνουά 3 on 3 με αφορμή το final four της Ευρωλίγκας. Λίγα μέτρα πιο κάτω, στην Κοραή, τα παιδιά από την Διεθνή Αμνηστεία πραγματοποιούν ακτιβιστικά happenings για την Παγκόσμια Ημέρα της Ελευθεροτυπίας. Κορίτσια με δεμένα χέρια και μάτια κυκλοφορούν ανάμεσα στους περαστικούς.

Στη πλατεία Εξαρχείων, κορίτσια και αγόρια μαζεύουν ήλιο, συζητώντας για τις επικείμενες φοιτητικές εκλογές. Σε ένα τραπέζι ο Αργύρης Τσακαλίας παίζει τάβλι. Έχω 3 free press στην τσάντα και πίνω παγωμένο καφέ. Όλα πάνε καλά. Μέχρι που καταλαβαίνω ότι μόνο 5 μέρες μείνανε.

Μετά φεύγω…

Άλλη μια νύχτα

2007-04-29T15:25:00.000+03:00

Θλίψη, Στοιχειωμένο, Πολυθρόνα, Πολιτεία. To set list είναι γεμάτο κωδικοποιημένους συντομευμένους τίτλους γραμμένους με μαύρο μαρκαδόρο σε μια κόλα Α4. Ακουμπισμένο δίπλα στο πετάλι του Παυλίδη μοιάζει το απόλυτο λάφυρο για τα τρία πιτσιρίκια, που στέκονται μπροστά μας στην πρώτη γραμμή. Στην θέση του 4ου τραγουδιού διαβάζω την λέξη «ΡΙΟ» . Ξαφνικά ακούω τις πρώτες νότες του «Δεν είμαι από δω» και θυμάμαι μια παλιά συνέντευξη στο pop & rock. «…επειδή κάπου ήθελα να καταγράψω αυτό το τραγούδι, κάναμε ένα μικρό παρτάκι και είχαν έρθει οι φίλοι και το τραγουδούσαμε όλοι. Αλλά οι στίχοι ήταν στα αγγλικά, έλεγε για μια δολοφονία κατά παραγγελία στο Ρίο ντε Τζανέιρο».

Αυτό το πάρτι είχε γίνει πριν από 16 χρόνια στο Παρίσι. Την Παρασκευή, όμως, το πάρτι ήταν στην Πετρούπολη. Στην –κατά Παυλίδη- Πέτρινη Πόλη. Το μαγαζί γεμάτο και εμείς στα 10 εκατοστά από την (ελάχιστα υπερυψωμένη) σκηνή. Ο Παύλος τραγουδάει παράξενα τραγούδια, λέει ιστορίες από την Αμοργό, αφιερώνει τραγούδια σε φίλους που χάθηκαν και σε όσους ακούνε ζωντανά την συναυλία από το Δεύτερο Πρόγραμμα. Φοράει ένα μπλουζάκι με τον Fela Kuti και μας φωνάζει «αδέρφια». Κάνει τρία ή τέσσερα encore. Σε ένα από αυτά αποφασίζει να παίξει –εκτός προγράμματος- τον Βροχοποιό. Όπως γράφτηκε την πρώτη φορά και με την συνοδεία μόνο του κιθαρίστα των B-Movies. Χαμογελάω πονηρά.

Γύρω στις 2 και κάτι μας στέλνει φιλιά και αποχωρεί οριστικά από την σκηνή. Τα φώτα ανάβουν. Τα πιτσιρίκια αρπάζουν το set list. Λίγο πριν τα «Διαστημόπλοια» γράφει «Σιωπή». To περιμέναμε πως και πως αλλά τελικά δεν το έπαιξε.

Δεν πειράζει…την άλλη φορά…

Rats with wings

2007-04-26T02:40:00.000+03:00

«Λέτε ο στυγνός δολοφόνος να εμπνεύστηκε τη μακάβρια πράξη του από την ταινία «24 hour party people» που προβλήθηκε πρόσφατα από την κρατική τηλεόραση και στην οποία ο Σον Ράιντερ (τραγουδιστής των Happy Mondays) δηλητηρίασε 3.000 περιστέρια σε ταράτσα κτιρίου στο Μάντσεστερ; Εκείνη τη μέρα τον ανακάλυψε επί το έργον ο μετέπειτα μάνατζέρ του, ιδιοκτήτης δισκογραφικής εταιρείας, που του άνοιξε τον δρόμο για τη δόξα και το χρήμα. Λέτε ο Ελληνας μιμητής του Ράιντερ να είναι ακόμα ένας επίδοξος ποπ σταρ;»

Είναι η τελευταία παράγραφος σε δημοσιευμένο –ανυπόγραφο- αρθράκι στην προχθεσινή Ελευθεροτυπία σχετικά με τα 200 περιστέρια που κάποιος μαλάκας αποφάσισε να σκοτώσει την Κυριακή στην Κοτζιά. Φαντάζομαι πως το επόμενο βήμα είναι να δω τον Ryder να πραγματοποιεί τηλεφωνική παρέμβαση στην «Ζούγκλα» και τον Bez να υποστηρίζει τον φίλο και συνεργάτη του σε μια εκ βαθέων συνέντευξη στον Γιάννη Πρετεντέρη. Η Espresso θα κυκλοφορήσει με πρωτοσέλιδο τίτλο «Δολοφόνους πουλιών προβάλλει η κρατική τηλεόραση» και το δελτίο ειδήσεων του Star θα αποκαλύψει τον «έλληνα επίδοξο ποπ-σταρ» (sic).

Παρεμπιπτόντως, τι θέμα είχε χθες ο Ευαγγελάτος; Πάλι κωλόχαρτα;

Υγ. Υπάρχεί κόσμος που πραγματικά μισεί τα περιστέρια. Δεν κάνω πλάκα. Ρίξε μια ματιά εδώ.

Sing me to sleep

2007-04-24T04:26:00.001+03:00

Τέσσερις το πρωί, τρία μπρίκια ρακόμελο, δυο e-mails, ένα τραγούδι που θα ήθελα οπωσδήποτε να ακούσεις.

Ένα «αυτιστικό» post, δυο άνθρωποι, τρία ερωτηματικά (ποιος, τι, πότε), τέσσερις το πρωί.

Καληνύχτα. Πάω για ύπνο…

Human traffic

2007-04-20T10:48:00.000+03:00

Αποφασίζουμε να φύγουμε γύρω στις 23:15. Εκτός του ότι έχουμε, ήδη, πιει δυο κανάτες ρακόμελο, πρέπει να πάμε και τον Α. στον σταθμό. Το τρένο του φεύγει σε περίπου μισή ώρα. Ψάχνουμε τον σερβιτόρο για να πληρώσουμε και βλέπουμε δυο ζευγάρια να κατευθύνονται προς το μέρος μας. Μας έχουν δει ότι μαζεύουμε τα λεφτά και υπολογίζουν πως σε λίγο θα σηκωθούμε. Μπορεί να είναι Πέμπτη βράδυ (καθημερινή δηλαδή) αλλά στην Μιαούλη στου Ψυρρή τα μαγαζιά είναι γεμάτα. Για κάθε τραπέζι, που αδειάζει, υπάρχουν τρεις παρέες, που περιμένουν όρθιες.

Ξαφνικά δίπλα μας εμφανίζεται ένας πιτσιρικάς. Μας ζητάει ευγενικά να πούμε ότι είμαστε μια παρέα για να προλάβει αυτός το τραπέζι. Συμφωνούμε γελώντας και λέμε ψέματα στους άλλους «διεκδικητές» του τραπεζιού, που στο μεταξύ έχουν φτάσει σε απόσταση αναπνοής. «Θα τα πούμε ρε» πετάω στον μικρό καθώς φεύγουμε. «Πάρε κανένα τηλέφωνο ρε. Έχεις χαθεί» απαντάει εκείνος! Μεγάλο μούτρο ο τύπος!

Απόλυτα νομοταγής

2007-04-18T02:22:00.000+03:00

O Cho Seung-hui ήταν 23 ετών. Με καταγωγή από την Νότιο Κορέα μετακινήθηκε στις ΗΠΑ σε ηλικία 8 ετών μαζί με τους γονείς του. Στο πλαίσιο των πανεπιστημιακών σπουδών του είχε γράψει δυο θεατρικά έργα, στα οποία ο βασικός χαρακτήρας παρουσιάζεται να έχει υπάρξει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης και να αποζητά εκδίκηση. Στις 13 Μαρτίου φέρεται να αγόρασε ένα πιστόλι Glock 19 και 50 σφαίρες. Απόλυτα νόμιμα. Δήλωσε τον τόπο μόνιμης διανομής του, έδωσε 571 δολάρια και πραγματοποίησε μια αγορά, που σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του καταστήματος δεν ήταν κάτι το αξιοσημείωτο.

Στην συνέχεια, φαίνεται πως περίμενε 30 ημέρες. Το ελάχιστο, δηλαδή, διάστημα, που απαιτείται, σύμφωνα με την πολιτεία της Virginia, να μεσολαβήσει μεταξύ δυο διαδοχικών αγορών όπλων στην συγκεκριμένη διοικητική περιοχή. Την προηγούμενη εβδομάδα οι μέρες αυτές συμπληρώθηκαν και ο Cho έκανε δικό του ένα πιστόλι Walther P22. Όπως και το Glock, πρόκειται για όπλο εξαιρετικής ακρίβειας, που κοστίζει αρκετά.

Και τα δυο πιστόλια τα χρησιμοποίησε την Δευτέρα. Με αυτά προκάλεσε το θάνατο 32 ατόμων και στην συνέχεια αυτοκτόνησε. Μέχρι την στιγμή των πυροβολισμών ήταν απόλυτα νόμιμος.

Στην νυχτερινή Αθήνα

2007-04-16T03:58:00.000+03:00

Η συζήτηση έχει πάρει περίεργη τροπή. Σάββατο βράδυ στο Γκάζι, πίνω την τρίτη σαμπούκα της βραδιάς κι ακούω τον dj του Hoxton να παίζει Happy Mondays. Παράλληλα, μουρμουρίζω αυτά, στα οποία οι άλλοι αναφέρονται με τον όρο τα «δικά μου». Κουνάω πάνω-κάτω τα χέρια μου, δημιουργώντας το προφορικό προσχέδιο για την -μεθυσμένη- πραγματεία μου, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε φάση διαμόρφωσης. Δοκιμαστικός τίτλος της: «Όνειρα ή στόχοι; Ζητήματα ορισμού».

Κάποια στιγμή στα αυτιά μου φτάνει η φράση «Μου στοιχίζει πάρα πολύ να χάνω ανθρώπους από την ζωή μου». Απαντάω με ένα καταιγισμό πληροφοριών για τις επικείμενες καλοκαιρινές συναυλίες και συνεχίζω με αναφορές στο Final Four της Ευρωλίγκας και στον τελευταίο δίσκο των Red Hot Chilli Peppers. Προτάσσω ως μείζον και κεντρικό θέμα συζήτησης τη ποιότητα της σαμπούκας που πίνουμε και για μεγάλο φινάλε χρησιμοποιώ κάτι παλιό και δοκιμασμένο. «Δεν πάμε και πουθενά αλλού;».

Στο Alley Cat παίρνω την κατάσταση στα χέρια μου, πριν ακόμη προλάβουμε να καταναλώσουμε την πρώτη γουλιά από την μπύρα μας. Συνεχίζω στο ίδιο μοτίβο και με χαρά βλέπω την συζήτηση να καταλήγει να έχει ως βασικούς της άξονες τον Johhny Cash, το Mo Better και μικρά νέα από την καθημερινότητα μας. Κάποια στιγμή, μάλιστα, περιγράφω και το συναίσθημα του να περιμένεις στην ουρά για ένα εισιτήριο για τον Αγγελάκα και αυτά να τελειώνουν μόλις 10 άτομα πριν από σένα. Εξόχως δραματική ερμηνεία δοσμένη με εσωτερικό τρόπο.

Στις έξι το πρωί, ξαπλώνω στο κρεβάτι μου ανακουφισμένος. Την έχω γλιτώσει φτηνά. Έτοιμο ήταν εκείνο το «Κι εμένα» να ξεγλιστρήσει μέσα από τα χείλη μου. Ακόμη μια φορά, όμως, κατάφερα και το κράτησα. Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα. Ή, τουλάχιστον, έτσι νομίζω…

Ο Βαγγέλης

2007-04-13T18:37:00.000+03:00

Τον Βαγγέλη τον είδα στον θάλαμο Βραχείας Νοσηλείας του νοσοκομείου Γ.Γεννηματάς της Θεσσαλονίκης. Ένα παλιό κτίριο λίγο πιο πάνω από την Καμάρα, στο οποίο βρέθηκα τυχαία τα ξημερώματα Μεγάλης Τετάρτης. Προσπαθούσε να κοιμηθεί σε ένα ράτζο. Του είχαν βάλει όρο αλλά ούτε παραπονιόταν, ούτε βόγκαγε όπως οι υπόλοιποι ασθενείς. Απλά προσπαθούσε να κοιμηθεί.

Τα δικά του παράπονα ξεκίνησαν γύρω στις 8 το πρωί. Την ώρα δηλαδή που οι γιατροί της πρωινής βάρδιας ήρθαν στον θάλαμο για να εξετάσουν τους ασθενείς. Η καθημερινή πρώτη επίσκεψη για να αποφασιστεί ποιοι θα παραμείνουν στο νοσοκομείο και ποιοι θα πάρουν εξιτήριο. Ο Βαγγέλης κλαψούριζε πως πονάει το πόδι του αλλά κανείς δεν του έδινε ιδιαίτερη σημασία. Του είπαν πως πρέπει να φύγει. «Το βράδυ ξανά» άκουσα έναν γιατρό να του λέει.

Ο Βαγγέλης στην πραγματικότητα δεν είχε ανάγκη άμεσης ιατρικής φροντίδας. Οι λόγοι για τους όποιους είχε βρεθεί στο νοσοκομείο ήταν διαφορετικοί από των υπολοίπων. Άλλο πράγμα έψαχνε εκείνος. Ήταν άστεγος. Ήθελε απλά ένα μέρος για να περάσει την νύχτα.

Πέρασμα

2007-04-10T00:26:00.000+03:00

Η Ψηλή Κοπέλα είναι εδώ και μερικές ώρες στη Πόλη με τα Φώτα. Έχει τακτοποιηθεί στο ξενοδοχείο, έχει αποφασίσει που θα πάει για φαγητό και σκέφτεται, τι θα κάνει το βράδυ. Παράλληλα, επιχειρεί να κρατήσει αποκλεισμένη μια σκέψη. Να την διατηρήσει φυλακισμένη στον τόπο που προ πολλού την εξόρισε: στο πιο απομακρυσμένο κομμάτι της μακρόχρονης μνήμης της. Δεν τα καταφέρνει. Έχει να κάνει με σκληρό καρύδι. Οι λέξεις μοιάζουν να φτερουγίζουν έξω από τα χείλη της ψάχνοντας να βρουν κάπου να ακουμπήσουν. «Κάποτε λέγαμε να έρθουμε εδώ μαζί».

Σε μερικές μέρες θα γυρίσει πίσω, θα πάμε για καφέ και θα μιλήσουμε για όλα. Θα ανταλλάξουμε ιστορίες. Θα πούμε για βόλτες, για γέλια, για ανθρώπους, για ποτά. Για ξαφνικές επισκέψεις στο νοσοκομείο, για τα κορίτσια, που μοιάζουν πιο όμορφα όταν είναι μελαγχολικά. Για τους φίλους που επέστρεψαν στην πόλη, για τους φίλους, που πήραν ξανά το αεροπλάνο της φυγής. Για τους νέους εαυτούς μας, που είναι ακόμη σε beta έκδοση.

Μέχρι τότε, τα τσουρέκια από τον Τερκενλή θα έχουν τελειώσει. Το παράδειγμα τους θα έχουν ακολουθήσει τα κουλούρια και τα κόκκινα αυγά. Η Ε. στη Θεσσαλονίκη θα έχει ξεπεράσει πια κάθε πρόβλημα και όσοι δουλεύουν θα έχουν επιστρέψει στα πόστα τους. Το Παιδί με το Ανακόλουθό Ψευδώνυμο θα είναι αρκετά πιο κοντά στην «Ανάσταση», εγώ θα οδεύω με βήμα ταχύ προς την κατεύθυνση των «Παθών».

Τι, ακριβώς, είπαμε σημαίνει Πάσχα;

Διαδρομή

2007-03-31T00:31:00.000+03:00

Ο αρχικός προγραμματισμός ήταν για δυο μήνες. Δοκιμαστικά. Να δω αν μου αρέσει, να δουν αν τους κάνω. Και ξαφνικά πέρασαν τρία χρόνια. Γεμάτα δουλειά, τρέξιμο, παράπονα και γκρίνιες. Ενδιαφέροντες ανθρώπους, καλά λόγια, ευχάριστες συζητήσεις, ευκαιρίες. Χρόνια που με βοήθησαν να μάθω, που με έκαναν να αλλάξω. Έστω και λίγο.

Μπαίνω στο Μετρό και σκέφτομαι πότε θα ξανακάνω αυτήν εδώ τη διαδρομή. Τρία χρόνια πριν, οι φορές που είχα βρεθεί στην συγκεκριμένη περιοχή μπορούσαν να μετρηθούν στα δάχτυλά του ενός χεριού. Τώρα είναι αρκετές εκατοντάδες. Προσπαθώ να τις υπολογίσω αλλάζοντας γραμμή στο Σύνταγμα. Άδικος κόπος.

Αλλάζω σκέψη. Αλλάζω και κομμάτι στο Mp3. Ψάχνω κάτι πιο δυνατό. Βάζω τους Θεριστές του Παυλίδη και αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να πω κάτι στον τύπο στα Everest. Καλό Πάσχα ίσως; Όπως και να’ χει, τώρα πέταξε το πουλάκι. Άσε που τον τελευταίο χρόνο δεν μιλάγαμε. Απλώς κοιταζόμασταν, μου έδινε τον καφέ μου, πλήρωνα και έφευγα. Δεν έβγάζα καν τα ακουστικά, δεν άνοιγα καν το στόμα μου.

Τερματικός σταθμός. Οι επιβάτες υπακούν στις προηχογραφημένες φωνές και αποβιβάζονται. Είμαι στην κυλιόμενη σκάλα. Sms «Θα πάς το βράδυ Παυλίδη;».Ο αρχικός προγραμματισμός ήταν να πάω. Αλλά τελικά θα καταλήξω Θεσσαλονίκη. Εκεί δεν έχει Μετρό και δεν θα βρεθώ από δύναμη της συνήθειας να κάνω κάποια παρόμοια διαδρομή.

Ευτυχώς. Όχι τίποτε άλλο. Έχει και εκεί Αμπελοκήπους….